afscheid
gingen wij ooit
hand in hand
door ’t leven
nu zwerf ik alleen
de lege velden over
geremd door droefheid
om het verleden
vind onder ieder afgevallen blad
gewezen dromen
waarop ik mij
niet langer durf te verlaten
een zoekende ziel
op zoek naar afsluiting
waarbij het onbekende
zich manifesteert
de dood voor ogen
vol bewondering
pas wanneer ik
ging observeren
schoonheid
liet praten
verwonderd
vol bewondering
het mysterieuze dat
zich zo moeilijk laat kennen
als één en al groene
werkelijkheid tot mij nam
werd mijn diepe gepeins
verzacht
een oceaan van eeuwigheid
na golven
vol emoties
te hebben
doorzwommen
laat ik mij drijven
midden het immense
van mijn zijn
een oceaan van eeuwigheid
schaduw op het water
die zich uitspreidt
tot leven
verrijzenis
zuiver
naakt
broos
het wondere omvat