haar tweede bloei
pluk met mijn ogen
het één na ander
openwerpend bloemblaadje
als een lief klein gebaar
een lach
voor de hele omgeving
tot ze volmaakt mooi
zich met mij verenigt
helpt woorden te vinden
om mijn passie voor schoonheid
het gevoel van liefde
uit het hart neer te schrijven
wondere aanwezigheid
als een hoopvolle vonk
paars licht
bloeit ze open
zo innemend mooi
dat ik mezelf
in handen leg
van degene die de struik
uit eigen beweging
liet groeien
tot wondere aanwezigheid
houden van
ruisende schaduwen
heel licht aanrakend
kom ik tot je waarheid
de drang om mij
in jou te verlaten
als een blijvend ogenblik
vol van behagen
met sidderingen stoeiend
je te smaken
immer bij jou
weet je me stil
til me dan op
boven je verdriet
met blije herinneringen
in je hart
mijn lach op je lippen
Niels en Evelien
beleef hun woorden
als sierlijk bewegende
bloeiende liefkozingen
die leiden naar een aanhankelijkheid
waarbij liefde
eeuwigdurende lente fluistert
liefde verwoord
vol van beleven
lees ik je woorden
tot een gedicht
waarvan de inhoud
liefde verwoord
uit jou in mij geboren
vandaag
drift van ongedurig leven
verbleekt
tot een zacht bloeiend gerucht
dat zich koestert
in zomerend einde
een stilleven zonder grijs
met warme strelingen
van vruchtbaarheid
die leiden naar dat ogenblik
met een nieuw begin in zich
bij valavond
het is onrust
die me smeekt
stil te zijn
midden fluistering
berusting
te zoeken
bij iedere stap verder
eeuwigheid
in te ademen
waar dromen
in diepe schaduw
tref ik
het verlangzamen
welke het stil zijn voortrekt
verzonken raken benadrukt
dromen die
over een dageraad
mompelen
waar licht om
leven schreeuwt
een tedere toekomst
heb me verschanst
in onbereikbaarheid
enkel kwaliteit van aanwezigheid
kan me genezen
me echte warmte geven
mijn nacht
wanneer mijn nacht
alle licht uitdoet
om duisternis in te ademen
ontdek hoe zoet
lucht kan zijn
hoe fleem ik me
in dit welbehagen
zielroerend neer