jouw wilskracht

Lotsbestemming

dat de dood

het leven beroert

zo zacht als een veertje

tranen ten spijt

(titelpagina van een bundel die wacht op een begin zonder einde)

is het de dag

met zijn belevenissen

dat leven en dood dichter

naar elkaar toehaalt

ja het is

geneigd

om mensen te begraven

tot één grote

gore troep ellende

nog voor ze dood zijn

tracht ik me recht

richt me

op wat vooruit streeft

zelfs al kent verandering tijd

geen afstand blijkt nog hinder

(eigen werkje)

midden de stilte

ontmoet ik

de dood

die me vertelt

over een ziel

vol van leven

welke als een werveling

naar aanwezigheid

van lente tracht

eeuwig bloesemend

waarin het hart

vervloeien mag

zelfs al mag dan

alles anders lijken

er is niks veranderd

nadat ik je de vrijheid

heb gegeven om wat

ooit ons leven heeft beheerst

los te laten

midden tal van nuances

ontdek ik nog steeds

jouw behoefte om net zoals ik

zo innig lief te hebben

dat het hoop en dromen voedt

Mijn hart laat kloppen

ben nooit bij mezelf thuisgekomen

spendeerde te veel tijd aan het verkennen

van een wereld

waar rumoer mijn dromen verontrustte

tot tumultueuze nachtmerries

die gevoelens geprangd houden

leven naar beneden haalde

hoog tijd dat ik zonder streven

verstild en onthecht

de zege van eenzaamheid verken

innerlijke geborgenheid

als gekend genot en

wervelende verrukking

mijn hart laat kloppen

Weerbaarheid

midden drieste uitdagingen

ontmoet ik wat niet

in de lijn van verwachtingen lag

een weerbaarheid

die in het zijn van nu me aanspoort

om midden eigen ruimte met

improvisatie te gaan spelen

sterrenlicht dat

ziel met ziel verbindt

van de hemel te stelen

om naar de aarde mee te nemen

waar ze als hoopjes

smeulend sterrenstof

op grond van waarheid

vrijuit zullen opflakkeren

tot een gezamenlijkheid

die liefde voedt

lange tijd zocht ik

in zijn zacht ruisen

naar mijn eigen geluid

tot ik zwanger van zijn hartklop

hem daadwerkelijk

ging bewonen

ziels bewogen van

het uitzicht zonder einder

dat hij mij met al zijn passie bood

het vergeefse beminnen

leidt tot schemeringen

die zichzelf met stoffige

dromen ingraven

tot een vergetelheid die

geen grafsteen beoogt

waarop namen

zijn gebeiteld

Samen

met kirrende geluidjes

en innemende lachjes

tracht ze me dichterbij

tot ik met

een even ware glimlach

mijn aanwezigheid beaam

binnen onze kring van twee

zonder woorden enkel met gevoel

over verbinding spreken

enige ene

eenzame ziel

met gave

van vergetelheid

jou geef ik

de open vlakte

met desolate groei

vage vormen

die nog net

geen duister zijn

wazige momenten

met de weifelende gloed

van een ondergaande zon

omdat ik houd

van bruisende intensiteit

die levendig

door bomen stoeit

wanneer ik mijn gevoelens

in jouw hartenklop herken

verlies ik me gewillig

in jouw liefde

als een wervelende verrukking

die jouw passie spreekt

meer en meer

steeds weer

mijn lief

mijn doorkomen

ziet dreigende schaduwen

vervagen

tot een broos

aftastende zachtheid

waarin afwachting sluimert

die zich tenslotte als een blizzard

van herfstig dwepen

zal weten te ontpoppen

waarbij talloos dwarrelde kleuren

een ontzaglijk beleven openwerpt

waar ik met graagte in verdrink

schoonheid

in het doodgewone ontdekken

maakt leven

zo onweerstaanbaar

bruisend

wonderlijk oprecht

als midden nachtelijke eenzaamheid

een rusteloze hartenklop

over de spoken in mijn hoofd

blijft doordrammen

de slaap niet kan vinden

ga ik de tijd verwensen

welke met tergende langzaamheid

de dromen van mijn realiteit

helemaal neerhaalt

het was pas

na mijn thuiskomen

dat ik ging ontdekken

welke verrukking

warmte van aanwezigheid

meedraagt

een eindeloos verhaal

even weer weten

om snel te vergeten

wat klagend in mij

is gestorven

voltooid verleden

Verrukking

het is de nacht

en zijn gefluister

die het ongewisse

in mijn dromen verwerkelijkt

tot een bezielde

wervelende verrukking

van wondere

volkomenheid

daar waar stilte

de boventoon voert

beschrijft het uitzichtloze

met grillige schaduwen

op symbolen van eeuwigheid

hoe leven

zich heeft begraven

met zielenood

te diep veel te diep

om uit het niets te ontwaken

’t licht van de maan aan te raken