een nieuwe wereld
sluit het boek
waar last te zwaar
voor me was
met je stilte
neem me mee
langsheen
golvend groene
schoonheid
waar waarachtigheid
opbloeit als
een heerlijkheid
die behaagt
volheid van leven
als zachte nuance
aanbiedt
liefde
door helderheid gedwongen
bars van tegenstellingen
dromen wij ieder
een eigen wereld
tot wij verbijsterd raken
van elkaars vermogen
om met stil verlangen
de liefde levendig houden
zelfs binnen de grenzen
van soberheid en gemis
niet bang te zijn
voor verlies
het maakt ons
zo menselijk volledig
zo oprecht één met wie in
de diepte van ’t hart leeft
stilte
stilte
wil van geen wijken weten
rust zo beklijvend
geen enkel geluid
van beweging
als sluimeringen van eeuwigheid
zachte weemoed rusten zij
zij aan zij
de einder liefhebbend
als
als ik tijd en rust vind de echo van mijn zuchten
in de stilte hoor weerklinken
geur van zachte kruiden ruik
en dromen me
aan het landschap binden
zal ik me niet meer ophouden
in wankel duister
maar in kleuren ontwaken
die mijn lichaam raken
en laten stoeien
in een eindeloos ontmoeten
altijd samen
hoe wist ik mij
tijdens die winterse waarheid
door je liefde gedragen
door mij telkens weer
te beloven
dat ik nooit zal sterven
in de diepte van jezelf
blijf meegenieten
van een mooie zomer