Woensdag 30 september 2015
het alsnog bloesemende
als een uitdaging
me te blijven ontplooien
zo bemerk ik
het alsnog bloesemende
ondanks een nakende herfst
Berichten van 1 september 2015 tot 30 september 2015
Dinsdag 29 september 2015
een nieuwe herkomst
zonder een rimpeling
te veroorzaken
verzonken we stil
tot op de bodem
om midden een zee
van herinneringen
de stroom trachtten
te doorbreken waarmee
we naar het duister
werden gedreven
weg van diep water
ons staande
wisten te houden
aan gene zijde
Donderdag 17 september 2015
een ervaren
zonder ook maar één schaduw van wolken
glijdt een zonbeglansde wereld
naar zoet sensationele sfeer
waarbij onbedeesde vlinders
zich gretig verzwelgen
in windstil geluk
en toch ervaar ik het gegevene
als emotioneel beladen
omdat ik herfst reeds in mij draag
afscheid nemen
maakt de mens een beetje klein
zelfs al reikt het verwachtende
nieuwe kleuren aan
Zondag 6 september 2015
haast stil
hij ademt aardse sfeer
verdroomt zich in de tijd
wijl leven rustig verder glijdt
zo zacht ik mijn ogen sluit
elke inspanning van gisteren vergeten
mijn dromen laat stromen
haast stil
Zaterdag 5 september 2015
uitzichtloos
tracht je elders
je gelijk te halen
weet er is geen antwoord
zelfs geen uitweg
die kermt om tumult
Donderdag 3 september 2015
laatbloeiers
laatbloeiers
houden deze zomer
voor me vast
dompelen me onder
in honingzoete herinneringen
met een gouden randje
die me doen inzien hoe
blijvend waarachtig onze liefde
in mijn hart wel is
Donderdag 3 september 2015
uiten
maak een ommetje
langs de maan
waar fantasie glimt
het helpt me
woorden gebruiken
om te praten
over wondere dingen
die ik tot nu toe
niet op papier
heb kunnen zetten
bang met mijn lonken
sterren aan de hemel
uit te dagen mijn poëzie
in zich te dragen
Donderdag 3 september 2015
blijmoedigheid
omgeven door ’t groene
dat vlinderende schaduwen
op mijn huid werpt
zie ik de zon zoals ik wil
een schroomvallige bevestiging
van mijn blijmoedigheid
waarbij liefde gedijt
kom daarom naast mij zitten
en vertel me
dat hetzelfde in je trilt
voorbode van een storm
waarin we zullen rondzwemmen
zonder enige klaagzang
op de lippen
Donderdag 3 september 2015
de vluchteling
eenzaam tussen velen
verglijdt de tijd
zodanig traag
hij benauwd raakt
met flitsende gedachtenbliksems
bewolking die aan droefenis
is gewend geraakt
uit elkaar te halen
om uitzicht te krijgen
op een vrijheid
die hem woord na woord helpt
met een nieuwe bestemming vinden
vertrouwd met hem een kaars
aansteekt wanneer ‘s avonds
angst weer verschijnt
het licht krimpt