vandaag
drift van ongedurig leven
verbleekt
tot een zacht bloeiend gerucht
dat zich koestert
in zomerend einde
een stilleven zonder grijs
met warme strelingen
van vruchtbaarheid
die leiden naar dat ogenblik
met een nieuw begin in zich
bij valavond
het is onrust
die me smeekt
stil te zijn
midden fluistering
berusting
te zoeken
bij iedere stap verder
eeuwigheid
in te ademen
waar dromen
in diepe schaduw
tref ik
het verlangzamen
welke het stil zijn voortrekt
verzonken raken benadrukt
dromen die
over een dageraad
mompelen
waar licht om
leven schreeuwt
een tedere toekomst
heb me verschanst
in onbereikbaarheid
enkel kwaliteit van aanwezigheid
kan me genezen
me echte warmte geven
mijn nacht
wanneer mijn nacht
alle licht uitdoet
om duisternis in te ademen
ontdek hoe zoet
lucht kan zijn
hoe fleem ik me
in dit welbehagen
zielroerend neer
emotie
mijn toekomst staat niet vast
wordt door mezelf bepaalt
als een gewicht drukt ze op me
ik vlucht naar ergens
nergens
hulpkreet
ik ben niet kwaad
laat woede en wanhoop
niet het laatste gevoel zijn
dat ik ervaar
maar omhels me teder
zodat ik nog een laatste keer
het verlangen naar
meer tijd samen mag beleven
naspel
zelfs al heb jij
onbegrijpelijke haast
om van de nacht
wakker te komen
vlij ik me graag
nog even tussen
onze dromen
die zo lieflijk zoet
met een overvloed
van hemels spelen
mij doorasemen
bloei van leven
in tedere ontmoeting
sterken gevoelens geleidelijk aan
hunkeren verlangen
mijn leven gisteren nog banaal
vandaag rijkelijk behangen
met een mooi verhaal
bloei van leven zit vol gezangen
verrijkt door eigen taal
een schat van emoties bij die eerste begroeting
in het geven en ontvangen
zit kracht van liefde immer gevangen
volmaakt
na je te hebben toegedekt
met schaduwgeruis
dat zo lekker naar stro ruikt
ga ik erover waken
niks je kan deren
in teder open bloeien
tot jij je helemaal vrij
voor niks beducht
losrukt uit je schuilplaats
jouw volmaakt mooie
met mijn ogen
rijk kan oogsten
zometijd
zie hem
rond de bloemen
in mijn tuin kringelen
neemt hen teder kussend
zachtjes sussend mee
van knop tot bloem
wijl ik dolend gelukkig
in de rand van het gebeuren
er mijn naam levenslustig bijteken
waar dan ook
midden tanend licht
en de laatste zuchten
van een bloem
die zich stil sluit
spreek ik met leven
over verwachting
of die enig en
eeuwig zal heropbloeien
binnen handbereik
me blijvende verlichting
zal schenken
waar dan ook
het is de stilte
het is de stilte die
mijn verwarring verdiept
laat dralen
midden onzekerheid
naakt
ten gronde draagt
vleugels
onthecht spreidt
vrije vlucht
als vlinder benijdt
onrust
blijven gedachten stromen
voel ik nog warmte
de kracht van liefde
als er zovele wolkenplukken
het blauwe overschaduwen
midden mijn tuinpad
duik onder in verwachting
tot ik haar waarheid ontmoet
een hunkerende bloei die mijn hart
zo met liefde bezielt
dat ik met een innig omvangen
haar in gedachten vereeuwig
er is geen uitweg meer
een bitse regenbui
jaagt me op
tot mijn hijgen stokt
een schaduw diep
mij wroetend
verschuil
met bodemloze ogen
mijn dromen
tevergeefs grijp
er is geen uitweg meer
die de zon tevoorschijn prevelt
zoals voorheen
ik ben alleen
van je houd
omdat ik enkel
in je hoofd
mag wonen
beschimp
je mij
als ik uit wil breken
maar weet je
mijn verlangen
sluit zich niet langer op
het wil een stem
die de wereld
ronduit vertelt
dat ik van je houd
open bloei
zelfs al regent het vandaag
staar ik naar deemster
dat schaduwen draagt
toch verwacht ik
als het kleine kind indertijd
de hemel terug blauw
het groeiende verheven groen
waartussen ik mijn eigen werkelijkheid
weer speels open bloei
leidt de stilteonder een uitgestrekte nacht
leidt de stilte
tot een nergens toe bewegen
met een naar binnen
gekeerde blik
en het hart zo moe
wil hij de slaap
van een onschuldig
kind dromen
dat het verdergaan
niet wordt ontnomen
een sprookje
telkens als iemand
zijn zielsverwant
ontmoet
is het een sprookje
alles wat volgt
een avontuur
dat neigt
naar romantiek
om intens samen
in het kielzog
van liefde te komen
1 reactie op dit bericht
Nieuw begin