afscheid
midden een veld
vol korenaren
zaai ik mezelf uit
tot een herinnering
want het is
midden die eenzaamheid
dat ik me veilig voel
berusten kan
de wind durf te leven
als weemoedige onderstroom
van het voorgoed verlorene
de linde
nu ik omwegen bewandel
om met je mee te groeien
bij iedere speelse windstoot
ervan geniet hoe jij
je kruidig aroom steeds wijder
over me heen strooit
vraag ik me af
hoe ik je jaren geleden
blind kon voorbijlopen
haastig op zoek naar opwinding
midden pleinen die
reeds zolang zwijgen
een nieuwe bloei
grenzen overschrijdend
in laten gaan
verlies ik vele zomers
struikel langs herfst
de noodzaak
van winter in
om in lente
te herontwaken
een knop
met een
nieuwe bloei in zich
omdat ik van je hou
wanneer ik midden waan
jou als vlinder vang
een ritselende franje
die sterft in mijn handen
weet dan dat ’t enkel
een schijngedachte was
een nare droom
want in mijn wakker worden
laat ik je ver voorbij
mijn schemering fladderen
vrij met eigen kleuren
de dood uitdaag
zelfs als ik de klok
uitdaag door
niet te slapen
lijkt ze enkel
onverschilligheid
te hameren
in haar voortgaan
tot de lucht
zich vult met licht
en mijn verademing
’t ritme een
eigen zielsbewegen
is gebleken
vrij
in een grijze morgen
lig ik te luisteren
hoe het zacht ademhalen
in mij schreit
zich wil bevrijden
in volkomenheid
een eigen bestaan leidt
vollediger volmaakter
dan dat het ooit
binnenkamers droomde
geworteld
wil je lichaam
tegen me aan
wanneer ik
met mijn voeten
in het warme zand
woel
verrukt naar
nog dieper
ervaren ga
tot het zich als
liefkozing om
mijn enkels sluit
met een gevoel
van eenheid
me geworteld weet
in diepe ondergrond
onderdeel
van geschiedenis
de kerselaar
zelfs wanneer
de rijpe vruchten
van de kerselaar
me bloedrood vragen
om ze in manden
weg te dragen
durf ik moe van ’t drukke
met mijn rug
tegen de boom gaan zitten
om aangedaan
door de stilte
mijn kracht te hervinden
een nieuwe morgen
als de maan
langzaamaan verzilvert
midden schemering
laat zij zich wegbrengen
door vreemd
bewogen klanken
welke doorvloeien
tot een zacht
wezend wiegelied
dat haar het vertrouwen
op een nieuwe morgen
adembenemend inzingt
een drijvende kracht
laat ik me los
in de fantasie
waar tijd stilstaat
hoe echter dan echt
dan wie ook ben jij
tillen samen nevels op
drinken hetzelfde
zoet zachte licht
zien de ochtend blauw
ervaren aarde
als een honingzoet bed
ons blijvend vasthouden
een drijvende kracht
dat me telkens
terugbrengt naar jou
stelligheid
strijk onvermogen
uit zicht
door me in de geest
van ’t land te wortelen
gekleurde gedachten
als bereikbare utopie
in ’t licht van de zon
te laten rijpen
tot het me als
stelligheid bekomt
terecht
roerend
verheft het zich
terecht
een geinsterend
stukje hemel
midden schemer
met dorst
naar open zee
ingelijfd
jij dondersteen
kruip in mijn armen
ik krimp je inéén
tot een vonkje warmte
dat mijn hart wild laat slaan
beginsel
met de zachte hartenklop
van het alleen zijn
durft ze stilte beleven
vandaag als
gisteren en morgen
bloeit zich
zwijgend open
op zoek naar een gerucht
ergens tussen
land en lucht
een enig belevingsmoment
overschaduwde
je gisteren
nog mijn tuin
als kleine
bijzondere vergroeiing
met leven
vandaag ben je
een warm
toegedekte gedachte
een enig belevingsmoment
dat ik met erkentelijkheid
zal blijven koesteren
een rooskleurige toekomst
zeg tegen mijn vrienden
dat ik dood
ben gegaan
wanneer ik klaarsta
me op onbekend
terrein te begeven
om het sprookje te vinden
dat een rooskleurige toekomst
voor me plant
op de randen van mijn ziel
tot zeisen zingen
zonder de angst
om morgen
te zijn uitgebloeid
bewegen wij iel
ieder naar ’t beeld in ons
tot een zomerse
onmetelijkheid uit
net zolang
tot zeisen
zullen zingen
ten Grave
zinken
voor ‘t land
onwaarschijnlijkheid
met toebedeelde vleugelen
gaat ze zweven
tussen wervelende zonnestralen
op weg naar hemelse sferen
tot avondval
haar vlucht grijpt
op een bed van aarde
toedekt met stilte
teveel hemel
het teveel hemel
in de stilte
vraagt ’t groene
te zingen
met kracht
van herinneringen
waar bloei en weelde
zit verweven