etmalen lang

weg van oorlog op straat

raak ik verdwaald

langs de kantlijn van leven

midden het hoog opwaaiende

dwingt eng bewegen me

moedeloos trekvogels na te kijken

tot inborst me opwekt

om op veranderende

luchtstromen mee te reizen

een eigen toekomst tegemoet

zij in een witte jurk

hij op de vlucht

elk op een wolk met

uiteendrijvende gedachten

immuun voor wat

levensbelangrijk is

de ene als dromer

de ander als ontsnapte volwassene

weg van zonsopgang

weg van de weg

bezaaid met

avontuur samen

de hoop en het vertrouwen

een leven met elkaar op te bouwen

sluiten ze de luiken

liefde buiten

gitzwart

langs onderbroken lijnen

stoepranden veel te hoog

om in rust te verblijden

vlucht ze haastig

bang te worden ingehaald

voor wat leven tekent

naar die splitsing

van enige eenzaamheid zoekend

naar barende stervensnood

waar haar verleden en waarheid

samen wordten begraven

tussen waanzin en pijn

doet leven stranden

op een eiland belanden

laten we maar waaien

emoties oplaaien

steeds verder reizen

richting volle zee

door golven bedolven

in een passie

die eindeloze

liefde weet

waarom wil jij

je door hoogste hemelen

laten omvatten

net nu ik me

weet te beredderen

midden afgevallen blad

omkleed met herfstige waarheid

zacht naar winter

toe neigen

blijf me nabij

verlies de grip met

‘t aardse nooit

kan niet leven

zonder jou

op juist die plek

in één moment

om één verkeerde beweging

mijn wereld vergaat

nimmer kan teruggaan

naar het moment

waar alles is mislopen

in mijn voortgaan

telkens weer verdwaal

vraag ik

hoe laat het is

mijn blik

naar boven gericht

waarom zouden we ons

door de tijd laten meenemen

waar herfst hoge takken scheert

wanneer we dicht bij elkaar

innerlijk open ons

aan elkaar kunnen blootgeven

een warmte voelen dat

zelfs een zonnige voorjaarsdag

in de schaduw zet

samen hoogzomer ervaren

laat me roeien

met de riemen

die ik heb

tussen tijdsfragmenten

grenzen verleggen

tot ik voorbij het moment

in het mysterie dat leven heet

het vrije hartgevoel

dat gaat heersen door

niemand meer laat afnemen

verschans me

in eigen hartenklop

omdat ik er jouw

aanwezigheid voel

hoe diep liefde

zich kan nestelen

in cadans samen

je beloof

dat ik je nooit

laat sterven

gevangen in een wereld

tussen werelden

waar weedom

hoge toppen scheert

realiteit

in alle hevigheid explodeert

weiger ik op zoek te gaan

naar nieuwe horizonten

verschans mezelf in dagdromerij

waar tijd stilstaat

vrede is met mij

om pas te ontwaken

wanneer ik me niet meer

hoef te verdedigen

gedragen door liefde

me helemaal over te geven

aan volheid van bestaan

in de schaduw van de berk

glimt het licht

verhulde spiegelingen

van die ene begeerde droom

troost voor een liefhebbend hart

tot de zon mijn blik verblindt

met gesloten ogen het beleven

vol weemoed achterlaat