een droom van een droom
nergens een woord
dat mij bij jou inkleurt
verbeelding die laat zien
waaruit ik ontstond
in de ban
van een onwaarschijnlijkheid
tot een droom van een droom
waarin ik thuishoor
me ver weg
van jou begraaft
aan en uit herinneringen
zo een nachtelijke hemel het licht
met aan en uit herinneringen bewaart
waarom dan de slaap trachten te vinden
die herbeleven besloten toedekt
hogerop
blind voor aardse sfeer
die beleven spreekt
stijgt hij in deining mee
zoekend naar
vleugellichte glinstering
op zijn veren
tot hij hogerop hartvol
te weten komt dat daar
enkel eenzaamheid heerst
in mijn schoot
de zon die is blijven staan
boven mijn zilverberk
toont me gekerfde hoop
van groei en leven
in mijn hart geboren
tussen hemel en aarde
wieg ik haar gegrond ontwaken
in mijn schoot
tot ze losraakt uit de schaduw
als bereikbare droom
fluistert een kinderhartin het duister
dat stilte beheerst
fluistert een kinderhart
om kerstsfeer
tot zo echt
als een illusie kan zijn
de kerstman haar
met een bezoek verblijdt
een Kerst vol warmte, licht
en gezelligheid
een jaar van geluk
met veel tijd om te genieten
van de fijne dingen van het leven
zoveel liefs Martine
bij de kracht van een nieuwe maan
weet dat het sluimerende
bij de kracht
van een nieuwe maan
ontkiemt
in de golfslag
van leven
gedreven
verder groeit
om in eigen schaduw
gehandhaafd te baren
wat van haar
wordt gevraagd
eigen wilhet zwaard veel meer
dan een lemmet alleen
wanneer je met houvast
aan eigen wil
het in de schee laat
omvat de strijd beslecht
vleugjes jeugdsentimentenwijl paddestoelen
mij in hun cirkel opnemen
uren, stil leren kijken
ontdek ik midden
dit beleven zoveel
vleugjes jeugdsentimenten
dat ik me terug ga zien
als een kotertje welke
in sprookjes gelooft
van dood tot levengrijs en warrig laat ze zich
door de donkere lokroep van
schaduwachtige bomen verleiden
om in illusie van bewoning
voorbestemd te sterven
geholpen door langzame tijd
van dood tot leven
uit de windsels verheerlijkt
met wijde vleugels zich boven
eigen horizon te verheffen
scheppingal liggen bladeren
verlaten door de wind
op de tot zijn rand gerezen vijver
als een toegeworpen rust
mij een nieuwe oever te geven
gewillig schik ik mij
in komende vertoning
zelfs wanneer commotie
het beeld breekt
want ontzagwekkend
schittert de zilveren weelde
van scheppende kracht midden
heftig rimpelend water
sneeuwblindsneeuwblind
in beweging van de wind mee
zoek ik
met vermoeid gevoel
naar broos winterlicht
dat me zal helpen
om in het holst
van mijn denken
heldere bestemming
te vinden
tot leven zich voltrekt
wanneer achter me
de deur in slot valt
vlucht ik in de mogelijkheid
van een vergezicht weg
tot leven zich voltrekt
en ik met grote ogen
verder trek tussen
bloeiende liefkozingen