voor immer samen
in dat ene moment van schepping
het intens houden van elkaar
hebben wij sidderend
onszelf herkent
als voorbestemd naar de hemel
en weer terug naar de aarde
een houvast dat smeulend vuur
eeuwigdurend laat ontvlammen
kloppen onze harten
voor immer samen
kleine lieve mijn
in de naweeën van een orkaan
druk ik jou tegen mijn hart
leg met een frêle kus
een gelukzalig lachje
op je slapend gezichtje
zodat je verder kunt dromen
van een zacht ruisende zee waar
ook mijn gevoelens teder meebewegen
nooit laat ik je alleen
mijn zoete lief
schreeuw in al mijn vrijheid
haast halt toe
om op vleugels van liefde
midden het roodopgloeiende
het tedere te minnekozen
binnen deze innige omhelzing
ons voorgoed
samen weten
een eeuwigdurende verpozing
hoe het verder moet
als we bang zijn
herinneren we
betere tijden
vragen we ons af
hoe het verder moet
met een hart
vol weemoed
en verdriet
takken hoog
er was verwachting nodig
toen je hem plantte
een verwachting
die je niet kon bevatten
tot het besef kwam
vanuit de diepste diepte
dat je groei nodig had
om je te dragen
takken hoog
vol lover
en krachtige knoken
die naar de hemel reikten
zacht kabbelende dromen
haal grijze dagen neer
voor ze zijn opgestaan
zachte nachten
met trage winterslag
wil ik beleven
over mijn gevoelens heen
tijd nemen
om met gedachteflitsen
midden zacht kabbelende dromen
me voort te bewegen
met vaste grond
reeds onder mijn voeten
voor haar
laat haar vrij
rond vliegen
ontdekken en beleven
zich hechten
gelukkig wezen
met een enorm veelbelovend
bruidsboeket in de bomen
waar ze zo waanzinnig in gelooft
dat ze tranen
vol eigen waarheid
in jullie bijzijn
laat stromen
zich helemaal uit
voor eeuwig verliefd
op de wereld
vereendheid
midden de stilte van vandaag
weet ik jou
wacht geduldig op je blik
die vereendheid spreekt
leidt tot een
weder ontmoetingskus
kleineke mijn
was er een tijd om te omhelzen
nu is het tijd om los te laten
te gaan vliegen ver voorbij de stijger
naar open zee
om met jou herinneringen op te vissen
tot de zon ondergaat
samen afscheid nemen van het bewuste
om onbewust verder te zweven
altijd één
mijn kleineke mijn
hoop
mijn geheim
koestert hoop
donkere straten voorbij
wijl knipperlichten
over leven spreken
de dag zich opent
met liefde nabij
oversteek
dood gezwegen
sinds jij
vond er verandering plaats
in mijn leven
tot ik mij
helemaal terugwroette
in het verleden
een droom herinnerde
die onwezenlijk
was gebleven
toen der tijd
alles stil
bleef staan
grenzen nimmer
werden verlegd omdat
ik werd dood gezwegen
tot vandaag
liefde weten
tussen duin en zee
heeft een wervelende wind
ons leren strelen
schuchter beven
liefde weten
heel dicht bijeen
mijn verlangen
ontdek in haar mijn verlangen
om verder te bloeien
de wereld een blijvende
zomerse aanschijn te geven
de drang om herfstige waarheid
die leidt naar donkere dagen
en ijzige kou
immer te verhullen
een kleine witte bloem
dat midden het herfstig zijn
een kleine witte bloem
met gouden hart
eeuwig jeugdig leven
met zich meedraagt
voel ik aan als zekerheid
met zachte vingers
verkoester ik haar
diep in mij
zij die me straks en later
met volheid van beleven
telkens opnieuw lente zal geven
geveld
van tenger klein
ben je doorgegroeid
naar schaduwrijk
voor mij
tot je vijftien jaarkringen later
nadat je werd geveld
je eigen verhaal
en mijn beleven meenam
bonte kleuren
dat dood
de levende iets kan leren
heb ik ontdekt
wanneer herfst
zijn bonte kleuren als
opgedane levenservaring
voor me uitspreidt
me helpt zonder
spinneragmomenten
midden stilte
te laten dromen over een
bloesemknoppende toekomst
met een nieuwe lente in zich
jij
wat ooit was
draag ik mee
in mijn hart
als een droom
zo licht
het belicht
mijn ziel tot leven
terwijl het mijn lijf
kolkend en bruisend
in vervoering meeneemt
omzoomd door geborgenheid
vervuld van geloof
de oorzaak en gevolg
van die immer durende
liefde van jou
een pronkjuweel
het zacht deinende
dat het strand
vol streling
lijkt te kussen
een wondere aanblik
die ik niet
uit mijn gedachten
wil wissen
als volheid van leven bewaar
de tijd die me rest
als een mooie herinnering
wanneer ik ze
midden hun herfstig zijn
de gloed van beleven zie loslaten
als een nieuw moment
rustig naar beneden dwarrelend
aan de aarde overgeven
om bruin knisperend
in een nog diepere overgang
me te verhalen dood niet te vrezen
als een mooie herinnering
verder leven
geef ik me over
zo wij
werkelijkheid voorbij
los van gene
intimiteit nabij
vind ik je weer als mezelf
een genietend gerucht
die passie prevelt als heelheid
onverzadigbaar
omdat er liefde meespeelt
1 reactie op dit bericht