eigentijdse rebel
waag het niet
me te gidsen
door een bos
vol regels
waar ik onophoudelijk
stenen moet omkeren
om mijn waarheid
te herontdekken
wil leven zoals
ik ben geboren
lachen en wenen
tegen structuren in
een eigentijdse
rebel wezen
de kunst van verleiden
stil raak ik
wanneer zij
die door de wind
zijn uitgezaaid
nu dwalend
in eigen kleur
staan de spelen
onder mijn ogen
soms wegglippen
als weidse subtiliteit
midden oneindigheid
dan zo dichtbij lijk
een welwillend geurende
tegemoetkomendheid
hoe dan ook
telkens weer
mijn hart herovert
mijn moederdag
wanneer juist vandaag
op Moederdag
mijn zonen
die druk bezig zijn
hun eigen leven
te verwezenlijken
bij mij komen zitten
erbij te horen
laten voelen
maakt me tot
“een gelukkig moeke”
Hollandse kant
zelfs in
schemerend leven
zullen we
ons herinneren
hoe Hollandse kant
onze ziel kleurde
seringenboom
zie mijn lief hoe zij
warm van een prille lentezon
met zweempjes wind
tussen de takken
onze tot wasdom gekomen liefde
als weelderig voldragen
zelfzekere volmaaktheid
open bloeit
samen
sta even stil
en wacht op morgen
’t is goed verpozen
tussen licht en donker
me te verdiepen
in het weten
dat in mijn nieuwe dag
wij samen zullen liefde delen
weerwerk
weerwerk op verdriet
laat inzien dat
er in ’t verschiet
geen oplossing ligt
een hoogtij
voerende versterving
adem zal afsnijden
tot doodstil overblijft
twee enigheid
als onwetendheid
heb ik jou geplant
om onder een roes
van onze aandacht
uit te groeien
tot een twee enigheid
met de zekerheid
van een kloppend hart
nieuwe schepping
velden
bloeiend geel
een verlichte vertoning
tot iedere bloem
afzonderlijk besloot
om als lichtexplosies
weg te pluizen
ver in de lucht zich
leken te begraven
waarbij ik me ging afvragen
of leven wel zin heeft
een misvatting bleek later
wanneer herdwarrelingen
een cirkelgang zonder eind
lieten zien
keer op keer
gelukkig weer
voor mij en de wereld
met sterke vleugelslag
het nest ontgroeit
fladderen ze
in de war verder
tot ze zich
weten te schikken
midden eigen
tijdloos warme bron
met sterke vleugelslagen
het leven leiden
waar ze als juveniel
naar trachten
ParijsParijs niet langer meer fantasie
maar een stil moment
dat mijn leven heeft veranderd
Montmartremidden Montmartre
puurde inhoud zo zacht op
dat wij samen lichtvoetig
verder gingen
op zoek naar meer
gelukswervelingen
haastig levenIk wil niet weten hoe het voelt
waarachtig openbloeien
te missen
door haastige dromen
die groei-beleven
in de weg staan
twee eenheidtoen we mochten toezien
hoe zij getweeën
één en al
blauwe verlokking
zich boven groen
gingen opheffen om
samen het aardse
in te palmen
zochten wij
in de ban van het gebeuren
dezelfde kracht
bij elkaar
zielenroerselwaarom zouden wij
dat ene meegemaakte
lente ogenblik
als indruk vol bezieling
trachten neer te schrijven
wanneer woorden
de betekenis
enkel zou neerhalen
tot een euforisch
waanbeeld
voor wie het leest
het diep in ons
blijft verder leven
als hartstochtelijk
zielenroersel
van jou en mij
ontdek mijlees mij
in gestaag herhalen
ontdek mij
in mijn aanraken
blijf niet halverwege steken
in het beleven
want zo zul je nooit
mijn hele waarheid weten
Pasende droom is niet voorbij
een streep licht
hier en nu
kwetsbaar leven
transparante werkelijkheid
geloofsviering
mijn geruchtnu ik juist vandaag
in de stilte
een gerucht erken
mijn gerucht
dat gaandeweg
zal groeien
bloeien
zonder schaduw
openlijk zichzelf
zo bepalend mooi
met een toekomst
die hoop meedraagt
overvalt me een
geruststellend gevoel
zonder enig dwaalspoor
over levenmee in het licht
liet je mij
als je hemel zien
terwijl ik hel ervoer
omdat ik
niet kon loslaten
wat we
binnen grenzen
van realiteit
als een zalig beleven
hadden meegemaakt
als verstrengeld eenmidden groeibeweging
raken ze met hun
nog prille schaduwen
elkaar reeds zo teder aan
ik er heilig van overtuigd ben
ze bij volle omvang
als verstrengeld één
naar de hemel zullen reiken