Mezelf spiegelend

Homerische strijd


Men in vaart, Helios waardig,
langs mijn duizelingwekkend pad
tot die weg me het vuur bracht

mijn faëton vlammen vat
en mijn rusteloos gebied
in lichterlaaie schiet

laat het geblakerde verdriet
voor mijn nieuwe ontdekking
een Elysium strekking

het is mijn recht
de plaats van bestemming
belange geen beklemming

Wanneer dromen leven


Jij, verschenen
even vlug verdwenen,
laat me wentelen in dromen
waarin jouw beeld levend blijft

ik laat je verder wonen in mijn geest
tot de werkelijkheid me verraadt
en ik onverhuld, schraal,
eenzaamheid draag

Eigen vruchten plukken


Ergens halverwege
tussen droom en leven
wil ik mijn toekomst zaaien

mijn innerlijke kracht
doen ontkiemen en
ultieme werkelijkheid laten gedijen

zodat de kern van mijn bestaan
kan bloesemen in liefde
licht en warmte

Leven raken


Zullen wij vandaag leven
vol streling, vol verlangen
de tijd laten stilstaan

geen einddoel in zicht
alleen een moment dat alles biedt
steeds opnieuw wordt geboren

ontmoeten in grauw
en samen de hemel raken
hoger dan blauw

Ik laat je gaan


Wanneer licht stuiptrekt
van vermoeidheid

schemerdonker me raakt
in stil verdriet

een vaag silhouet
zelfs niet meer fluistert

worden herinneringen
voorgoed toegedekt, gekist

Nieuw leven


Herfstig kil strijkt neer
in huilend grijs

geremd in groei
overwintert schamel leven

tot lente schijndood raakt
een wereld in bloei ontwaakt

Magie


Jouw handen uiten
in dwalend verlangen
onuitgesproken woorden

bewegen vleugellicht
me tot koesterend minnen

merken extase
met strelend begeren

zelfs stilliggend
schaduwen zij lijfzacht
mijn verhitte bast

Schone schijn


Op de voorgrond
in een voor haar alledaags decor
schildert ze haar levensverhaal

in klatergouden glamour
en rijpe inhoud
raakt ze grandioos

tot ze achter de coulissen verdwijnt
haar uitgebluste lichaam
deernis kwijnt

Rode schijn


In eerste ontmoeting
glansde je zacht rood
en vonkte lichtjes verlangen

tot de passie
dieprode vlammen toverde
en je mijn  hart veroverde

om daarna koud
in doffe schijn
uit mijn leven te verdwijnen

In schijnvertoning


Schemering duistert
een loodzware hemel
als de storm welt

Sjofel en vaal vechten bomen
  in een bedrieglijk schaduwspel
een schijnduel

laten zich meeheulen,
draaien met de wind mee
in een schijnbaar afbeulen

 
 het bedreven bewegen
laat hen overleven

Stil voorbij


En het lied van ongereptheid
verstoort de stilte niet
onafgebroken vloeit de muziek
dag en nacht
gedragen door echo's
in een climax van fonkelend licht
de grens voorbij

Samen een oscar verdiend

de zomer, steunend op een stok,
een jonge man, vergrijsd,
sleept zich voort, naar de herfst.
de bladeren kleuren rood

en toch blijft hij geloven
in groei en kansen, want
in werkelijkheid voltrekt zich,
onder de oppervlakte, een vruchtbare tijd

en, terwijl om hem heen
alles zijn blad verliest,
blikt hij vol vertrouwen de hemel tegemoet.
een straaltje hoop schenkt hem moed.

genietend van het moment
en de belofte van opstanding
is hij gewoon zichzelf,
de overleveringen van de wereld ontstegen.

Hij gaat helemaal op
in de werveling van de tijd
die geen heden, verleden noch toekomst kent
en blijft zichzelf, de cirkel rond

Langs de oude trambaan


Stilletjes genieten
van geur en kleur,
de speelse elementen
en verrassende details
doen we langs de oude trambaan

ons samenzijn groeit
in de chaos van gemengde haagjes,
het wonderlijk spel van
najaarsbloeiende silhouetten
en de slingerende rij witte berken

in kleurrijk leven
wandelen wij,
handen stevig omklemd,
een droomherfst door

Schaduwkrimpend


Wanneer de tijd mijn dromen breekt
en ik mezelf verlies in stil
nevelende sluierwolken
voel ik me bang, zo vreemd

tot ik besef dat jij mijn schaduw draagt,
voorzichtig, zorgzaam, zacht,
en ik rustig slapen mag

Gevallen


Driftend in samenstroom
golfden wij hoog
om alle hindernissen heen

tot uitdeinend verlangen
ons uit elkaar dreef
me in levende lijve
op het strand smeet

jij triomferend
de zeilen hees, terwijl ik
gehavend achterbleef

Gemis


Jouw woorden
houden me gevangen
in een eindeloos verlangen
tot uren later
jij me laat verliezen in de nacht

Dingen die wij niet voorzien
laat de afstand
groter worden dan de horizon
en toch vinden wij elkaar terug
bij elke nieuwe morgen

In zwart


Er heerst rust
nauwelijks een zucht

het sterven bracht me
een asgrauw zicht

en ik waai
mijn leven verder

zonder te beseffen de dood
mij morgen zal treffen  

Ik geniet


Grenzeloos wil ik wandelen

zwerven tussen rood en geel

me inkleuren in het mooie

zodat ogen hart raken

en het gelukkig zijn

langer blaakt