houden van
ruisende schaduwen
heel licht aanrakend
kom ik tot je waarheid
de drang om mij
in jou te verlaten
als een blijvend ogenblik
vol van behagen
met sidderingen stoeiend
je te smaken
houden van
ruisende schaduwen
heel licht aanrakend
kom ik tot je waarheid
de drang om mij
in jou te verlaten
als een blijvend ogenblik
vol van behagen
met sidderingen stoeiend
je te smaken
immer bij jou
weet je me stil
til me dan op
boven je verdriet
met blije herinneringen
in je hart
mijn lach op je lippen
Niels en Evelien
beleef hun woorden
als sierlijk bewegende
bloeiende liefkozingen
die leiden naar een aanhankelijkheid
waarbij liefde
eeuwigdurende lente fluistert
liefde verwoord
vol van beleven
lees ik je woorden
tot een gedicht
waarvan de inhoud
liefde verwoord
uit jou in mij geboren
vandaag
drift van ongedurig leven
verbleekt
tot een zacht bloeiend gerucht
dat zich koestert
in zomerend einde
een stilleven zonder grijs
met warme strelingen
van vruchtbaarheid
die leiden naar dat ogenblik
met een nieuw begin in zich
bij valavond
waar dromen
in diepe schaduw
tref ik
het verlangzamen
welke het stil zijn voortrekt
verzonken raken benadrukt
dromen die
over een dageraad
mompelen
waar licht om
leven schreeuwt
een tedere toekomst
heb me verschanst
in onbereikbaarheid
enkel kwaliteit van aanwezigheid
kan me genezen
me echte warmte geven
mijn nacht
wanneer mijn nacht
alle licht uitdoet
om duisternis in te ademen
ontdek hoe zoet
lucht kan zijn
hoe fleem ik me
in dit welbehagen
zielroerend neer
emotie
mijn toekomst staat niet vast
wordt door mezelf bepaalt
als een gewicht drukt ze op me
ik vlucht naar ergens
nergens
hulpkreet
ik ben niet kwaad
laat woede en wanhoop
niet het laatste gevoel zijn
dat ik ervaar
maar omhels me teder
zodat ik nog een laatste keer
het verlangen naar
meer tijd samen mag beleven
naspel
bloei van leven
in tedere ontmoeting
sterken gevoelens geleidelijk aan
hunkeren verlangen
mijn leven gisteren nog banaal
vandaag rijkelijk behangen
met een mooi verhaal
bloei van leven zit vol gezangen
verrijkt door eigen taal
een schat van emoties bij die eerste begroeting
in het geven en ontvangen
zit kracht van liefde immer gevangen
volmaakt
zometijd
waar dan ook
midden tanend licht
en de laatste zuchten
van een bloem
die zich stil sluit
spreek ik met leven
over verwachting
of die enig en
eeuwig zal heropbloeien
binnen handbereik
me blijvende verlichting
zal schenken
waar dan ook
het is de stilte
het is de stilte die
mijn verwarring verdiept
laat dralen
midden onzekerheid
naakt
ten gronde draagt
vleugels
onthecht spreidt
vrije vlucht
als vlinder benijdt
onrust
blijven gedachten stromen
voel ik nog warmte
de kracht van liefde
als er zovele wolkenplukken
het blauwe overschaduwen
midden mijn tuinpad
duik onder in verwachting
tot ik haar waarheid ontmoet
een hunkerende bloei die mijn hart
zo met liefde bezielt
dat ik met een innig omvangen
haar in gedachten vereeuwig
er is geen uitweg meer
een bitse regenbui
jaagt me op
tot mijn hijgen stokt
een schaduw diep
mij wroetend
verschuil
met bodemloze ogen
mijn dromen
tevergeefs grijp
er is geen uitweg meer
die de zon tevoorschijn prevelt
zoals voorheen
ik ben alleen
1 reactie op dit bericht
Heerlijk