dood gezwegen
sinds jij
vond er verandering plaats
in mijn leven
tot ik mij
helemaal terugwroette
in het verleden
een droom herinnerde
die onwezenlijk
was gebleven
toen der tijd
alles stil
bleef staan
grenzen nimmer
werden verlegd omdat
ik werd dood gezwegen
tot vandaag
liefde weten
tussen duin en zee
heeft een wervelende wind
ons leren strelen
schuchter beven
liefde weten
heel dicht bijeen
mijn verlangen
ontdek in haar mijn verlangen
om verder te bloeien
de wereld een blijvende
zomerse aanschijn te geven
de drang om herfstige waarheid
die leidt naar donkere dagen
en ijzige kou
immer te verhullen
een kleine witte bloem
dat midden het herfstig zijn
een kleine witte bloem
met gouden hart
eeuwig jeugdig leven
met zich meedraagt
voel ik aan als zekerheid
met zachte vingers
verkoester ik haar
diep in mij
zij die me straks en later
met volheid van beleven
telkens opnieuw lente zal geven
geveld
van tenger klein
ben je doorgegroeid
naar schaduwrijk
voor mij
tot je vijftien jaarkringen later
nadat je werd geveld
je eigen verhaal
en mijn beleven meenam
bonte kleuren
dat dood
de levende iets kan leren
heb ik ontdekt
wanneer herfst
zijn bonte kleuren als
opgedane levenservaring
voor me uitspreidt
me helpt zonder
spinneragmomenten
midden stilte
te laten dromen over een
bloesemknoppende toekomst
met een nieuwe lente in zich
jij
wat ooit was
draag ik mee
in mijn hart
als een droom
zo licht
het belicht
mijn ziel tot leven
terwijl het mijn lijf
kolkend en bruisend
in vervoering meeneemt
omzoomd door geborgenheid
vervuld van geloof
de oorzaak en gevolg
van die immer durende
liefde van jou
een pronkjuweel
het zacht deinende
dat het strand
vol streling
lijkt te kussen
een wondere aanblik
die ik niet
uit mijn gedachten
wil wissen
als volheid van leven bewaar
de tijd die me rest
als een mooie herinnering
wanneer ik ze
midden hun herfstig zijn
de gloed van beleven zie loslaten
als een nieuw moment
rustig naar beneden dwarrelend
aan de aarde overgeven
om bruin knisperend
in een nog diepere overgang
me te verhalen dood niet te vrezen
als een mooie herinnering
verder leven
geef ik me over
zo wij
werkelijkheid voorbij
los van gene
intimiteit nabij
vind ik je weer als mezelf
een genietend gerucht
die passie prevelt als heelheid
onverzadigbaar
omdat er liefde meespeelt
eige
laat me
gelukkig zijn
eigentijds
spelen
nooit meer
een hart dat verlangt
maar zich gestreeld weet
door ’t leven
mijn liefde is van nature eeuwig
verklaar je me voor gek
een geval apart
het geeft niet
ik ken mezelf wel beter
mijn liefde is van nature eeuwig
bloeiende meizoentjes
afdwalend van het pad
midden ritselend blad
vind ik als eeuwig bloeiende
meizoentjes
die schimmige winters
met koude nachten
waar harten breken
doen vergeten
trage wegen
wit gespreid
breekt de zon uit
wanneer ik langs
randen landschap
trage wegen van
lang geleden weervind
haalt uit bomen
de hartenklop van ooit
als stroomversnelling
naar boven
die het ziele gefluister
voor me levendig houdt
zelfs midden herfst
op weg naar winter
alle duister
door eeuwige groei
laat breken
zin van leven
zin van leven is een verhaal
dat het landschap bezield kleurt
ruimte voor sprookjes open laat
welke het beleven van werkelijkheid
zoveel mooier maken
vlinders in mijn buik
het is mijn in extase geraakte ziel
die met onweerstaanbare dwang
me toelicht hoe liefde te uiten
de wereld te veranderen
tot een oase van tederheid
en eindeloze intimiteit
met vlinders in mijn buik
jouw verlangen te beantwoorden
tot in der eeuwigheid
volkomenheid
langs wolkentoppen als een ademtocht
rondom rond in ochtendrood
breek je bij mij binnen
licht in licht
los van wat mij bindt
ontstijg ik beperking voorbij
je helemaal verkoesterend
herfstig
wijl één enkel vlinder
honing tracht te puren
uit een roze rode begoocheling
bloeiende munt me aanmaant
de blaadjes te plukken vooraleer
ze wegkwijnen onder de grond
mijn berk zich met gezichtsverlies
bezig is aan te kleden
in herfstig geel
talrijke geruchten uit de notenboom
verloren raken in
het hoge droge gras
raak ik helemaal zomer kwijt
de zon nog op mijn gezicht
God schept niet zomaar
door mijn ervaren
schrijf ik hen vandaag
nog steeds bloeiend neer
een beetje verwilderd weliswaar
door herfstige verandering die overal
zelfs in mijn gedachten heerst
maar toch vertrouw ik mijn hart die
me vertelt dat ze ooit weer zullen vlammen
als ze door een nieuwe zon worden gewekt
God schept niet zomaar
er is een wel gegronde reden
die ik liefde heet
met aanwezigheid mijn diepe stilte kleurt
het alsnog bloesemende
als een uitdaging
me te blijven ontplooien
zo bemerk ik
het alsnog bloesemende
ondanks een nakende herfst
1 reactie op dit bericht