het onverwachte
verwachtingen verbleekten
toen het onverwachte
me nabij kwam
met trillende vleugels
neerstreek in mijn hart
een nieuwe wending
aan mijn leven gaf
waarbij ik niet langer hoopte
maar onvoorwaardelijke liefde
kon geven en ontvangen
vergane rijkdom
zoals jij
mij de zee
laat horen
neemt ze driftig
alle rijkdom
naar de diepte mee
om ze later als
stil wit wolkend geruis
op ’t strand terug te werpen
me eraan herinnert
dat wat ooit is geweest
hoe dan ook terugkeert
onvoorwaardelijke liefde
het licht van de morgenzon
langs de randen van de gordijnen
zo volmaakt sereen naar binnen
zien glijden
begiftigd me met een verlangen
mezelf over te geven aan de meest
onvoorwaardelijke liefde
die ik ooit heb gevoeld
wijl zij zich
met mijn leven verbindt
Wij zullen je missen Kristof
als een stil
innemend gerucht
dwaal jij voortaan
in ons tekenlokaal
leven wij je verder
kleuren mengend
gelukkig uitstrijkend
als jouw lied
dat even opklimt
uit immens
innerlijk verdriet
ware liefde
in je haastig voorbijgaan
heb ik de neiging
om uit je wereld
te verdwijnen
in plaats van te bloeien
je een glimlach te geven
laat ik me in de onderstroom
van leven meedrijven
op zoek naar het geluid
van terugkerend getij
in een zee van bewustzijn
ware liefde mijn aandacht geef
leef
in een zojuist ervaren
zonnestralen
die mijn tuin enthousiast
tot een oase
vol magie
onderdompelen
verschaffen mij
een overweldigend weten
dat wat zich
voor mijn ogen afspeelt
de kloof tussen aarde en hemel
kleiner maakt
durven blijven dromen
de oorsprong van liefde
miraculeus voortbrengt
kantbloemen
het gaat om liefde
wanneer ik
ze zie bloeien
met mijn eigen reden
vol passie vergaar
om te ontdekken
dat ze in mijn hart
vereeuwiging zullen kennen
en frele luistering
ween me een rivier
vol verhalen
die het landschap
zijn kleuren laat zien
beleef en min haar
van bron tot monding
met de stroom mee
één frêle luistering
jij bent ik ben
ons zelve zo eigen
verbondenheid
al is het soms benauwend
toch kan die inbreuk
op persoonlijke ruimte
juist datgene zijn
wat je nodig hebt
vereeuwiging
ondergrondse ommekeer
zal ervoor zorgen
dat ze werelds aanschijn
ooit terug zullen kleuren
al zie ik de blaadjes
van de anemonen reeds
overstraalt door de dood
verspreidt liggen
hun uitgebloeide hart
draagt nog steeds
de mimiek van leven mee
mijn dag zien ondergaan
zittend in mijn ouwe getrouwe zeteltje
tussen de gele paardenbloemen
en lieflijke meizoentjes in het gras
de her en der uitgestrooide vergeet mij nietjes
zoete geur van diep paarse seringen
een meizon als bijzondere weelde
van licht zien ondergaan
verwacht ik geen kwaad van de nacht
maar zal hij mij een hemelbed
vol schitteringen schenken
zodat ik niet langer bang ben van het donker
het doodstille niet meer veracht
maar aanvaardt als met een toekomst in zich