wat me beweegt
in donkere kamers
zit ik te schaven
aan een nieuw bestaan
wijl leven voorbijgaat
tot ’t zonlicht door het venster
me verplicht
om met een glimlach
naar buiten te komen
de wereld te vertellen
dat vanaf nu lente me vergezelt
dat wat was voorgoed
heb achtergelaten
wat me beweegt
weer willig liefheb
het deuntje
als een intiem gesprek
met mijn ziel
het deuntje dat
zich afspeelt in mijn hoofd
een ruimdenkendheid
die mij bij mezelf brengt
in volle connectie
met het hart
dromen met passie
tracht te verwezenlijken
puur en ongetemd
wij samen
laten we verder groeien
moeite doen
om allemaal samen te schitteren
tegen het terrorisme
samen
daar waar ’t licht
bloesems kust
dans ik in jouw ritme
de hemel neer
verwaai me
je handen voelend
bij mijn middel
met jouw liefde
om en om de zon
in cadans de aarde rond
tot werkelijkheid
onze dromen kruist
verbondenheid
zich zuchtend
met ons neervlijt
hartverscheurend tenietgaan
omdat de ziel
ons reeds nieuwe
verwachtingen toebedeeld
wenen we niet om
hartverscheurend tenietgaan
maar harken het
met handen herleid tot plicht
onder prille opbloei
tranen
vandaag was
vol hindernissen
waarbij zij zelf
de voornaamste was
toekomst
toekomst ervaren
met één enkele bloem
die zijn exquise
geur verspreidt
een oeverloze
grensoverschrijdende
onvermijdelijke beleving welke
mijn wereld compleet verandert
niet langer verloren in de schaduw
van een grijze wind maar midden
vruchtbaar makend leven
eindelijk Liefde vindt
een eigen keuze
waar licht
ruimte en tijd
leven beheerst
wordt magie
schroomvallig
ingetogen geboren
begeeft zich als bijzondere
ervaring onder ons om
begeerte onomlijnd te begrijpen
een verkenningsmissie
die het Eden van weleer
overtreft
intuïtie één en al verwondering
de verantwoordelijkheid
over liefde neemt
een eigen keuze