nooit alleen
draag me
in de stroom van leven mee
naar die andere wereld
schraap
weg de aarde
op zoek naar mijn sporen
toren ze hoog
want ik wil niet
dat je zonder mij oogt
nooit alleen
draag me
in de stroom van leven mee
naar die andere wereld
schraap
weg de aarde
op zoek naar mijn sporen
toren ze hoog
want ik wil niet
dat je zonder mij oogt
zielsonmetelijkheid
enkel rimpelingen
in de tijd
eenzaamheid
die zich donker aftekenden
aan de hemel
tot ze haar gedachten
overboord gooide
gevoelens
aan de kant schoof
van binnenuit een oplichtende
droomwereld liet geboren worden
die haar waarheid niet langer
aan het huilen bracht
als ziels verlenging
naar de sterren bracht
volle maan
over de beemden
strooit volle maan
beelden uit
die verhalen geven
zodat zij niet langer
nevel nodig hebben
om indrukwekkend te zijn
bij winterse waarheid
ontspringt
ontspringt
leeft en beweegt
raapt stenen
zoekt en wroet
onophoudelijk kronkelend
haar weg naar beneden
om in parelend
grijze schoonheid
zorgeloos verder te drijven
naar daar waar
ze zichzelf verliest
in de onmetelijkheid
van haar streven