als een mooie herinnering
wanneer ik ze
midden hun herfstig zijn
de gloed van beleven zie loslaten
als een nieuw moment
rustig naar beneden dwarrelend
aan de aarde overgeven
om bruin knisperend
in een nog diepere overgang
me te verhalen dood niet te vrezen
als een mooie herinnering
verder leven
geef ik me over
zo wij
werkelijkheid voorbij
los van gene
intimiteit nabij
vind ik je weer als mezelf
een genietend gerucht
die passie prevelt als heelheid
onverzadigbaar
omdat er liefde meespeelt
eige
laat me
gelukkig zijn
eigentijds
spelen
nooit meer
een hart dat verlangt
maar zich gestreeld weet
door ’t leven
mijn liefde is van nature eeuwig
verklaar je me voor gek
een geval apart
het geeft niet
ik ken mezelf wel beter
mijn liefde is van nature eeuwig
bloeiende meizoentjes
afdwalend van het pad
midden ritselend blad
vind ik als eeuwig bloeiende
meizoentjes
die schimmige winters
met koude nachten
waar harten breken
doen vergeten
trage wegen
wit gespreid
breekt de zon uit
wanneer ik langs
randen landschap
trage wegen van
lang geleden weervind
haalt uit bomen
de hartenklop van ooit
als stroomversnelling
naar boven
die het ziele gefluister
voor me levendig houdt
zelfs midden herfst
op weg naar winter
alle duister
door eeuwige groei
laat breken
zin van leven
zin van leven is een verhaal
dat het landschap bezield kleurt
ruimte voor sprookjes open laat
welke het beleven van werkelijkheid
zoveel mooier maken
vlinders in mijn buik
het is mijn in extase geraakte ziel
die met onweerstaanbare dwang
me toelicht hoe liefde te uiten
de wereld te veranderen
tot een oase van tederheid
en eindeloze intimiteit
met vlinders in mijn buik
jouw verlangen te beantwoorden
tot in der eeuwigheid
volkomenheid
langs wolkentoppen als een ademtocht
rondom rond in ochtendrood
breek je bij mij binnen
licht in licht
los van wat mij bindt
ontstijg ik beperking voorbij
je helemaal verkoesterend
herfstig
wijl één enkel vlinder
honing tracht te puren
uit een roze rode begoocheling
bloeiende munt me aanmaant
de blaadjes te plukken vooraleer
ze wegkwijnen onder de grond
mijn berk zich met gezichtsverlies
bezig is aan te kleden
in herfstig geel
talrijke geruchten uit de notenboom
verloren raken in
het hoge droge gras
raak ik helemaal zomer kwijt
de zon nog op mijn gezicht
God schept niet zomaar
door mijn ervaren
schrijf ik hen vandaag
nog steeds bloeiend neer
een beetje verwilderd weliswaar
door herfstige verandering die overal
zelfs in mijn gedachten heerst
maar toch vertrouw ik mijn hart die
me vertelt dat ze ooit weer zullen vlammen
als ze door een nieuwe zon worden gewekt
God schept niet zomaar
er is een wel gegronde reden
die ik liefde heet
met aanwezigheid mijn diepe stilte kleurt