Hartstocht

Ik donker alleen


Wij hadden vele nachten samen
waar stille woorden ruisend heersten
tot jij dageraad weende
om het dromen te vergeten

In jouw dagen ben ik vreemd
weerloos, dwalend als een blinde
blijf ik alleen in mijn nacht
waar zilveren licht zwart

In gedachten


In een bloeiende zee van gedachten
wandelde je vannacht uren met me mee
gevoelens kenden tedere gedachten

Hou van de weg die kronkelt
voorbij de grenzen van gepeins
waar ik eventjes met jou mezelf kan zijn

In eenvoud en vertrouwd
leggen dromen handen in elkaar
op het moment dat de ochtend nieuw leven bouwt

Je blauwt het mooie


Jouw blauw oogt,
raakt, schittert leven
mijn hart kleurt
bewust mee

Al gaat het waaien
zit ik midden in grijs
blauw stuurt me naar vrijheid

Ik hou vast de toekomst
ze is van mij

Het laat haar niet dromen


De verkeerd ingeweven draad
gaf een andere kijk
aan het eentonige patroon

Sterk in praktijk
met bewegingen monotoon
verwijdert zij haar creatie

Bang verwarring te scheppen cloont
ze verder in gehoorzaming
niet beseffend haar eigenwaarde is in nood

Ze stond er niet bij stil
ze had geen eigen wil

Het donkert


Dorre bladeren ritselen neer
het aarzelend gefluister
laat me de inhoud niet verstaan

Wandelen doet me verduisteren
donkeren.  De kouterveldlaan
woekert stilaan naakt

Kanker de humus aan
mij reikt geen bekoring
in het rottend bruin.  Ik accelereer

Zacht lokkend mijn huis
waar de haard ruist

Liefhebben


Strelend spreken onze harten
parelende woorden
verlicht met zachte schijn

Golven vol emoties
overstromen ons intens verlangen
naar een innig samenzijn

Oneindig rijk ontbloeit een leven
in een eeuwigdurend refrein
van teder liefde geven

Existeren


Volmaakte bloesems
bloeiend leven
in tere kleuren
het gelukkig wezen
en lichte trilling
doorvloeit
de schoonheid
ze laten zich dansend
met het bestaan verweven

Ik overwelf


Net voor zonsopgang
zon kleurt, pronkt
in omvang, warmt het landschap

stijgt in kracht
naar gloeiend geel
vult mijn geest

neemt me mee
naar een nieuw begin
ik sterk en overwelf in vree

Tussen droom en werkelijkheid


Twee godvergeten mensen
getekend en doorleefd
beleven de essentie
vertederend, zeldzaam, schoon
met humor en tristesse
het oprecht geloof
van diepmenselijkheid
omgeven door een web
van wantrouwen en achterdochtigheid

Meidoorn


Maanden eerder opgemaakt
in witte lentepracht
best hij nu vurig
trekt in kleur leven aan
tot de vruchten knakken
zijn naaktzijn mij raakt
hij met wie ik even sprak
terwijl de aarde verder draait

Afscheid nemen


Kom dichter, ik wil voelen
de groeven in jouw gelaat
in 't zachte bewegen van mijn vingers

laat me verdwalen in jouw zicht
me spiegelen in jouw liefdevolle blik
opgaan in mijn dochtersplicht

het wordt samen genieten heel even
zonder de hardheid van 't verleden
in het laatste uur van jouw aardse leven

Naar jou


Weggekropen in jouw glimlach
proef ik fantasie
het wikkelt zich vonkend
in een adembenemend verhaal

slingert donkerrood
in steeds hoger ritme
in klein wordend verdwalend
 naar jou

Ik neem de tijd


Met open hart
en gedachten stil
voed ik mijn ziel
met verbeelding

Het tovert mij
een werkelijkheid
die mij een leven biedt
verbonden met mijn diepe ik

In tederheid


Wind beweegt mijn leven
toont me in zomerbries
waar mijn lente zal zweven

in geurende tuinen
kleur en warm ik
mijn struinen

ontdek knoppen
die wachten te worden geaaid
door verlangen

om eindeloos lief
te ontbloeien
tot een roos van leven

Sterke gedachten


's Avonds wanneer men zit te dromen
wordt menig gedicht geboren
Een inhoud rijpt
door klank, geur en schijn
Gedachten een kostbaar evenwicht
tussen hart en ziel
laten het geheim van mensheid zien

En als ik morgen


En als ik morgen
wakker word
zal ik
zonder aarzeling
zonder rem
lachend
huizen
met mijn droom
in jouw dag

Ik wou


Als de nachtegalen zingen
en vlierbloesems bloeien
kom dan en fluister lieve dingen
en laat mijn liefde voor jou groeien

lieve, zachte ruisende winden
er is leven in wat jij laat bewegen
bij jou lispelen herinneringen
en zingen dromen van jou gekregen

als windekind wil ik herboren worden
om mij naar een plek te laten drijven
waar ik immer kan verblijven

één klank, één geluid ben ik geworden
een eenzaam gelukkig kind
dansend met de wind

Een duikvlucht


Een duikvlucht
gekscherend naar beneden
het landen
zacht en teder
het laat me herleven
waar droomkleuren
de wereld overheersen
en heldere momenten
licht ontvlammen

Alleen


Dwalend in lege kamers
zoek ik blind naar jou
langs schaduwen die
geen namen dragen

Uitzicht donkert verder zwarter
vind geen deuren op een kier
cirkel sluit me binnen
in een ruimte zonder sier

Gelaten hurk ik neer
bewegen heeft geen zin meer