weet je

nog doordrongen van winterkou

bloeit ze zich schroomvallig open

vol van geloof liefde en hoop

...

zo mooi zo zacht zo kozend

dat het zelfs een

gebroken hart troost

wanneer je hele leven

wordt geleefd

met wachten

op dat ene moment

weet dan dat

het nooit te laat is

om te gaan ontdekken

waar je waarheid ligt

plant een eigen tuin

beleef haar schoonheid

en versier er je ziel mee

als het langverwachte

hoe nestelt zij zich

in alomvattende

welkome armen

beantwoordt zijn omhelzingen

met een ademloze fluistering

zo volkomen

het intieme hun samenzijn verdicht

tot een openbloeiende extase

die nooit zal verwelken

wanneer jouw lippen

de mijne raken in een kus

zo warm als zonlicht

zo zacht als een lentebries

wacht de wereld

tot wij erop terugkeren

met een begeerte

die tracht naar verbondenheid

wijl schaduwen van de nacht

vluchten

voor de ochtendzon

morgenlicht

gouden patronen schildert

op het gras

een zachte bries de zoet frisse geur

van veelkleurige bloembedden

naar me toewaait

midden een groene droom

het gezang van vogels

tot mijn zintuigen doordringt

nestelt verheerlijking van het leven

zich in mijn ziel

wijl schaduwen van de nacht

vluchten

voor de ochtendzon

morgenlicht

gouden patronen schildert

op het gras

een zachte bries de zoet frisse geur

van veelkleurige bloembedden

naar me toewaait

midden een groene droom

het gezang van vogels

tot mijn zintuigen doordringt

nestelt verheerlijking van het leven

zich in mijn ziel

daar waar midden het ijle

de rivier als een grijs blauwe streep

vol vage gedachten

mij onmetelijk ligt aan te staren

kies ik voor vergetelheid

besta ik niet meer

nooit meer zonder de stilte

ben ik de zee vergeten

al zo lang samen

samen alleen

met duizend dromen

onderweg

naar het einde

van de wereld

begin van de hemel

daar staan wij stil

zonder twijfel

zonder pijn

zij aan zij

dichter dichterbij

het zomerse

werpt warme schauwen

als tintellicht verlangen

zo lieflijk over me heen

dat ik er mij bloeiend

in verkoester tot een verrukking

die mijn liefde 

voor het leven verwoord

op eigen wijze

zonder eigenwijs te zijn

denk ik me blij

met een glimlach

zo kom ik door

het donker heen

op weg naar mezelf

en het hemelsblauwe

schroom laat ik varen

om ongekend genot

te ervaren

zinderingen

die licht en speels

steeds meer en meer

hartstocht verwerven

tot ik

rillend van liefde

met snelle vleugels

opga in het wederzijdse

dat me een volkomenheid biedt

die nooit of te nimmer

zal afnemen

spreid je vleugels

laat me jouw waarheid zien

schoonheid waar ik

in geloof

wij

enkel wij

zij aan zij

dichter dichterbij

een eeuwige lente

die het hart beroert

helder en in kleur

altijd in beweging

zonder dat

het zonlicht breekt

in de warmte van de zon

wuift een wolk

witgeurende rozen

me lief vonkend toe

zo puur

zo aards

zo blij leven

dat ik ze als

een sidderende vlinder

met heel mijn ziel

aanraken wil

zelfs aan het eind van de wereld

valt geluk me nog in de schoot

samen alleen

vol overgave

met totale liefde op weg

naar waar niemand van weet

wonderbaarlijk welwezen

(eigen werkje)

ik denk je echt

al blijf je een droom

mijn eigen

alwetend wijze waarheid

met gedachtestreepjes en

heel veel vraagtekens ertussen

donkere stilte

licht op

wanneer wit

gespreide bloemschermen

zich bewegen

tot een speels zoete mijmering

mijn hart vult zich

met verrukking

tederheid en hoop

dat haar schoonheid

zich voor altijd

met leven vergroeit

zelfs in de uithoek van mijn tuin

ver van alles

nergens heen

met zelfgemaakte vleugels

zij alleen

zorgt voor stilte

die verloren tijd

zijn momenten teruggeeft

Vandaag geschilderd en er een gedicht over geschreven

beetje bij beetje

vind ik

mijn einde in jou

slenter ik

midden trage schaduwen

vol van koude wind

alleen verder

terwijl jij

je vleugels spreidt