vereeuwiging
ondergrondse ommekeer
zal ervoor zorgen
dat ze werelds aanschijn
ooit terug zullen kleuren
al zie ik de blaadjes
van de anemonen reeds
overstraalt door de dood
verspreidt liggen
hun uitgebloeide hart
draagt nog steeds
de mimiek van leven mee
mijn dag zien ondergaan
zittend in mijn ouwe getrouwe zeteltje
tussen de gele paardenbloemen
en lieflijke meizoentjes in het gras
de her en der uitgestrooide vergeet mij nietjes
zoete geur van diep paarse seringen
een meizon als bijzondere weelde
van licht zien ondergaan
verwacht ik geen kwaad van de nacht
maar zal hij mij een hemelbed
vol schitteringen schenken
zodat ik niet langer bang ben van het donker
het doodstille niet meer veracht
maar aanvaardt als met een toekomst in zich
onweerstaanbaar
Ik voel hetzelfde
voor jou
wou dat het niet
zo was
maar
het is wel degelijk zo
liefde is
onweerstaanbaar
Queen of the night
neem hun schoonheid in mij op
wijl ik mezelf beloof hen ooit te tekenen
tijdens één van die lange winteravonden
met schemertoestanden
in de kleur die mij verraste
zonder hang naar zekerheid
als ik je zo zie
je takken wazig
naar de aarde groeiend
zonder hang naar zekerheid
pril uitbloeien tot
groen dat rust geeft
midden zon, regen en wind
voel ik me niet langer vreemd
maar op mijn plaats
meer waar
hoop koesterend
als ik je hebben zal
jij hebt helemaal jezelf
vind ik je eindeloos
jij mij
met vleugjes mysterie
op zoek naar iets wat ik
niet kan benoemen
tussen het intieme
en eindeloos onbekende
een verlangen
dat blijft voortduren
weliswaar getint met vleugjes
mysterie die hoop levendig houdt
foto van Jim Loznicka
met dank aan Hannie om hem te delen
dat ene vergeet mij nietje
leven wil leven
vindt altijd wel een manier
om door te zetten
met de stroom mee
ruimte vrij maken
grenzen verleggen
de wereld datgene
na te laten
wat betekenis heeft
een Gods meesterwerk
hoe klein dan ook
beminnen
je zachte aanblik
doet me verlangen
naar je hart
jouw waarachtigheid
te minnen
vol bezieling en vervoering
zo intens
de zin me nooit meer ontgaat
genieten
met groen gevonk
ontwaak jij mijn wereld
verschijnen vogels
die geslapen hebben
in je ziel kwinterlierend
naar omhoog
capriolen net ontpopte vlinders
met hunkering naar meer
boven jouw nog net niet
ontluikende bloemen
terwijl mijn berk
meer verzilverd
dan gisteren
door ’t licht van de zon
de passie opwaait
me dieper te wortelen
dan hem om van wat ik
de voorbije jaren heb gemist
nog intens lang te genieten
fascinerend
zie hem takjes weven
door middel van spinrag
het nest vorm geven
versieren met kleine
stukjes korstmos
er duizend pluimpjes
invoeren zodat het een
zacht bedje wordt
fladderend aangeven dat
zijn bouwsel klaar is
voor nageslacht
hij een vrouwtje verwacht
mijn kroon span
weg verregende dagen
wanneer gestoei
de bovenhand neemt
sprankelend flirt
en wordt geflirt
midden veranderende
omstandigheden mijn bloei
stiekem achter de hand houdt
om door warmte
in de watten
te worden gelegd
tot ik mijn kroon
over onze werkelijkheid
span
helemaal mezelf
van je houdt
stille zaterdag
draag stil gemis
wacht en onderga
de wind en wolken
de aarde
tot licht en warmte
die ene paasbloem
stralend uitbot
leven in beweging
me meeneemt
weg van soberheid
goede vrijdag
zoektocht en volharding beloond
wanneer ik juist vandaag
tussen duisternis van zonde
en licht van leven
takken met doornen
zie uitgroeien
tot een knoppende roos
die zal open bloeien
als een rood omfloerste
adem van eeuwigheid die
volmaakte liefde neerschrijft
mijn heil
in eigen hemel
omdat zij
niet van haar
konden houden
zoals ze was
brak ze uit
zonder spoor van
een gebroken hart
om eigen soort te zoeken
tot ze
een liefdesleven
in eigen hemel
vond
ongeremd
zoals elke vrouw
het zou willen
het niet samen weten
omdat zij weet
het niet samen weten
door traagheid
zijner gedachten
haar warme hand
op zijn hart niet langer
als vervoering aanvoelt
lente licht
raken beiden als vergrijzende
twijfel ingesneeuwd
met de pijnlijke vraag of dit
werkelijk alles is
wat leven hen
heeft meegegeven
stenen engel
heb haar ontdekt
onderweg in Praag
als mysterie
een fenomeen
uit het verleden
die tot me tracht
door te dringen
als zingeving midden
alledaagse dingen
inspiratie geeft om
haar weer op te bouwen
met mijn zienswijze
tot een waarachtige
schoonheid
die me immer
blijft vervullen
lentekriebels
het meest spannende
ooit gekend
die lentekriebels
houd ze vast
tot ze gaan bloeien
enig
wat mij betreft
onlosmakelijk
dat ene moment
toen twee harten samen
beseften dat ze nooit
alleen zijn geweest
nooit alleen zullen zijn
vanwege verbondenheid
waaruit hun kracht schuilt
stroomden verlichtende tranen
als een stortvloed vol emoties
uit hun ogen
ze namen hen mee
van dat ene stukje blauw
naar veel meer hemel
waar liefde
leven en nog zoveel meer
beheerst
onlosmakelijk
zich gelukkig weten
samen één
ongecompliceerd
enthousiasme
in beweging
doet stof
van me afslaan
doorgaan
om groei-ervaring
diep te voelen
leven
koestering
erkennend
zelf open bloeien
helemaal mezelf
een simpel
mooi mens
midden een wereld
die veel beter is
dan ik ooit dacht