spelen met eenzaamheid

samen de kleine geneugten
van leven beleven
en ervan weten te genieten
tilt ons boven alles uit

gesterkt door groeiende inzichten
bouwt ze vol ijver aan een brug
die haar wegleidt uit impasse

om midden een bloeiende omsingeling
zich als zinderend knooppunt van wat
te genieten valt manifesteert

een vonkende volleerdheid die
woelend en hunkerend
passionele levensgezindheid
stuwend tentoonspreidt

zo helemaal volmaakt
zo helemaal zij
in zijn en worden

gemis

beweegt het teloorgegane

tot herinneringen

die geen haast kennen

het hart

te verlaten

wijl ik tracht te wennen

aan de stilte van je zwijgen

struikel ik over herinneringen

waarin we helemaal onszelf

lachten en huilden

om witte wolken voor de zon

die onze horizon uit breidde

tot een wakker nieuw begin

het is je warme waarachtigheid

die me optilt uit dromen

naar een sensuele waarheid

waarop ik verliefd word

zo intens dat liefde

zich intuïtief uit

zelfs wanneer ik

met het wanhopige mee

langs grenzen van gemis

het licht zie vervagen

tot een verduistering die

de stilte donker meedraagt

klaag ik me niet neer

als levensmoede

versluimering

maar dans de morgen toe

die mijn gedachten zal inkleuren

met het meest intieme ooit

toen ik tijdens mijn alleen zijn

bemerkte hoe midden deemster

de stilte zich donker vasthechtte

aan ieder blad vervreemd van

wat ooit zomer was

wist ik wat was

voorbij

wees stil

zie

en onderga

midden

het zachte

bewegen

omwaast

door een laatste

sprankel zon

hoe wat er is

hongert

naar hartstocht

met een aangereikte papfles

gaf je het samenzijn

met je dochter

even uit handen

liet me toe

mijn ogenblik

met haar

te koesteren

met een tederheid

in je ogen

waarin je me

over liefkozen vertelde

als liefde je helpt
verdergaan

laat ze zien
hoe groot ze is

met een tot morgen fluistering

verhoop ik een nieuw begin

waarbij je nooit meer

pijn door mij ontmoet

maar liefdevolle waarachtigheid

vol passionele momenten

die jouw begeerte

intens vervult

nu jij

wijl het nog zomert

reeds winter meedraagt

sterven laat horen telkens

als jouw niet volgroeide vruchten

te haastig de grond raken

stel me gerust dat

je doorgaat met leven

beloof me in een nieuwe lente

een rijke oogst

ik mag je zo

weet je al denk je

dat leven weg rimpelt

loop je moe om me heen

nog schrijf ik

je niet

in mezelf neer

met één pennentrek

haal ik je uit

verloren dagen

beleven we

weer samen

je lach

hoef niet uit te vliegen

om verrast te worden

door schoonheid

kijk om me heen

en beleef haar genietend

als een begrensd stukje

blauwe hemel

waarin ik de beweging van

heden naar een eeuwigdurende

wondere toekomst ontdek

wanneer stilte stiller lijkt dan

de herinnering die ik van haar heb

dan duik ik dieper weg in mezelf

om morgen te horen kloppen

in een wereld van

grijstinten en schaduwen

ontdekken wij samen

het verloren gewaande

als ondeelbare eenheid

brengen wij het met

voordeel van ervaring

weg van de dood

naar het herboren worden

waar het onder Gods zicht

kan uitgroeien tot een

vonkende verrukkelijkheid

welke onze harten

met inspiratie spijst

besef dat wanneer

liefde zich

in je wereld reveleert

het nooit te laat is om

het verhaal af te maken

tenzij je de moed niet hebt

het hart te volgen en

wegen scheiden

niks kan zachter golven

dan een lied

dat dromen

sluiert en zeer edele

 klanken biedt

zo toverend zweverig

geheimen fluistert

dat zinnen

in tijdloos glijden

spelend licht

hemel en aard

laat samenvloeien

in een beweging

 dat liefde toonaardt

en of ik je nog weet

binnen mezelf wanneer

ik ogenblikken lang moet

berusten in het alleen zijn

koestering

zij sluimert slechts

tot je weer

met mij beweegt

in een nooit

uitgeademd raken