beginsel

overschaduwde

je gisteren

nog mijn tuin

als kleine

bijzondere vergroeiing

met leven

vandaag ben je

een warm

toegedekte gedachte

een enig belevingsmoment

dat ik met erkentelijkheid

zal blijven koesteren

zeg tegen mijn vrienden

dat ik dood

ben gegaan

wanneer ik klaarsta

me op onbekend

terrein te begeven

om het sprookje te vinden

dat een rooskleurige toekomst

voor me plant

op de randen van mijn ziel

zonder de angst

om morgen

te zijn uitgebloeid

bewegen wij iel

ieder naar ’t beeld in ons

tot een zomerse

onmetelijkheid uit

net zolang

tot zeisen

zullen zingen

ten Grave

zinken

voor ‘t land

met toebedeelde vleugelen

gaat ze zweven

tussen wervelende zonnestralen

op weg naar hemelse sferen

tot avondval

haar vlucht grijpt

op een bed van aarde

toedekt met stilte

het teveel hemel

in de stilte

vraagt ’t groene

te zingen

met kracht

van herinneringen

waar bloei en weelde

zit verweven

iedere keer

als ik je vaarwel zeg

laat ik iets van mezelf

bij je achter

neem ik wat

van je mee

zoals die schelp in mijn zak

die dorst naar je zee

op vruchtbare bodem mijmer je

mijn zoete dromen tot een wondere

waarneembaarheid voor me open

opdat ik ze kan

opnemen als schoonheid

midden eigen onvolmaaktheid

ze als klein stukje goddelijkheid

weer te vinden

het kapelletje

bloeiende meidoorn

uitzicht en zuivere stilte

bieden me een rustpunt aan

waar ik me door tijd

laat meenemen naar

de grondzin van bestaan

de stuwkracht van ‘t hart

dat op zoek gaat

gisteren

was jij

één en al

bewegend leven

een volmaakt toonbeeld

van hartstochtelijkheid

epos

van liefde

vandaag

een eindigheid

midden leegte

een blijvend gemis

of zal ik je volgende lente

bloeiend weervinden

tijdverlies

te zijn

waar ik

nu ben

toekomst

lacht me toe

als ik

mijn ogen sluit

midden

een weiland

waar we ooit

hebben vertoefd

keuze had

en toeliet

je te zien ergens

op weg

naast jou mijn

bestemming kiezend

met een hart

vol gevoel

bij een briesje wind die

onnoemelijk veel groene

tinten laat glanzen

hervind ik

midden die schijn plots

de schaduw van een klein

meisje achter mij

welke de kilte

van het huis ontvlucht

op zoek naar gonzend licht

dat haar verwarmt

tot ze de deur hard

hoort dichtslaan

sleutel omdraaien

flitsen van een verleden

die ik direct terugkaats

omdat ik me geliefd weet

vandaag

als volmaakte schoonheid

sluit zij haar bloemhoofdje

weer tot knop

beweegt zichzelf

helemaal tot rust

omdat ze morgen

terug haar hart wil tonen

aan degenen

die durven genieten

van kleine waarheden

het is de geur

die mij vindt

aanspoort om

met de ogen dicht

op zoek te gaan naar

een honingzoete droom

waarrond dartele vlinders

witte werkelijkheid wolken

binnen de grenzen

van gevoel

waar schaduwen bezwangerd

van het intieme

een glimp van hoop

stralen

geniet het hart

tijdloos

juist dat stapje verdergaan

waar werkelijkheid

verbeeldingskracht raakt

laat me ervaren

ik troost kan vinden in verhalen

het zweven tussen

fascinatie en fantasie

me heel wat

levensvisie kan bieden