mijn lief
als iedere stap
voorbestemd zou zijn
wat zou leven
mijn leven
dan betekenen
laat me ieder moment
overkomen
ervan genieten
delen met jou
van wie ik houd
in het belang van vrijheid
de toekomst veranderen
elke keer ik je zie
mijn lief
op de trambaan
belicht
in een nimmer vergeten
ons beleven op de trambaan
gezicht van geluk
kleuren van leven
één en al volkomenheid
in een innig omvangen
met ontvlamd verlangen
samen liefde
waarmakend
liefde
omvat welgevalligheid
als een voltooiing
om van te blijven dromen
rijk bedeeld
met heel mijn denken
haar zweemzoete gestreeld
zomers lang
zij
tijd beweegt zich
met ontelbaar
mooie momenten
naar eeuwigdurende
verwerkelijking
heb ik beseft toen
ik tot de ochtend
ben blijven kijken
naar vol liefde
trillende sterren
om dan met obsessie
toe te neigen
naar het dansend licht
dat zich in ochtendrood
naar boven drift
met kloppend hart
sneller dan gedacht
tot bloei kon komen
door wie me heeft gevormd
voor immer bij me hoort
wat me beweegt
in donkere kamers
zit ik te schaven
aan een nieuw bestaan
wijl leven voorbijgaat
tot ’t zonlicht door het venster
me verplicht
om met een glimlach
naar buiten te komen
de wereld te vertellen
dat vanaf nu lente me vergezelt
dat wat was voorgoed
heb achtergelaten
wat me beweegt
weer willig liefheb
het deuntje
als een intiem gesprek
met mijn ziel
het deuntje dat
zich afspeelt in mijn hoofd
een ruimdenkendheid
die mij bij mezelf brengt
in volle connectie
met het hart
dromen met passie
tracht te verwezenlijken
puur en ongetemd
wij samen
laten we verder groeien
moeite doen
om allemaal samen te schitteren
tegen het terrorisme
samen
daar waar ’t licht
bloesems kust
dans ik in jouw ritme
de hemel neer
verwaai me
je handen voelend
bij mijn middel
met jouw liefde
om en om de zon
in cadans de aarde rond
tot werkelijkheid
onze dromen kruist
verbondenheid
zich zuchtend
met ons neervlijt
hartverscheurend tenietgaan
omdat de ziel
ons reeds nieuwe
verwachtingen toebedeeld
wenen we niet om
hartverscheurend tenietgaan
maar harken het
met handen herleid tot plicht
onder prille opbloei
tranen
vandaag was
vol hindernissen
waarbij zij zelf
de voornaamste was
toekomst
toekomst ervaren
met één enkele bloem
die zijn exquise
geur verspreidt
een oeverloze
grensoverschrijdende
onvermijdelijke beleving welke
mijn wereld compleet verandert
niet langer verloren in de schaduw
van een grijze wind maar midden
vruchtbaar makend leven
eindelijk Liefde vindt
een eigen keuze
waar licht
ruimte en tijd
leven beheerst
wordt magie
schroomvallig
ingetogen geboren
begeeft zich als bijzondere
ervaring onder ons om
begeerte onomlijnd te begrijpen
een verkenningsmissie
die het Eden van weleer
overtreft
intuïtie één en al verwondering
de verantwoordelijkheid
over liefde neemt
een eigen keuze
met scherven van liefde
het was de stilte
midden een groezelige nacht
die me in een verhaal bracht
doorspekt met vele herinneringen
die als sidderingen
over mijn ziel liepen
een verloren kind
door niemand gewild
die van geen wijken wilde weten
het was om roeping te doen
van nature rebels
met scherven van liefde
in een intens kloppend hart
het zwarte woud
hoog in de bergen ontdek ik
wolken als zinnebeeld van
mysterieuze sfeer en bijgeloof
hoeder van oude waarheden
waar mijn nostalgische eigenheid
een romantische weerklank vindt
een eeuwige voort vertelling
het zwarte woud
hoog in de bergen ontdek ik
wolken als zinnebeeld van
mysterieuze sfeer en bijgeloof
hoeder van oude waarheden
waar mijn nostalgische eigenheid
romantische weerklank vindt
een eeuwige voort vertelling
waarheid
door de bomen
naar de hemel starend
vertwijfeld raken of waarheid
bevrijdend zou werken
omdat velen voelen
hoe vreselijk beangstigend
het is om midden het weten
verdwaald te raken
geliefd door jou
gaan
wil ik
de wereld rond
langs wegen waar
kirrende en kozende
bloeiende kroontjes
me geurige sprookjes
toefluisteren
waar passie troont
zoete liefde zich verwoord
leven voluit beweegt
schoonheid gedijt
als gelukzalige volmaaktheid
in een steeds weer herbeleven
ongeremd
geliefd door jou
voor immer in jou
omdat ik me in je daden
niet langer kon weervinden
sloot ik me van je af
tot ik ging inzien
dat jij het was
die me toefluisterde
mijn instinct niet te negeren
een gift van jou
die voel en vertrouwen
liefde terug in mijn leven bracht
een open einde
als in een sprookje wuiven
zon glanzende bomen
mij liefkozend toe
langzaamaan verzink ik
met al mijn hartstocht
in die gloed
nooit het beleven moe
lach ik met bezieling
een open einde aan die droom
indrukwekkend
hoe indrukwekkend
mee te deinen
in je ademhaling
voorbij het omheinde
van hunker bevrijd
toe te geven aan verleiding
1 reactie op dit bericht
prachtig