vermaledijd
langs onderbroken lijnen
stoepranden veel te hoog
om in rust te verblijden
vlucht ze haastig
bang te worden ingehaald
voor wat leven tekent
naar die splitsing
van enige eenzaamheid zoekend
naar barende stervensnood
waar haar verleden en waarheid
samen wordten begraven
een en al vertrouwen
fragiel met gele blaadjes
zo heb ik de roze
rozenstruik geplant
ergens toen het warm was
iedere dag water gegeven
met hem mijn leven gedeeld
net zo lang hij ging bloeien
tot diep in herfst
als volkomenheid ons lot
in winterse handen gelegd
één en al vertrouwen
eindeloze liefde
tussen waanzin en pijn
doet leven stranden
op een eiland belanden
laten we maar waaien
emoties oplaaien
steeds verder reizen
richting volle zee
door golven bedolven
in een passie
die eindeloze
liefde weet
blijf me nabij
waarom wil jij
je door hoogste hemelen
laten omvatten
net nu ik me
weet te beredderen
midden afgevallen blad
omkleed met herfstige waarheid
zacht naar winter
toe neigen
blijf me nabij
verlies de grip met
‘t aardse nooit
kan niet leven
zonder jou
het wezen der liefde
liefste dagboek
laat mijn gedachten
terug dat landschap zien
waar geen wegen
doorheen getrokken zijn
de horizon nooit
of te nimmer vervaagt
los van de tijd
leven kan grijpen
groter dan werkelijkheid
het wezen der liefde echt
zo echt is dat ze me
tot in mijn diepste raakt
zonder ik haar kan verklaren
hoe laat het is
op juist die plek
in één moment
om één verkeerde beweging
mijn wereld vergaat
nimmer kan teruggaan
naar het moment
waar alles is mislopen
in mijn voortgaan
telkens weer verdwaal
vraag ik
hoe laat het is
mijn blik
naar boven gericht
mijn drang naar voortgang
zelfs in hun laatste
zuchtjes bloei
vind ik bekoring
doch ook reeds
mijn drang
naar voortgang
om hun herboren worden
vooralsnog te
mogen meemaken
mijn verlangen tijdig
te beantwoorden
dicht bij elkaar
waarom zouden we ons
door de tijd laten meenemen
waar herfst hoge takken scheert
wanneer we dicht bij elkaar
innerlijk open ons
aan elkaar kunnen blootgeven
een warmte voelen dat
zelfs een zonnige voorjaarsdag
in de schaduw zet
samen hoogzomer ervaren
het vrije hartgevoel
laat me roeien
met de riemen
die ik heb
tussen tijdsfragmenten
grenzen verleggen
tot ik voorbij het moment
in het mysterie dat leven heet
het vrije hartgevoel
dat gaat heersen door
niemand meer laat afnemen
jouw aanwezigheid
verschans me
in eigen hartenklop
omdat ik er jouw
aanwezigheid voel
hoe diep liefde
zich kan nestelen
in cadans samen
je beloof
dat ik je nooit
laat sterven
mistslierten
opgejaagd door ‘t morgenlicht
trachten mistslierten
zich vooralsnog als lijkwade
tussen de bomen vast te hangen
alsof ze hun feitelijkheid
in de vroegte niet aanvaarden
de zon als een zekerheid
van overdag ontkennen
niet willen dat ik
volkomen aanwezig
op weg ga
midden droomkleuren
gekscherend
naar beneden
haar landen
zacht en teder
laat me herleven
midden droomkleuren
die de wereld
overheersen
een licht
ontvlammend
ogenblik
een kortstondigheid
zo bijzonder was ze
dat de zon zelfs haar
schaduw in het licht zette
toen ze tevoorschijn kwam
een werkelijkheid
die ik eerder
onder droom verstond
ommekeer in mijn manier
van kijken teweegbracht
al was ze slechts
een kortstondigheid
binnen ’s werelds bewegen
gedragen door liefde
gevangen in een wereld
tussen werelden
waar weedom
hoge toppen scheert
realiteit
in alle hevigheid explodeert
weiger ik op zoek te gaan
naar nieuwe horizonten
verschans mezelf in dagdromerij
waar tijd stilstaat
vrede is met mij
om pas te ontwaken
wanneer ik me niet meer
hoef te verdedigen
gedragen door liefde
me helemaal over te geven
aan volheid van bestaan
tot de zon
in de schaduw van de berk
glimt het licht
verhulde spiegelingen
van die ene begeerde droom
troost voor een liefhebbend hart
tot de zon mijn blik verblindt
met gesloten ogen het beleven
vol weemoed achterlaat
jij
geen onveranderlijke
onwerkelijkheid
schimmende schaduw
die geen zekerheid geeft
maar een standvastigheid
midden ’s werelds
trekbenende realiteit die
eigenheid verademt
mijn hoop en liefde
meedraagt
meidoornhagen
meidoornhagen
aan de randen
van bestaan
geen doornig lijden
belichamen zij
maar een weerspiegeling
van passie
verleiding
waaraan ik
telkens weer bezwijk
sensationele gewaarwording
van overgave
aan herfst
toelichting van
mijn levenswandel
het is mooi geweest
ik had de wereld kunnen zien
mijn reisgierig hart volgen
maar bleef dichtbij de plaats
waar mijn grootouders enkel
oog voor elkaar en omgeving
veel mooie dagen beleefden
om vanuit een diep onrustige zee
bladzijden vol te schrijven
over zeldzaam volmaakte bloesems
rijke zomeroogsten
herfstig rood
mijn witte winternood
niet bang van de dood
met mijn rug tegen de oude berk
met één enkele regel
het einde van een mensenleven
zal opschrijven
“het is mooi geweest”
voorgoed samen
in een oneindige zee van spijt
gebaren golven de pijn van het kwijtgeraakte
tot ze op het strand worden geworpen
in een tijdskoestering
rouw rust brengt
voorgoed samen
enige tegenwoordigheid
adem mijn hoofd leeg
tot ik met lichaam en geest
jou mijn glimlach
van vertrouwen geef
meega in een waarheid
vol avontuur
waar passie liefde spreekt
die me leert
van mezelf te houden
zoals jij van mij
enige tegenwoordigheid