ter eeuwiger tijd
wat als ik woestijn zie
jij herkent ze als zee
naar water dorst
het glinsterende je meeneemt
jouw morgen
mijn gisteren is
leven me verzwijgt
wanneer het jouwe begint
zullen we ergens
ter eeuwiger tijd
elkaars wezen als
tweezaamheid vinden
of geldt nooit
daar ook
zielskracht
heb gereisd met argwaan
voortgespoed langs steile bergen
uit donker steen
vol deernis en dreigend leed
tot ik zicht kreeg op het meer
in de ban raakte van het drijvende
dat omgord met glanzend licht
kleur gaf aan water
een thuiskomen liet verhopen
waarin zielskracht lag verscholen
enkel jij
uit mistroostigheid
heb ik je opgegraven
met zachte vingers als
lieflijke tedergevoeligheid
midden een immense zee
geurende bloemen herplant
elke dag water gegeven
om krachtig uit te groeien
mooier dan ooit te bloeien
want enkel jij
kan in je zachte ruisen
mij verhalen
als levendig blijven herhalen
wanneer ik van ergens
nooit weerkeer
draag me mee
draag me
in de stroom van leven mee
naar die andere wereld
schraap
weg de aarde
op zoek naar mijn sporen
toren ze hoog
want ik wil niet
dat je zonder mij oogt
hun oorlog
hoe ommuurt hij koud
de kilte
diepe stilte
zwarte schaduwen
zonder spraak die
vruchteloos revolteren
tegen de aarde
welke in zijn ronddraaien
aangedane smart
koppig meeneemt
eeuwen en eeuwen verder
hun oorlog
levendig houdt
een paradijs
je vurig explosief hart
heeft tumultueus
lagen steen
opgestapeld
gebroken
tot glooiende hellingen
bizarre rotsen
blauwgroene maren
waarrond een verscheidenheid
van kleuren opbloeien
in weelde zich verder uitzaaien
tot een paradijs
teneinde ik me
met een gevoel van lichtheid
vrij kan bewegen net als
die dartele vlinders om me heen
zielsdiep
het einde van een verhaal
schrijft ze neer
als beginregel
waarbij woorden
het bestaan een continue
stroming geven
met steeds meer
bewustwording ware
liefde bevestigd ziet
zielsdiep
als een tweede leven
heropbloeit
immer dichtbij
wijl kerkklokken
luiden
in stilstaande tijd
grenzen moet verleggen
niet kan bevatten
wat is gebeurd
begrijpen en accepteren
onmogelijk is
weent ‘t hart
zijn tranen van ontferming
vervulling
verstrooi je
in mijn schaduw
als bron van inspiratie
vindingrijke waarachtigheid
die ik laat groeien tot inhoud
te mooi voor woorden
maar me hoe dan ook
tot schepper maakt
creator van levensgeluk
zo diepgeworteld dat
mijn ziel zich met
blijvende bloei verrijkt
gemeenzaam
met de wind
geef ik geurende
bloemblaadjes mee
naar het bestaan
waar ik naartoe leef
een vrij verrijzend zicht
zo nauw verwant met dromen
mijn naam
gemeenzaam zal
worden uitgesproken
cohesie
het wilde waaien
verzucht mij
in begeerte
waar ik in verdrink
als stilleven
een traag
wegijlende
nulliteit
tot ik
ga meedeinen
adembenemend
mijn betracht thuiskomen
veel te lang heb ik
niet ziende over
wegen gedwaald
tot jij mij onder die
schaduwrijke kroon
met dartel speelse wolkjes
op de huid soelaas bood
mijn betrachting
thuis te komen
een wezenlijkheid werd
afscheid
midden een veld
vol korenaren
zaai ik mezelf uit
tot een herinnering
want het is
midden die eenzaamheid
dat ik me veilig voel
berusten kan
de wind durf te leven
als weemoedige onderstroom
van het voorgoed verlorene
de linde
nu ik omwegen bewandel
om met je mee te groeien
bij iedere speelse windstoot
ervan geniet hoe jij
je kruidig aroom steeds wijder
over me heen strooit
vraag ik me af
hoe ik je jaren geleden
blind kon voorbijlopen
haastig op zoek naar opwinding
midden pleinen die
reeds zolang zwijgen
een nieuwe bloei
grenzen overschrijdend
in laten gaan
verlies ik vele zomers
struikel langs herfst
de noodzaak
van winter in
om in lente
te herontwaken
een knop
met een
nieuwe bloei in zich
omdat ik van je hou
wanneer ik midden waan
jou als vlinder vang
een ritselende franje
die sterft in mijn handen
weet dan dat ’t enkel
een schijngedachte was
een nare droom
want in mijn wakker worden
laat ik je ver voorbij
mijn schemering fladderen
vrij met eigen kleuren
de dood uitdaag
zelfs als ik de klok
uitdaag door
niet te slapen
lijkt ze enkel
onverschilligheid
te hameren
in haar voortgaan
tot de lucht
zich vult met licht
en mijn verademing
’t ritme een
eigen zielsbewegen
is gebleken
vrij
in een grijze morgen
lig ik te luisteren
hoe het zacht ademhalen
in mij schreit
zich wil bevrijden
in volkomenheid
een eigen bestaan leidt
vollediger volmaakter
dan dat het ooit
binnenkamers droomde
geworteld
wil je lichaam
tegen me aan
wanneer ik
met mijn voeten
in het warme zand
woel
verrukt naar
nog dieper
ervaren ga
tot het zich als
liefkozing om
mijn enkels sluit
met een gevoel
van eenheid
me geworteld weet
in diepe ondergrond
onderdeel
van geschiedenis
de kerselaar
zelfs wanneer
de rijpe vruchten
van de kerselaar
me bloedrood vragen
om ze in manden
weg te dragen
durf ik moe van ’t drukke
met mijn rug
tegen de boom gaan zitten
om aangedaan
door de stilte
mijn kracht te hervinden