een nieuwe morgen
als de maan
langzaamaan verzilvert
midden schemering
laat zij zich wegbrengen
door vreemd
bewogen klanken
welke doorvloeien
tot een zacht
wezend wiegelied
dat haar het vertrouwen
op een nieuwe morgen
adembenemend inzingt
een drijvende kracht
laat ik me los
in de fantasie
waar tijd stilstaat
hoe echter dan echt
dan wie ook ben jij
tillen samen nevels op
drinken hetzelfde
zoet zachte licht
zien de ochtend blauw
ervaren aarde
als een honingzoet bed
ons blijvend vasthouden
een drijvende kracht
dat me telkens
terugbrengt naar jou
stelligheid
strijk onvermogen
uit zicht
door me in de geest
van ’t land te wortelen
gekleurde gedachten
als bereikbare utopie
in ’t licht van de zon
te laten rijpen
tot het me als
stelligheid bekomt
terecht
roerend
verheft het zich
terecht
een geinsterend
stukje hemel
midden schemer
met dorst
naar open zee
ingelijfd
jij dondersteen
kruip in mijn armen
ik krimp je inéén
tot een vonkje warmte
dat mijn hart wild laat slaan
beginsel
met de zachte hartenklop
van het alleen zijn
durft ze stilte beleven
vandaag als
gisteren en morgen
bloeit zich
zwijgend open
op zoek naar een gerucht
ergens tussen
land en lucht
een enig belevingsmoment
overschaduwde
je gisteren
nog mijn tuin
als kleine
bijzondere vergroeiing
met leven
vandaag ben je
een warm
toegedekte gedachte
een enig belevingsmoment
dat ik met erkentelijkheid
zal blijven koesteren
een rooskleurige toekomst
zeg tegen mijn vrienden
dat ik dood
ben gegaan
wanneer ik klaarsta
me op onbekend
terrein te begeven
om het sprookje te vinden
dat een rooskleurige toekomst
voor me plant
op de randen van mijn ziel
tot zeisen zingen
zonder de angst
om morgen
te zijn uitgebloeid
bewegen wij iel
ieder naar ’t beeld in ons
tot een zomerse
onmetelijkheid uit
net zolang
tot zeisen
zullen zingen
ten Grave
zinken
voor ‘t land
onwaarschijnlijkheid
met toebedeelde vleugelen
gaat ze zweven
tussen wervelende zonnestralen
op weg naar hemelse sferen
tot avondval
haar vlucht grijpt
op een bed van aarde
toedekt met stilte
teveel hemel
het teveel hemel
in de stilte
vraagt ’t groene
te zingen
met kracht
van herinneringen
waar bloei en weelde
zit verweven
je zee
iedere keer
als ik je vaarwel zeg
laat ik iets van mezelf
bij je achter
neem ik wat
van je mee
zoals die schelp in mijn zak
die dorst naar je zee
windstille dagen
me terdege
bewust van het lege
in ’t rimpelende
zal ik
de windstille dagen
golvend breken
ten volle
de draagkracht van
’t bewegen beleven
zonder hartslag
waarom zou ik
vrij van gevoel
zonder hartslag
spook moeten spelen
tussen waanideeën
geef me maar
een realiteit
waar mijn geluk afhangt
van het verdwalen
tussen waarheid
klein stukje goddelijkheid
op vruchtbare bodem mijmer je
mijn zoete dromen tot een wondere
waarneembaarheid voor me open
opdat ik ze kan
opnemen als schoonheid
midden eigen onvolmaaktheid
ze als klein stukje goddelijkheid
weer te vinden
zuivere stilte
het kapelletje
bloeiende meidoorn
uitzicht en zuivere stilte
bieden me een rustpunt aan
waar ik me door tijd
laat meenemen naar
de grondzin van bestaan
de stuwkracht van ‘t hart
dat op zoek gaat
lied van hoop
gisteren
was jij
één en al
bewegend leven
een volmaakt toonbeeld
van hartstochtelijkheid
epos
van liefde
vandaag
een eindigheid
midden leegte
een blijvend gemis
of zal ik je volgende lente
bloeiend weervinden
naast jou
tijdverlies
te zijn
waar ik
nu ben
toekomst
lacht me toe
als ik
mijn ogen sluit
midden
een weiland
waar we ooit
hebben vertoefd
keuze had
en toeliet
je te zien ergens
op weg
naast jou mijn
bestemming kiezend
met een hart
vol gevoel
in donkerte
wil zien
in donkerte
verdriet
verdiept kleuren
om uit het kielzog
van dromen te komen
te ontdekken
wat bij mij hoort
op zoek naar gonzend licht
bij een briesje wind die
onnoemelijk veel groene
tinten laat glanzen
hervind ik
midden die schijn plots
de schaduw van een klein
meisje achter mij
welke de kilte
van het huis ontvlucht
op zoek naar gonzend licht
dat haar verwarmt
tot ze de deur hard
hoort dichtslaan
sleutel omdraaien
flitsen van een verleden
die ik direct terugkaats
omdat ik me geliefd weet
vandaag