overlevend
toch blijft die donker
winterse waanzin me vreemd
door grijze schaduwen die ’t bestaan
trachten open te breken met
eigenwijze levensdrift
raadsels en geheimen als
zelfzekere waarheid oplichten
lentelicht met zweempjes zomerzicht
midden de contouren
die ikzelf aangeef
heimwee vreemd
als er niks meer zal zijn dan
een lucht waarin
wolken grijs zuchten
bomen met naar beneden
ruisende twijgen
hun laatste streven tonen
stil uitgestrekte schraalheid
waarin de ziel
nog nauwelijks praat
omstrengel mij
heimwee vreemd
en sterker dan de dood
de belofte van leven
helemaal alleen
met de rug tegen de muur
telt alleen de stem
in ’t hoofd
die vertelt wat
reeds lang geweten is
altijd gelijk heeft
dat het licht welke
niet beweegt zoals anders
maar stilt ’t hart beroert
de belofte van leven vervult
midden de waanzin van vandaag
is het onzin
dat ik verhalen
vol wensgedachten verzin
hoop ga zoeken
midden de waanzin
van vandaag
probeer pijn te verlichten
door op zoek te gaan
naar meligheid
een paradijs bouw
waar ik verliefdheid
onderdak biedt
liefde grondvest
herontdekken
je hebt veel te lang geslapen
toe werk je uit je nacht
zie met de ogen van een kind
hoe nieuw de sterren
de hemel ontplooien
het herboren worden
heb midden alle moeite
van de wereld
de zon met een onzichtbare
draad aan de hemel gehangen
geen ge-overschaduw meer
die leven de grond inboort
maar licht en warmte
welke het aan oppervlakte brengt
zonder rustige wanhoop
maar zelfzeker naar
het herboren worden
toegroeit
tot volle bloei
gun me
vooraleer het doodse zich
met werkelijkheid bemoeit
al is het maar heel even
middels alle oorspronkelijkheid
terug te keren
omneveld door herfst
het kleurrijke
van toen weten
zonder lente te missen
het winterkoninkje
welkom heten
met kloppend hart midden
ontelbaar kleine geneugten
die zomer weerzien
waar liefde
als een immer weten
tot volle bloei kon komen
mijn gelukkig wezen