de werkelijkheid van mijn twijfel
midden de gloed van
een ondergaande zon
verwaait hij mij
met een nieuwe wind
in zijn verhaal
waarom kan ik
niet omgaan met jong zijn
het refrein inademen
is het omdat ik hem zie als
als een droom
met een beetje werkelijkheid
de werkelijkheid van mijn twijfel
gedachteloos geweld
als een in woede
ontstoken meute
haar driftig te grazen
wil nemen
al de illusies die
ze ooit heeft gedroomd
met geweld
tracht mee te nemen
haalt zij hen
met een sprong
in de nacht
onderuit
ketent hen
gedachteloos vast
aan de sikkel van
een ondergaande maan
omdat zij wil verdergaan
met leven
ten volle wil bloeien
iedere morgen
een eeuwigheid lang
een drijvende kracht
laat ik me los
in de fantasie
waar tijd stilstaat
hoe echter dan echt
dan wie ook ben jij
tillen samen nevels op
drinken hetzelfde
zoet zachte licht
zien de ochtend blauw
ervaren aarde
als een honingzoet bed
ons blijvend vasthouden
een drijvende kracht
dat me telkens
terugbrengt naar jou
weet je nog
weet je nog hoe wij
stenen verschikkend
buitenkamers zijn geraakt
op zoek gingen
naar de kleuren
van geurende bloemen
dat stukje blauw
welke wij vanuit
het dakvenster beleefden
ergens verder dan de horizon
met alles wat goed voor ons was
dag morgen hebben gezongen
in een nieuw begin
raakte ooit
midden je bloei
verslingerd
driftte mee
deelde verhalen
geheimen
tijden van liefde
verlies
en verandering
tot ik verweerd
maar nog steeds
een glimlach rimpelend
in de holte van je stam
stil slapend
ging bedenken
dat als dit het einde was
ik er ons heel graag
in verdroom
met evenwel een nieuw begin
binnen handbereik
weerspiegel
in verrassende varianten
waarachtigheid
nodig me uit
om er te blijven
bij stilstaan
tot ik binnen handbereik
jullie als verhevenheid
durf neer schilderen
het ultieme zijn
wanneer ik zie hoe jij
met diepzinnige nuances
eigenzinnig
volkomen jezelf
midden een verharde wereld
in voortdurende verandering
spontaan ontluikt
neem ik deze levenslust
helemaal tot mij
bloei naast jou
met weliswaar
eigen karaktertrekjes
het ultieme zijn
helemaal open
weet ik lieflijkheid
vogelzanggebeuren
elk met een eigen
zomerzachte melodie
in ’t dicht groene
lover van de bomen
houden zij niet alleen
de dag levendig
ze bevliegen
ook mijn gedachten
tot ik het innestel
om ooit weer
neer te schrijven
als ook mijn lied
verzuchtingen
innemend als ‘t verstild
verlangen me parelend
naakt verder draagt
verzuchtingen vertellen
hoe zinnenprikkelend mooi
ons dollen was
wij samen dromend
in Morpheus armen
op verhaal komen
midden alle eeuwigheden
is de dood ermee gemoeid
wanneer ik moegedragen illusies
weggeef aan de bloemen
in mijn tuin
die als vanzelf verder bloeien
naar herfst
of heb ik tijdens dit loslaten
midden alle eeuwigheden
mijn waarheid ontdekt
beleef ik leven nu echt
er is een hartslag nodig
als de avond verstomd
wijl donkerte opkomt
een donkerte die me brengt
naar een nacht die
losstaat van werkelijkheid
is er een hartslag nodig
om boven stilte uit te komen
een hartslag die een nieuwe
dageraad beoogt
weelderige beelden meedraagt
nog voor de zon is opgestaan
het onverwachte
verwachtingen verbleekten
toen het onverwachte
me nabij kwam
met trillende vleugels
neerstreek in mijn hart
een nieuwe wending
aan mijn leven gaf
waarbij ik niet langer hoopte
maar onvoorwaardelijke liefde
kon geven en ontvangen
vergane rijkdom
zoals jij
mij de zee
laat horen
neemt ze driftig
alle rijkdom
naar de diepte mee
om ze later als
stil wit wolkend geruis
op ’t strand terug te werpen
me eraan herinnert
dat wat ooit is geweest
hoe dan ook terugkeert
onvoorwaardelijke liefde
het licht van de morgenzon
langs de randen van de gordijnen
zo volmaakt sereen naar binnen
zien glijden
begiftigd me met een verlangen
mezelf over te geven aan de meest
onvoorwaardelijke liefde
die ik ooit heb gevoeld
wijl zij zich
met mijn leven verbindt
Wij zullen je missen Kristof
als een stil
innemend gerucht
dwaal jij voortaan
in ons tekenlokaal
leven wij je verder
kleuren mengend
gelukkig uitstrijkend
als jouw lied
dat even opklimt
uit immens
innerlijk verdriet
ware liefde
in je haastig voorbijgaan
heb ik de neiging
om uit je wereld
te verdwijnen
in plaats van te bloeien
je een glimlach te geven
laat ik me in de onderstroom
van leven meedrijven
op zoek naar het geluid
van terugkerend getij
in een zee van bewustzijn
ware liefde mijn aandacht geef
leef
in een zojuist ervaren
zonnestralen
die mijn tuin enthousiast
tot een oase
vol magie
onderdompelen
verschaffen mij
een overweldigend weten
dat wat zich
voor mijn ogen afspeelt
de kloof tussen aarde en hemel
kleiner maakt
durven blijven dromen
de oorsprong van liefde
miraculeus voortbrengt
kantbloemen
het gaat om liefde
wanneer ik
ze zie bloeien
met mijn eigen reden
vol passie vergaar
om te ontdekken
dat ze in mijn hart
vereeuwiging zullen kennen
en frele luistering
ween me een rivier
vol verhalen
die het landschap
zijn kleuren laat zien
beleef en min haar
van bron tot monding
met de stroom mee
één frêle luistering
jij bent ik ben
ons zelve zo eigen
verbondenheid
al is het soms benauwend
toch kan die inbreuk
op persoonlijke ruimte
juist datgene zijn
wat je nodig hebt