zo mooi
nog doordrongen van winterkou
bloeit ze zich schroomvallig open
vol van geloof liefde en hoop
...
zo mooi zo zacht zo kozend
dat het zelfs een
gebroken hart troost
zo mooinog doordrongen van winterkou
bloeit ze zich schroomvallig open
vol van geloof liefde en hoop
...
zo mooi zo zacht zo kozend
dat het zelfs een
gebroken hart troost
het langverwachtewanneer je hele leven
wordt geleefd
met wachten
op dat ene moment
weet dan dat
het nooit te laat is
om te gaan ontdekken
waar je waarheid ligt
plant een eigen tuin
beleef haar schoonheid
en versier er je ziel mee
als het langverwachte
voor altijd en eeuwighoe nestelt zij zich
in alomvattende
welkome armen
beantwoordt zijn omhelzingen
met een ademloze fluistering
zo volkomen
het intieme hun samenzijn verdicht
tot een openbloeiende extase
die nooit zal verwelken
een kuswanneer jouw lippen
de mijne raken in een kus
zo warm als zonlicht
zo zacht als een lentebries
wacht de wereld
tot wij erop terugkeren
met een begeerte
die tracht naar verbondenheid
natuur is scheppingwijl schaduwen van de nacht
vluchten
voor de ochtendzon
morgenlicht
gouden patronen schildert
op het gras
een zachte bries de zoet frisse geur
van veelkleurige bloembedden
naar me toewaait
midden een groene droom
het gezang van vogels
tot mijn zintuigen doordringt
nestelt verheerlijking van het leven
zich in mijn ziel
natuur is scheppingwijl schaduwen van de nacht
vluchten
voor de ochtendzon
morgenlicht
gouden patronen schildert
op het gras
een zachte bries de zoet frisse geur
van veelkleurige bloembedden
naar me toewaait
midden een groene droom
het gezang van vogels
tot mijn zintuigen doordringt
nestelt verheerlijking van het leven
zich in mijn ziel
besta ik niet meerdaar waar midden het ijle
de rivier als een grijs blauwe streep
vol vage gedachten
mij onmetelijk ligt aan te staren
kies ik voor vergetelheid
besta ik niet meer
nooit meer zonder de stilte
ben ik de zee vergeten
jij en ikal zo lang samen
samen alleen
met duizend dromen
onderweg
naar het einde
van de wereld
begin van de hemel
daar staan wij stil
zonder twijfel
zonder pijn
zij aan zij
dichter dichterbij
het zomersehet zomerse
werpt warme schauwen
als tintellicht verlangen
zo lieflijk over me heen
dat ik er mij bloeiend
in verkoester tot een verrukking
die mijn liefde
voor het leven verwoord
op eigen wijzeop eigen wijze
zonder eigenwijs te zijn
denk ik me blij
met een glimlach
zo kom ik door
het donker heen
op weg naar mezelf
en het hemelsblauwe
rillend van liefdeschroom laat ik varen
om ongekend genot
te ervaren
zinderingen
die licht en speels
steeds meer en meer
hartstocht verwerven
tot ik
rillend van liefde
met snelle vleugels
opga in het wederzijdse
dat me een volkomenheid biedt
die nooit of te nimmer
zal afnemen
voortduren zal ikvoortduren zal ik
als een zucht
een lichte schim
onder een wijde hemel
een bliksemschicht
die de volheid van leven
vurig tentoonspreidt
altijd met mijn waarheid onderweg
onbevangen genietend
van het onverklaarbare
dat zich diep in mij verdiept
tot een eeuwigheid
die dromen droomt
altijd in beweging
spreid je vleugels
laat me jouw waarheid zien
schoonheid waar ik
in geloof
wij
enkel wij
zij aan zij
dichter dichterbij
een eeuwige lente
die het hart beroert
helder en in kleur
altijd in beweging
zonder dat
het zonlicht breekt
zojuist
in de warmte van de zon
wuift een wolk
witgeurende rozen
me lief vonkend toe
zo puur
zo aards
zo blij leven
dat ik ze als
een sidderende vlinder
met heel mijn ziel
aanraken wil
wonderbaarlijk welwezenzelfs aan het eind van de wereld
valt geluk me nog in de schoot
samen alleen
vol overgave
met totale liefde op weg
naar waar niemand van weet
wonderbaarlijk welwezen
(eigen werkje)
ik denk je echtik denk je echt
al blijf je een droom
mijn eigen
alwetend wijze waarheid
met gedachtestreepjes en
heel veel vraagtekens ertussen
vlier
donkere stilte
licht op
wanneer wit
gespreide bloemschermen
zich bewegen
tot een speels zoete mijmering
mijn hart vult zich
met verrukking
tederheid en hoop
dat haar schoonheid
zich voor altijd
met leven vergroeit
zelfs in de uithoek van mijn tuin
terugkeerver van alles
nergens heen
met zelfgemaakte vleugels
zij alleen
zorgt voor stilte
die verloren tijd
zijn momenten teruggeeft
jij je vleugels spreidtVandaag geschilderd en er een gedicht over geschreven
beetje bij beetje
vind ik
mijn einde in jou
slenter ik
midden trage schaduwen
vol van koude wind
alleen verder
terwijl jij
je vleugels spreidt
voor ik doodgavoor ik doodga
laat me wakker blijven
niet dagen, maanden
jaren maar momenten
herinneren die zo
inspirerend waren
verrukkelijke uitzichten
vanwaar ik ging zwerven
schoonheid op onverwachte
plekken ontdekken
de tijd nam om te kijken
met oneindig vermogen
dicht bij mezelf
verder ben gegaan
beseffende dat leven
het mooiste is dat er bestaat
vooraleer de andere kant
te bereiken