liefde

vanuit het vinden

dat ze niet zocht

dwingt ze

zichzelf verder

met een hart

vol van hem

hoe hard verlangen wij

naar het teder zweven

van rood bloeiende wolken

die het licht laten zien

wanneer de wereld

door de zwaarte van de tijd

donker ligt te hijgen

in zijn uitgestrektheid

zacht en teder

ga ik verder

met houden van

om datgene

wat voortkomt

uit mysterie

als het bijzonderste ooit

in alle intimiteit

te beleven

als zondag

glanzende kinderkopjes

gladheid verraden

zullen ze moeten oppassen

om niet wild van efficiëntie

over onwetendheden te vallen

maar met gebogen rug

rustig luchtslikkend

de Muur omhoog klimmen

om op de top van de Kapellenberg

de nabijheid van de eindstreep

dichter te weten

toen jij me liet zien

hoe witte anemonen

het bos van aardedonker

naar zachte volheid omtoverden

durfde ik vanuit beklemming

je hand grijpen

om het kleurrijke in de wereld

te gaan ontdekken

omdat de nacht

geen kleuren had

men in het donker

geen hand

voor de ogen zag

ging ik zoeken

naar de dageraad

waar karmijnrood

me in de schoot

van leven bracht

om met

fonkelende ogen

en bonkend hart

het gedrevene speels

mee te nemen

groen gras

groeit verwilderd

over de stoppels

van een voorbije zomer

laat zich zelfs niet tegenhouden

door kwelmende voren

die plompverloren

over het landschap verspreidt liggen

het is pas wanneer de mens

gaat ploegen

dat het zich moedwillig

laat onderdelven

om het uitzicht

van de wereld

in voorspoedig

te herscheppen

zie hoe zij zich

durft bewegen

in haar moment

van leven

niet langer

in klaarte stilstaat

waar schaduw haar

tot lokaas wraakt

in het prille lentelicht

hebben wij samen

één ogenblik stil gezeten

hem wacht zomer

met wijdopen kelken

vol honing

terwijl ik

in zijn zoete bewegen

het beleven zal leven

langsheen beleven

laten we ons verdwalen

om ’s avonds laat

in warm geworden gras

met de ogen dicht

en in ademstilte

vlindertjes

de hemel in te strelen

met het oog op de nacht

die de wereld

in somberheid dwingt

heeft de avond

vuur gevat

obscuur geklede bomen

in passievol rood gestoken

zodat nakende nachtmerries

tot blozend mooie dromen

worden omgetoverd

als lange bomenrijen

groot grijnzend

schaduwdansen

wanneer het duister

met luid gedruis

alom valt

hoop ik een heldere nacht

zodat het rusteloze woelen

zich roerloos

gaat uitstrekken

en me ontheft

van alle angst

in de knoppen

nog verscholen

hopen ze

onrustig

op morgen

om in een trilling

van warm lentelicht

de boom eindelijk

een knisperend groene

tooi te geven