Immer

Leeggeplunderd

laat mij verstoppertje spelen

in het door woede

gesloopte huis

het ruwe even vergeten

met mijn gedichten

de verdronken dagen

een laatste keer belichten

en me daarna

naar liefde richten

Ze scheen lente

speels kleurde ze leven

door wintertwijgen

liet de bast verzilverd

de lente beschrijven

weerspiegelde vonkend

mijn eindeloze gedachten

in stromende tijd

één met de hemel

Nam je mee in mijn leven
 

schim een leven

in mijn schaduwspel

claim een toekomst

die er nooit zal wezen

de morgen

wacht je immers niet

zal ik jou eindelijk

vleugels geven

In liefdesvlucht

klapwiekend

in de warme stroming

van leven

overstijgen wij

 bergtoppend ons bestaan

om hemel zacht zwevend

te genieten van een wereld

gekneed met

eigen droombeelden

Droomde in blauw

ochtenddauw

maskeerde kil

het volmaakte

omtreurde stil

het pas ontwaakte

in diepgrauw

ik laakte

het vergrijsde

droomde in blauw

een vergezicht

omzoomd met zonnelicht

Een illusie

de glazen kerstbol

weerspiegelde breekbaarheid

in de terugschijn

beelden openbrekend

beroerde het heden

glasscherven rapend

beleefde ze verleden

kerstmisnacht

In een nacht

vol sterrenstof

en geheimzinnigheid

vlijt de wereld

zich in kerstmistijd

laat me genieten

in winterschijn

van het wonder

even samen te zijn

Als leven schuilt

als nevel de wereld

laat bewegen

tussen licht en donker

schaduwen tot

grijs bewegende

hallucinaties leiden

 wordt leven weggedrongen

schildert de omgeving wazigheid

Wit gerijmd web

een wit gerijmd web

gekunsteld in een

bevroren raamkozijn

liet mij dwalen

langs langgerekte

transparante draden

tot het druilend

grijze werkelijkheid huilde

en ik mijn dromen

tot de lente wegwuifde

Vergankelijkheid

Wind tumult

in golven van angst

de onzekerheid

in een lichaam

stuwt in sporen

vergankelijkheid

zo beeldend

over leven

en wij

wij wachten gelaten

tot hij neemt

Vlaagt wit


er vlaagt wit
dwalend zijdezacht

nakende sereniteit
over mijn werkelijkheid

aarzelend tussen
licht en donker

even wolkend
smelten gedachten
gehechtheid

Dromend


dromend
zwenken wij
elk met
zijn eigen waarheid
naar
het volmaakte
samen gehechtheid

In winterschijn

Wij sluimeren witte vlokken

in het donkergrijs

dekken het landschap

met onze dromen dicht

en laten er

sprookjes huizen

tot lente

ons realiteit aanreikt

Hart van rozenkwarts


schenk jou
mijn knuffelsteen

mijn zachte gevoel
in donkerroze kleur

ophelderend met
witte kristallen

sterschitterend
in volle dag

mijn gevoel voor jou

 Schittert eigenheid

de enkele stenen
die tussen onkruid

hun langzaam leven uiten

bewonder ik

om hun

subtiele diversiteit

één raakt mij

ten volle met zijn eigenheid

koesterend heb ik

hem in mijn hand genomen

Wintermagie


zuivere kristallen
dekken de wereld toe
in ongereptheid

betoveren in witte schijn
het leven met
verheven fantasieën

laten het vrij vliegen
naar extase
een ogenblik toe

Midwinter

Terwijl het wiel van het jaar

de dagen weer laat lengen

versieren wij het huis

met veel groen en takjes hulst

en verbranden de grootste jouleblok

tijdens twaalf dagen feestgedruis

vieren immers de overwinning

van de eik die met zijn groeikracht

het afbrekende van koning hulst

een halt heeft toegebracht  

Met de stroming mee


Wetende dat de stroming
van leven
harten verbindt

laat ik woorden
wervelend kleuren vormen
in hoogte verderdrijven

tot jij windschermend
de inhoud vat
en aanvoelend illustreert

Gegroeid in een samenspel

van geven en van nemen

een alomvattend

teder streven

komt een droombeeld

tot leven

laten ons hart spreken

in een snelademend ogenblik