vergane rijkdom
zoals jij
mij de zee
laat horen
neemt ze driftig
alle rijkdom
naar de diepte mee
om ze later als
stil wit wolkend geruis
op ’t strand terug te werpen
me eraan herinnert
dat wat ooit is geweest
hoe dan ook terugkeert
onvoorwaardelijke liefde
het licht van de morgenzon
langs de randen van de gordijnen
zo volmaakt sereen naar binnen
zien glijden
begiftigd me met een verlangen
mezelf over te geven aan de meest
onvoorwaardelijke liefde
die ik ooit heb gevoeld
wijl zij zich
met mijn leven verbindt
Wij zullen je missen Kristof
als een stil
innemend gerucht
dwaal jij voortaan
in ons tekenlokaal
leven wij je verder
kleuren mengend
gelukkig uitstrijkend
als jouw lied
dat even opklimt
uit immens
innerlijk verdriet
ware liefde
in je haastig voorbijgaan
heb ik de neiging
om uit je wereld
te verdwijnen
in plaats van te bloeien
je een glimlach te geven
laat ik me in de onderstroom
van leven meedrijven
op zoek naar het geluid
van terugkerend getij
in een zee van bewustzijn
ware liefde mijn aandacht geef
leef
in een zojuist ervaren
zonnestralen
die mijn tuin enthousiast
tot een oase
vol magie
onderdompelen
verschaffen mij
een overweldigend weten
dat wat zich
voor mijn ogen afspeelt
de kloof tussen aarde en hemel
kleiner maakt
durven blijven dromen
de oorsprong van liefde
miraculeus voortbrengt
kantbloemen
het gaat om liefde
wanneer ik
ze zie bloeien
met mijn eigen reden
vol passie vergaar
om te ontdekken
dat ze in mijn hart
vereeuwiging zullen kennen
en frele luistering
ween me een rivier
vol verhalen
die het landschap
zijn kleuren laat zien
beleef en min haar
van bron tot monding
met de stroom mee
één frêle luistering
jij bent ik ben
ons zelve zo eigen
verbondenheid
al is het soms benauwend
toch kan die inbreuk
op persoonlijke ruimte
juist datgene zijn
wat je nodig hebt
vereeuwiging
ondergrondse ommekeer
zal ervoor zorgen
dat ze werelds aanschijn
ooit terug zullen kleuren
al zie ik de blaadjes
van de anemonen reeds
overstraalt door de dood
verspreidt liggen
hun uitgebloeide hart
draagt nog steeds
de mimiek van leven mee
mijn dag zien ondergaan
zittend in mijn ouwe getrouwe zeteltje
tussen de gele paardenbloemen
en lieflijke meizoentjes in het gras
de her en der uitgestrooide vergeet mij nietjes
zoete geur van diep paarse seringen
een meizon als bijzondere weelde
van licht zien ondergaan
verwacht ik geen kwaad van de nacht
maar zal hij mij een hemelbed
vol schitteringen schenken
zodat ik niet langer bang ben van het donker
het doodstille niet meer veracht
maar aanvaardt als met een toekomst in zich
onweerstaanbaar
Ik voel hetzelfde
voor jou
wou dat het niet
zo was
maar
het is wel degelijk zo
liefde is
onweerstaanbaar
Queen of the night
neem hun schoonheid in mij op
wijl ik mezelf beloof hen ooit te tekenen
tijdens één van die lange winteravonden
met schemertoestanden
in de kleur die mij verraste
zonder hang naar zekerheid
als ik je zo zie
je takken wazig
naar de aarde groeiend
zonder hang naar zekerheid
pril uitbloeien tot
groen dat rust geeft
midden zon, regen en wind
voel ik me niet langer vreemd
maar op mijn plaats
meer waar
hoop koesterend
als ik je hebben zal
jij hebt helemaal jezelf
vind ik je eindeloos
jij mij
met vleugjes mysterie
op zoek naar iets wat ik
niet kan benoemen
tussen het intieme
en eindeloos onbekende
een verlangen
dat blijft voortduren
weliswaar getint met vleugjes
mysterie die hoop levendig houdt
foto van Jim Loznicka
met dank aan Hannie om hem te delen
dat ene vergeet mij nietje
leven wil leven
vindt altijd wel een manier
om door te zetten
met de stroom mee
ruimte vrij maken
grenzen verleggen
de wereld datgene
na te laten
wat betekenis heeft
een Gods meesterwerk
hoe klein dan ook
beminnen
je zachte aanblik
doet me verlangen
naar je hart
jouw waarachtigheid
te minnen
vol bezieling en vervoering
zo intens
de zin me nooit meer ontgaat
genieten
met groen gevonk
ontwaak jij mijn wereld
verschijnen vogels
die geslapen hebben
in je ziel kwinterlierend
naar omhoog
capriolen net ontpopte vlinders
met hunkering naar meer
boven jouw nog net niet
ontluikende bloemen
terwijl mijn berk
meer verzilverd
dan gisteren
door ’t licht van de zon
de passie opwaait
me dieper te wortelen
dan hem om van wat ik
de voorbije jaren heb gemist
nog intens lang te genieten
fascinerend
zie hem takjes weven
door middel van spinrag
het nest vorm geven
versieren met kleine
stukjes korstmos
er duizend pluimpjes
invoeren zodat het een
zacht bedje wordt
fladderend aangeven dat
zijn bouwsel klaar is
voor nageslacht
hij een vrouwtje verwacht
mijn kroon span
weg verregende dagen
wanneer gestoei
de bovenhand neemt
sprankelend flirt
en wordt geflirt
midden veranderende
omstandigheden mijn bloei
stiekem achter de hand houdt
om door warmte
in de watten
te worden gelegd
tot ik mijn kroon
over onze werkelijkheid
span
helemaal mezelf
van je houdt