samen
daar waar ’t licht
bloesems kust
dans ik in jouw ritme
de hemel neer
verwaai me
je handen voelend
bij mijn middel
met jouw liefde
om en om de zon
in cadans de aarde rond
tot werkelijkheid
onze dromen kruist
verbondenheid
zich zuchtend
met ons neervlijt
hartverscheurend tenietgaan
omdat de ziel
ons reeds nieuwe
verwachtingen toebedeeld
wenen we niet om
hartverscheurend tenietgaan
maar harken het
met handen herleid tot plicht
onder prille opbloei
tranen
vandaag was
vol hindernissen
waarbij zij zelf
de voornaamste was
toekomst
toekomst ervaren
met één enkele bloem
die zijn exquise
geur verspreidt
een oeverloze
grensoverschrijdende
onvermijdelijke beleving welke
mijn wereld compleet verandert
niet langer verloren in de schaduw
van een grijze wind maar midden
vruchtbaar makend leven
eindelijk Liefde vindt
een eigen keuze
waar licht
ruimte en tijd
leven beheerst
wordt magie
schroomvallig
ingetogen geboren
begeeft zich als bijzondere
ervaring onder ons om
begeerte onomlijnd te begrijpen
een verkenningsmissie
die het Eden van weleer
overtreft
intuïtie één en al verwondering
de verantwoordelijkheid
over liefde neemt
een eigen keuze
met scherven van liefde
het was de stilte
midden een groezelige nacht
die me in een verhaal bracht
doorspekt met vele herinneringen
die als sidderingen
over mijn ziel liepen
een verloren kind
door niemand gewild
die van geen wijken wilde weten
het was om roeping te doen
van nature rebels
met scherven van liefde
in een intens kloppend hart
het zwarte woud
hoog in de bergen ontdek ik
wolken als zinnebeeld van
mysterieuze sfeer en bijgeloof
hoeder van oude waarheden
waar mijn nostalgische eigenheid
een romantische weerklank vindt
een eeuwige voort vertelling
het zwarte woud
hoog in de bergen ontdek ik
wolken als zinnebeeld van
mysterieuze sfeer en bijgeloof
hoeder van oude waarheden
waar mijn nostalgische eigenheid
romantische weerklank vindt
een eeuwige voort vertelling
waarheid
door de bomen
naar de hemel starend
vertwijfeld raken of waarheid
bevrijdend zou werken
omdat velen voelen
hoe vreselijk beangstigend
het is om midden het weten
verdwaald te raken
geliefd door jou
gaan
wil ik
de wereld rond
langs wegen waar
kirrende en kozende
bloeiende kroontjes
me geurige sprookjes
toefluisteren
waar passie troont
zoete liefde zich verwoord
leven voluit beweegt
schoonheid gedijt
als gelukzalige volmaaktheid
in een steeds weer herbeleven
ongeremd
geliefd door jou
voor immer in jou
omdat ik me in je daden
niet langer kon weervinden
sloot ik me van je af
tot ik ging inzien
dat jij het was
die me toefluisterde
mijn instinct niet te negeren
een gift van jou
die voel en vertrouwen
liefde terug in mijn leven bracht
een open einde
als in een sprookje wuiven
zon glanzende bomen
mij liefkozend toe
langzaamaan verzink ik
met al mijn hartstocht
in die gloed
nooit het beleven moe
lach ik met bezieling
een open einde aan die droom
indrukwekkend
hoe indrukwekkend
mee te deinen
in je ademhaling
voorbij het omheinde
van hunker bevrijd
toe te geven aan verleiding
overlevend
toch blijft die donker
winterse waanzin me vreemd
door grijze schaduwen die ’t bestaan
trachten open te breken met
eigenwijze levensdrift
raadsels en geheimen als
zelfzekere waarheid oplichten
lentelicht met zweempjes zomerzicht
midden de contouren
die ikzelf aangeef
heimwee vreemd
als er niks meer zal zijn dan
een lucht waarin
wolken grijs zuchten
bomen met naar beneden
ruisende twijgen
hun laatste streven tonen
stil uitgestrekte schraalheid
waarin de ziel
nog nauwelijks praat
omstrengel mij
heimwee vreemd
en sterker dan de dood
de belofte van leven
helemaal alleen
met de rug tegen de muur
telt alleen de stem
in ’t hoofd
die vertelt wat
reeds lang geweten is
altijd gelijk heeft
dat het licht welke
niet beweegt zoals anders
maar stilt ’t hart beroert
de belofte van leven vervult
midden de waanzin van vandaag
is het onzin
dat ik verhalen
vol wensgedachten verzin
hoop ga zoeken
midden de waanzin
van vandaag
probeer pijn te verlichten
door op zoek te gaan
naar meligheid
een paradijs bouw
waar ik verliefdheid
onderdak biedt
liefde grondvest
herontdekken
je hebt veel te lang geslapen
toe werk je uit je nacht
zie met de ogen van een kind
hoe nieuw de sterren
de hemel ontplooien
het herboren worden
heb midden alle moeite
van de wereld
de zon met een onzichtbare
draad aan de hemel gehangen
geen ge-overschaduw meer
die leven de grond inboort
maar licht en warmte
welke het aan oppervlakte brengt
zonder rustige wanhoop
maar zelfzeker naar
het herboren worden
toegroeit
tot volle bloei
gun me
vooraleer het doodse zich
met werkelijkheid bemoeit
al is het maar heel even
middels alle oorspronkelijkheid
terug te keren
omneveld door herfst
het kleurrijke
van toen weten
zonder lente te missen
het winterkoninkje
welkom heten
met kloppend hart midden
ontelbaar kleine geneugten
die zomer weerzien
waar liefde
als een immer weten
tot volle bloei kon komen
mijn gelukkig wezen
1 reactie op dit bericht
Handen