onvoltooid verleden tijd
wijl ik tracht te wennen
aan de stilte van je zwijgen
struikel ik over herinneringen
waarin we helemaal onszelf
lachten en huilden
om witte wolken voor de zon
die onze horizon uit breidde
tot een wakker nieuw begin
dat liefde
het is je warme waarachtigheid
die me optilt uit dromen
naar een sensuele waarheid
waarop ik verliefd word
zo intens dat liefde
zich intuïtief uit
dans ik de morgen toe
zelfs wanneer ik
met het wanhopige mee
langs grenzen van gemis
het licht zie vervagen
tot een verduistering die
de stilte donker meedraagt
klaag ik me niet neer
als levensmoede
versluimering
maar dans de morgen toe
die mijn gedachten zal inkleuren
met het meest intieme ooit
voorbij
toen ik tijdens mijn alleen zijn
bemerkte hoe midden deemster
de stilte zich donker vasthechtte
aan ieder blad vervreemd van
wat ooit zomer was
wist ik wat was
voorbij
augustus
wees stil
zie
en onderga
midden
het zachte
bewegen
omwaast
door een laatste
sprankel zon
hoe wat er is
hongert
naar hartstocht
dankbaar
met een aangereikte papfles
gaf je het samenzijn
met je dochter
even uit handen
liet me toe
mijn ogenblik
met haar
te koesteren
met een tederheid
in je ogen
waarin je me
over liefkozen vertelde
als liefde
als liefde je helpt
verdergaan
laat ze zien
hoe groot ze is
verhoop ik
met een tot morgen fluistering
verhoop ik een nieuw begin
waarbij je nooit meer
pijn door mij ontmoet
maar liefdevolle waarachtigheid
vol passionele momenten
die jouw begeerte
intens vervult
stel me gerust
nu jij
wijl het nog zomert
reeds winter meedraagt
sterven laat horen telkens
als jouw niet volgroeide vruchten
te haastig de grond raken
stel me gerust dat
je doorgaat met leven
beloof me in een nieuwe lente
een rijke oogst
ik mag je zo
oh jij
weet je al denk je
dat leven weg rimpelt
loop je moe om me heen
nog schrijf ik
je niet
in mezelf neer
met één pennentrek
haal ik je uit
verloren dagen
beleven we
weer samen
je lach
schoonheid
hoef niet uit te vliegen
om verrast te worden
door schoonheid
kijk om me heen
en beleef haar genietend
als een begrensd stukje
blauwe hemel
waarin ik de beweging van
heden naar een eeuwigdurende
wondere toekomst ontdek
stilte
wanneer stilte stiller lijkt dan
de herinnering die ik van haar heb
dan duik ik dieper weg in mezelf
om morgen te horen kloppen
groei
in een wereld van
grijstinten en schaduwen
ontdekken wij samen
het verloren gewaande
als ondeelbare eenheid
brengen wij het met
voordeel van ervaring
weg van de dood
naar het herboren worden
waar het onder Gods zicht
kan uitgroeien tot een
vonkende verrukkelijkheid
welke onze harten
met inspiratie spijst