heimwee vreemd
als er niks meer zal zijn dan
een lucht waarin
wolken grijs zuchten
bomen met naar beneden
ruisende twijgen
hun laatste streven tonen
stil uitgestrekte schraalheid
waarin de ziel
nog nauwelijks praat
omstrengel mij
heimwee vreemd
en sterker dan de dood
de belofte van leven
helemaal alleen
met de rug tegen de muur
telt alleen de stem
in ’t hoofd
die vertelt wat
reeds lang geweten is
altijd gelijk heeft
dat het licht welke
niet beweegt zoals anders
maar stilt ’t hart beroert
de belofte van leven vervult
midden de waanzin van vandaag
is het onzin
dat ik verhalen
vol wensgedachten verzin
hoop ga zoeken
midden de waanzin
van vandaag
probeer pijn te verlichten
door op zoek te gaan
naar meligheid
een paradijs bouw
waar ik verliefdheid
onderdak biedt
liefde grondvest
herontdekken
je hebt veel te lang geslapen
toe werk je uit je nacht
zie met de ogen van een kind
hoe nieuw de sterren
de hemel ontplooien
het herboren worden
heb midden alle moeite
van de wereld
de zon met een onzichtbare
draad aan de hemel gehangen
geen ge-overschaduw meer
die leven de grond inboort
maar licht en warmte
welke het aan oppervlakte brengt
zonder rustige wanhoop
maar zelfzeker naar
het herboren worden
toegroeit
tot volle bloei
gun me
vooraleer het doodse zich
met werkelijkheid bemoeit
al is het maar heel even
middels alle oorspronkelijkheid
terug te keren
omneveld door herfst
het kleurrijke
van toen weten
zonder lente te missen
het winterkoninkje
welkom heten
met kloppend hart midden
ontelbaar kleine geneugten
die zomer weerzien
waar liefde
als een immer weten
tot volle bloei kon komen
mijn gelukkig wezen
een houden van
in je stilte verdwalen
op zoek naar toeval
als warme dekmantel
die het verdriet sust
liefde aanwakkert
tot een nieuw verhaal
waar je deel van uitmaakt
meelevend
zonder enige belemmering
jezelf in hem herkent
kwintelierende koolmeesjes
net alsof ze de lente
reeds onder
hun vleugels hebben
de haast sneller dan gedachten
kwintelierende koolmeesjes
midden die pauze van realiteit
niet beseffend dat ze weldra
wolkenflarden in razende vaart
zullen ontdekken
dra door winter omvangen
gekromd stil op kale takken
zullen zitten wachten
op een warme aanraking
in een nieuw moment
vanavond vannacht en morgen
met een tomeloos
vrij gebulder
hangt een harde wind
zich vast in takken
tot die de last
niet langer torsend
als brekende gewezenheden
de grond raken
om midden
een ander landschap
zich weer als beginsel
te gaan wortelen
met geduld wachtend op
een hartenklop vol
nieuwe gebeurtenissen
die oneindige liefde
als jij
nabij de werkelijkheid
van vandaag
wijl de maan zich nog
midden magie waant
en sterren stil schitteren
mijn lichaam ontwaart
neigend naar
innigheid streeft
heradem ik
in jouw adem
als een zoete lafenis
beseffen beiden hoe
passie met liefde verweven
over die oneindige liefde spreekt
het verleden meedragend
na dagen van
aanwaaiende regens
slingert er een oeverloze
stilte door de velden
droomt zich volop
aan traagheid wennend
een weg naar zee
om zich in het eentonig
rumoer van golven al gewezen
bewogenheid uit te ademen
waar je in gelooft
in het alleen zijn
je leeg kronkelen
tot die laatste ademstoot
als een verlepte roos
alle herinneringen voor je uitdagend
jezelf vergruist tot as
verlatend op wat je gelooft
als ooit
heropbloeien zal
voor immer samen
in dat ene moment van schepping
het intens houden van elkaar
hebben wij sidderend
onszelf herkent
als voorbestemd naar de hemel
en weer terug naar de aarde
een houvast dat smeulend vuur
eeuwigdurend laat ontvlammen
kloppen onze harten
voor immer samen
kleine lieve mijn
in de naweeën van een orkaan
druk ik jou tegen mijn hart
leg met een frêle kus
een gelukzalig lachje
op je slapend gezichtje
zodat je verder kunt dromen
van een zacht ruisende zee waar
ook mijn gevoelens teder meebewegen
nooit laat ik je alleen
mijn zoete lief
schreeuw in al mijn vrijheid
haast halt toe
om op vleugels van liefde
midden het roodopgloeiende
het tedere te minnekozen
binnen deze innige omhelzing
ons voorgoed
samen weten
een eeuwigdurende verpozing
hoe het verder moet
als we bang zijn
herinneren we
betere tijden
vragen we ons af
hoe het verder moet
met een hart
vol weemoed
en verdriet
takken hoog
er was verwachting nodig
toen je hem plantte
een verwachting
die je niet kon bevatten
tot het besef kwam
vanuit de diepste diepte
dat je groei nodig had
om je te dragen
takken hoog
vol lover
en krachtige knoken
die naar de hemel reikten
zacht kabbelende dromen
haal grijze dagen neer
voor ze zijn opgestaan
zachte nachten
met trage winterslag
wil ik beleven
over mijn gevoelens heen
tijd nemen
om met gedachteflitsen
midden zacht kabbelende dromen
me voort te bewegen
met vaste grond
reeds onder mijn voeten
voor haar
laat haar vrij
rond vliegen
ontdekken en beleven
zich hechten
gelukkig wezen
met een enorm veelbelovend
bruidsboeket in de bomen
waar ze zo waanzinnig in gelooft
dat ze tranen
vol eigen waarheid
in jullie bijzijn
laat stromen
zich helemaal uit
voor eeuwig verliefd
op de wereld
vereendheid
midden de stilte van vandaag
weet ik jou
wacht geduldig op je blik
die vereendheid spreekt
leidt tot een
weder ontmoetingskus
1 reactie op dit bericht
en
in de laatste regel zou ik het woordje "en" weglaten
kijk maar knuf