emotie
mijn toekomst staat niet vast
wordt door mezelf bepaalt
als een gewicht drukt ze op me
ik vlucht naar ergens
nergens
emotie
mijn toekomst staat niet vast
wordt door mezelf bepaalt
als een gewicht drukt ze op me
ik vlucht naar ergens
nergens
hulpkreet
ik ben niet kwaad
laat woede en wanhoop
niet het laatste gevoel zijn
dat ik ervaar
maar omhels me teder
zodat ik nog een laatste keer
het verlangen naar
meer tijd samen mag beleven
naspel
bloei van leven
in tedere ontmoeting
sterken gevoelens geleidelijk aan
hunkeren verlangen
mijn leven gisteren nog banaal
vandaag rijkelijk behangen
met een mooi verhaal
bloei van leven zit vol gezangen
verrijkt door eigen taal
een schat van emoties bij die eerste begroeting
in het geven en ontvangen
zit kracht van liefde immer gevangen
volmaakt
zometijd
waar dan ook
midden tanend licht
en de laatste zuchten
van een bloem
die zich stil sluit
spreek ik met leven
over verwachting
of die enig en
eeuwig zal heropbloeien
binnen handbereik
me blijvende verlichting
zal schenken
waar dan ook
het is de stilte
het is de stilte die
mijn verwarring verdiept
laat dralen
midden onzekerheid
naakt
ten gronde draagt
vleugels
onthecht spreidt
vrije vlucht
als vlinder benijdt
onrust
blijven gedachten stromen
voel ik nog warmte
de kracht van liefde
als er zovele wolkenplukken
het blauwe overschaduwen