dat wat nog moet groeien

nieuw aangeklede zetels

op de nog grauwe stenen

van mijn terras

de Pinot Noir

die jij mij speels

in handen geeft

het terug proeven

van de sfeer

reeds een jaar geleden

doet me toosten

op de zomer

en laat me hopen

dat de zon blijft zorgen

voor kriebels

en verlangen

in een waan

waar dromen

spelen

opvliegen en verspreiden

als roze rode

opgewondenheid

vol verzinsels

en verhalen

zoek ik

als uitgelaten kind

naar eigenheid

in een zee van tijd

dwars door de geschiedenis heen

spoelt hij ruwe kantjes glad

doorzichtig in het licht

herken ik na jaren

mijn waarheid in het zicht

weemoed gaf me

een stuk krant

in handen

vergeeld

door de jaren heen

niet de winst

of ’t verlies

maar de kleine

kanttekening ernaast

die ik me herinnerde

onuitgesproken zweemzoet

doorheen een leven lang

vertederden

nog steeds

mijn hart

na speelse

vlokkenweelde

lentebloesems

die ons omvloeien

het zomers

proeven

zullen wij

in ronde oneindigheid

zelfs verweerd

gehavend door het licht

blijven ontdekken

hoe waardevol het leven is

toen overwaaiende

lichte wolkensluiers

ons toelieten

te genieten

van broze intensiteit

voelden wij ons

werkelijk bevrijd

van diep

verduikte somberheid

zo eigen aan

verwinterde eenzaamheid

wanneer ik

deze morgen

eenig

de deur opendeed

glipte hij

langs me heen

mee naar buiten

in tegenstelling

tot mijn spiegelbeeld

dat binnenbleef

het ervaren

van alledag

weigerde

na te volgen

lang uitgestrekt

naast het beleefde

lig ik stil te verlangen

naar handen

die me rondtastend zoeken

om geborgenheid te geven

wanneer de nacht

ons donker

onderdompelt

zie hoe zij zich

in eindeloze deining

wenden en keren

naar vrijheid

tot het web

dat hen in grijze

mijmering vasthoudt

losscheurt

als lichte wolkenvlucht

na de hel

hun hemel

gaan ontdekken

des duivels

om bij elke ademstoot

in de spots van bestaan

lichtheid mee te dragen

tot ik voorbij

de drukte raak

met kleur op mijn wangen

tussenin

waarheid en werkelijkheid

rustig ga zitten

hoe fel

spreekt de wilg

lente

wanneer hij zelfs

na ’t snoeien

zijn groei laat zien

door ’t jonge gebroed

dat in zijn knoest

neerstrijkt

adem mijn kreten

neem me teder

laat me innemende

geborgenheid weten

zacht ogend kijken

naar de storm van leven

in de weelde van ‘t minnen

mezelf terugvinden

elke veertiende

van de tweede maand

blijf ik

in verkenning van mezelf

even voor de spiegel stilstaan

om daarna

ondanks het ontdekken

van een rimpeltje meer

volmaakt gelukkig

verder te gaan

met nu te leven

en hoe

toen ik

bij de aanblik

van uitgestrektheid

op de stilte stootte

ging ik ergens

tussen fantasie en werkelijkheid

mijn kijk

op de wereld herzien

In hun kennen

van aarde

en hemel

staan ze

in zichzelf reeds

groot te wezen

nog voor het

bloesemende

wit

hen naar

welig sappige

volmaaktheid draagt