Langs de oude trambaan

Schaduwkrimpend


Wanneer de tijd mijn dromen breekt
en ik mezelf verlies in stil
nevelende sluierwolken
voel ik me bang, zo vreemd

tot ik besef dat jij mijn schaduw draagt,
voorzichtig, zorgzaam, zacht,
en ik rustig slapen mag

Gevallen


Driftend in samenstroom
golfden wij hoog
om alle hindernissen heen

tot uitdeinend verlangen
ons uit elkaar dreef
me in levende lijve
op het strand smeet

jij triomferend
de zeilen hees, terwijl ik
gehavend achterbleef

Gemis


Jouw woorden
houden me gevangen
in een eindeloos verlangen
tot uren later
jij me laat verliezen in de nacht

Dingen die wij niet voorzien
laat de afstand
groter worden dan de horizon
en toch vinden wij elkaar terug
bij elke nieuwe morgen

In zwart


Er heerst rust
nauwelijks een zucht

het sterven bracht me
een asgrauw zicht

en ik waai
mijn leven verder

zonder te beseffen de dood
mij morgen zal treffen  

Ik geniet


Grenzeloos wil ik wandelen

zwerven tussen rood en geel

me inkleuren in het mooie

zodat ogen hart raken

en het gelukkig zijn

langer blaakt

Openbloeien in herfst


Wil in herfst verwinteren
met experimenteren en combineren.

Mijn passie geur en kleur
laten creëren

die de koude zal elimineren
en mij in nazomerse schijn
laat verder leven

Ontplooien


Wil huizen
met verrassingen
nazomeren
tussen leven

me laten opkikkeren
door geuren
binnenzwermend
door deuren

tinten mengen
die dimensie brengen
accenten leggen
welke donkerte weet te verleggen

me niet focussen
op één aspect
maar elk deel van mijn zijn
geef ik zijn eigen recht

Op Samhain


Wanneer het donkert op Samhain
steken wij de vuren aan

herkent men wat men heeft gewonnen,
hoe we veranderd zijn
en wie we zijn geworden

en in 't besef, wie we hebben
moeten laten gaan,
eren we de doden van het jaar

(Samhain wordt gevierd op 1 november)

Tover jij ?


Zachte handen
zwerven zijdezacht
teder, wriemelend, verkennend
als ware ik van porselein

dwalend, vleiend bloeit
het strelen zachtjes open
tot een roodgloeiend raken
dat mij trillend achterlaat

In stilte


In een wild bewegen
wordt een kolkend spel
met haar gespeeld

de tijd slentert, kwelt
haar lichaam zo zeer
dat ze zichzelf opgeeft

immer ontheemd
staart zij vreemd
naar het leven

voorgoed
met zichzelf alleen

Elvis (samen met Rutger)


Mijn geheugen dwaalt langs
de bladzijden van mijn leven,
de jaren zijn voorbij gevlogen,
maar de sporen zijn gebleven.

soms hangt er nevel,
maar dan worden plots in mij
de herinneringen terug helder.
gewaarwordingen bewegen zich nonchalant
zoals de King zelf in de tijd van toen.

als een schitterende ster
speelt ook hij zijn rol,
als iedereen, op het ritme van de muziek
vloeien de woorden uit mijn pen.

zwoeler nog, ophitsender dan doen
waait zijn immer spelen tot ons,
in rockende, zwart lederen letters,
afwisselend met witregels
die ons even laten rusten.

in de grootsheid van het podium
wordt een deur geopend, en
voel ik mij omgeven door het woord,
het ritme wijst zich zelf wel uit.

alleen zijn is mij onbekend

In eindeloze passie


En bijen zoemen
boven hun hoofden
hun erotische gedachten

terwijl ze verder drijven
in intieme zoetigheid,
hunkerend in grenzeloze honger
en met een eindeloos verlangen

naar in zon gerijpte passie

Hebben samen geschreven


En we praatten met elkaar
of zaten stilzwijgend
in gedachten samen

gebaren neigden eigen
teder, zacht de namen
die we gaven

samen beramen
onze inhoud staven
en mekaar besnaren

zo hebben we muziek geschreven
en jaren later blijven spelen

Zonder inhoud


Tussen vroeger en vandaag
ligt een eeuwigheid
zonder inhoud
waar handen beeldloos tasten
naar de toekomst
zonder te weten
waar het verleden ophoudt

In de zon



Dein en golf

zacht los

van grauw

gestrand

in warm zand

en licht getint

door zon

weerspiegel ik

mijn warmte

in eindeloos

voor jou

In kleuren opwaaiend



Intense bries

strijkt licht

mijn lichaam

laat me

dromend meedrijven

op zoek

naar warmte en kleur

in leven

Vrij vliegend


Een donderende inhoud
werd bliksemend neergeschreven
te brutaal
om in taal door de geven

lichaam en ziel, jaren
opgesloten in een boek
tot de inhoud vervagend ontsnapt
en een nieuw leven declameert

zonder begin en zonder einde

Samen met jou


In een nodeloze show
golven tuinen
mistig rood
want wij zomeren
verder geel
overbluffen de koude
tot de winter kantelt
door onze warmte

Met zachte tred



Als de herfstzon

de naakte bodem warmt

de wind zijn spel speelt

met droge bladeren

neem ik het kronkelend pad

van leven

terwijl jullie blijven staan

met enkel mijn herinnering