het niet samen weten
omdat zij weet
het niet samen weten
door traagheid
zijner gedachten
haar warme hand
op zijn hart niet langer
als vervoering aanvoelt
lente licht
raken beiden als vergrijzende
twijfel ingesneeuwd
met de pijnlijke vraag of dit
werkelijk alles is
wat leven hen
heeft meegegeven
stenen engel
heb haar ontdekt
onderweg in Praag
als mysterie
een fenomeen
uit het verleden
die tot me tracht
door te dringen
als zingeving midden
alledaagse dingen
inspiratie geeft om
haar weer op te bouwen
met mijn zienswijze
tot een waarachtige
schoonheid
die me immer
blijft vervullen
lentekriebels
het meest spannende
ooit gekend
die lentekriebels
houd ze vast
tot ze gaan bloeien
enig
wat mij betreft
onlosmakelijk
dat ene moment
toen twee harten samen
beseften dat ze nooit
alleen zijn geweest
nooit alleen zullen zijn
vanwege verbondenheid
waaruit hun kracht schuilt
stroomden verlichtende tranen
als een stortvloed vol emoties
uit hun ogen
ze namen hen mee
van dat ene stukje blauw
naar veel meer hemel
waar liefde
leven en nog zoveel meer
beheerst
onlosmakelijk
zich gelukkig weten
samen één
ongecompliceerd
enthousiasme
in beweging
doet stof
van me afslaan
doorgaan
om groei-ervaring
diep te voelen
leven
koestering
erkennend
zelf open bloeien
helemaal mezelf
een simpel
mooi mens
midden een wereld
die veel beter is
dan ik ooit dacht
een beleven
ze voelden de druppels niet
zelfs al regende het hard
toen ze zich in de kruin
hadden verscholen
voor de wereld
elk met hun waarheid dicht bij elkaar
wachtend op de dageraad om
net voorbij hun dromen
waar Zij en iedereen bij is
boven de grond te gaan zweven
spelenderwijs het verbonden
zijn te verwoorden
liefde
aangedaan
vraag ik me af waarom
pijn in de stilte
niet wil dat liefde
wordt uitgesproken
dat wat het hart voelt
geruisloos sust
me zonder woorden verhaalt
dat ik in mezelf
moet verdwalen
vooraleer het licht
te vinden
een licht met de weerschijn
van jouw schaduw
die me laat aanvoelen
dat leven
een plan met me heeft
vol passie
totale overgave
immer één
voorbestemdheid
midden catacomben
nog voor de ziel met
donkere randen barst
licht
naar binnen kan
wil ik schoonheid
in lelijkheid zien
midden catacomben
prilheid
als unieke afdruk ervaren
vast geloven dat
hervorming hoe dan ook
toekomst creëert