hulpkreet
ik ben niet kwaad
laat woede en wanhoop
niet het laatste gevoel zijn
dat ik ervaar
maar omhels me teder
zodat ik nog een laatste keer
het verlangen naar
meer tijd samen mag beleven
hulpkreet
ik ben niet kwaad
laat woede en wanhoop
niet het laatste gevoel zijn
dat ik ervaar
maar omhels me teder
zodat ik nog een laatste keer
het verlangen naar
meer tijd samen mag beleven
naspel
bloei van leven
in tedere ontmoeting
sterken gevoelens geleidelijk aan
hunkeren verlangen
mijn leven gisteren nog banaal
vandaag rijkelijk behangen
met een mooi verhaal
bloei van leven zit vol gezangen
verrijkt door eigen taal
een schat van emoties bij die eerste begroeting
in het geven en ontvangen
zit kracht van liefde immer gevangen
volmaakt
zometijd
waar dan ook
midden tanend licht
en de laatste zuchten
van een bloem
die zich stil sluit
spreek ik met leven
over verwachting
of die enig en
eeuwig zal heropbloeien
binnen handbereik
me blijvende verlichting
zal schenken
waar dan ook
het is de stilte
het is de stilte die
mijn verwarring verdiept
laat dralen
midden onzekerheid
naakt
ten gronde draagt
vleugels
onthecht spreidt
vrije vlucht
als vlinder benijdt
onrust
blijven gedachten stromen
voel ik nog warmte
de kracht van liefde
als er zovele wolkenplukken
het blauwe overschaduwen
midden mijn tuinpad
duik onder in verwachting
tot ik haar waarheid ontmoet
een hunkerende bloei die mijn hart
zo met liefde bezielt
dat ik met een innig omvangen
haar in gedachten vereeuwig
er is geen uitweg meer
een bitse regenbui
jaagt me op
tot mijn hijgen stokt
een schaduw diep
mij wroetend
verschuil
met bodemloze ogen
mijn dromen
tevergeefs grijp
er is geen uitweg meer
die de zon tevoorschijn prevelt
zoals voorheen
ik ben alleen
van je houd
omdat ik enkel
in je hoofd
mag wonen
beschimp
je mij
als ik uit wil breken
maar weet je
mijn verlangen
sluit zich niet langer op
het wil een stem
die de wereld
ronduit vertelt
dat ik van je houd
open bloei
zelfs al regent het vandaag
staar ik naar deemster
dat schaduwen draagt
toch verwacht ik
als het kleine kind indertijd
de hemel terug blauw
het groeiende verheven groen
waartussen ik mijn eigen werkelijkheid
weer speels open bloei
leidt de stilteonder een uitgestrekte nacht
leidt de stilte
tot een nergens toe bewegen
met een naar binnen
gekeerde blik
en het hart zo moe
wil hij de slaap
van een onschuldig
kind dromen
dat het verdergaan
niet wordt ontnomen
een sprookje
telkens als iemand
zijn zielsverwant
ontmoet
is het een sprookje
alles wat volgt
een avontuur
dat neigt
naar romantiek
om intens samen
in het kielzog
van liefde te komen
jouw waarheid
lang leve de taal van ons hart
met geluk aan onze kant
fluisteren we
elkaars woorden
durven te geloven
in een landschap waar lente
laat zien dat liefde nooit sterft
verlangen steeds de weg
naar samenzijn
weer vindt
met heel veel liefde
hebben illusies geplant
water gegeven
met heel veel liefde
tot waarheid verheven
wij die leven
met een droom
mijn lief
als iedere stap
voorbestemd zou zijn
wat zou leven
mijn leven
dan betekenen
laat me ieder moment
overkomen
ervan genieten
delen met jou
van wie ik houd
in het belang van vrijheid
de toekomst veranderen
elke keer ik je zie
mijn lief
op de trambaan
belicht
in een nimmer vergeten
ons beleven op de trambaan
gezicht van geluk
kleuren van leven
één en al volkomenheid
in een innig omvangen
met ontvlamd verlangen
samen liefde
waarmakend
liefde
1 reactie op dit bericht
voel