spoken in mijn hoofd
als midden nachtelijke eenzaamheid
een rusteloze hartenklop
over de spoken in mijn hoofd
blijft doordrammen
de slaap niet kan vinden
ga ik de tijd verwensen
welke met tergende langzaamheid
de dromen van mijn realiteit
helemaal neerhaalt
een eindeloos verhaal
het was pas
na mijn thuiskomen
dat ik ging ontdekken
welke verrukking
warmte van aanwezigheid
meedraagt
een eindeloos verhaal
naar morgen toe
even weer weten
om snel te vergeten
wat klagend in mij
is gestorven
voltooid verleden
verrukkingVerrukking
het is de nacht
en zijn gefluister
die het ongewisse
in mijn dromen verwerkelijkt
tot een bezielde
wervelende verrukking
van wondere
volkomenheid
met zielenood
daar waar stilte
de boventoon voert
beschrijft het uitzichtloze
met grillige schaduwen
op symbolen van eeuwigheid
hoe leven
zich heeft begraven
met zielenood
te diep veel te diep
om uit het niets te ontwaken
’t licht van de maan aan te raken
spelen met eenzaamheid
pas toen ik
midden alle heftigheid
ging spelen met eenzaamheid
in het schijnsel van de maan
woordeloos tussen het oplaaiende
door laveerde
met de sterren
binnen handbereik
wist te zweven
vond ik de taal van ’t hart weer
die donkere gedachten
tot rust brachten
zodanig dat ik de tijd
over me heen
kon laten gaan
vrij van gedaas
bij iedere ademhaling
mijn dromen leefde
samen
samen de kleine geneugten
van leven beleven
en ervan weten te genieten
tilt ons boven alles uit
levensgezindheid
gesterkt door groeiende inzichten
bouwt ze vol ijver aan een brug
die haar wegleidt uit impasse
om midden een bloeiende omsingeling
zich als zinderend knooppunt van wat
te genieten valt manifesteert
een vonkende volleerdheid die
woelend en hunkerend
passionele levensgezindheid
stuwend tentoonspreidt
zo helemaal volmaakt
zo helemaal zij
in zijn en worden
het teloorgegane
gemis
beweegt het teloorgegane
tot herinneringen
die geen haast kennen
het hart
te verlaten