overgaan

alleen in mijn nacht

durf ik nog te dwalen

om zoekend

in een hartedroom

te ontwaken

waar warme tonen

nog liefde verwoorden

want in realiteit

spreekt enkel

nog eenzaamheid

het schaduwrijke

bracht rust

liet liefde gedijen

in vele nuances

tot lichtdronken schichten

inderhaast overkwamen

bezeten de leegte vulden

met wat verbeelding tartte

hoogmachtig reikend

in wolken van damp

spreidt het zich

om mensheid

om hen even later

mee te slepen

naar een laagte

waar onkunde kwelmt

hij die mij in de lente

knisperende liefdestaal

toefluisterde

mijn zwoele

zomernachten

wit omlijstte

waait nu

droef gestemd

met me mee

wanneer ik

ga mijmeren

over het voorbije leven

met gedachten

bij voorbije tijd

waar het rijpe

in rijke overvloed

op de velden lag

overkijk ik

in een oogwenk

het wijdse

dat schraal

verloren staat

en zoek

een onderkomen

om droomslapend

de winter ’t overleven

tot de wereld herontwaakt

heb me lief

in onze zee

van tijd

laat me zien

wat ik

ooit was

een wilde extase

gerijpt

in wezenlijke geborgenheid

met het hart reeds stil

laat een vermoeide vlinder

zijn ziel door de laatbloeier

toedekken

om in het diep

geborgen onderkomen

eindelijk de zoete droom

te slapen

in de eerste jaren

van je bestaan

leek jij het dromerige

mee te dragen

schijn zo bleek

want toen reeds

ging je op zoek

naar de diepste zin

van je bestaan

de kracht van dragen

die ons vertelde

of we in het komende

harde noten moeten kraken

toen ik in vage punten

van herkenning mezelf

als kind herontdekte

dat vrij stoeiend

in zompig groene velden

zo heerlijk naar regen rook

doorzag ik

dat toeval

mijn leven herrijkte

al lang

begraven

in de kleur

van grote diepte

die nimmer vervaagt

uitgestrekter

dan werkelijkheid lijkt

is ze gisteren

met ingekeerde gedachten

stil gestorven

ik loop het aan te zien

hoe ’t verborgen verdriet

zich in duizend kleuren schildert

in afwachting dat

hun stil gelaat

het “niet mezelf” meedraagt

het broeiende

liet me reeds

ontwrichting voelen

edoch kwam

de verwarring zo hard

dat ik blind

ging zitten wachten

bang betrokken

te raken bij ‘t razend

openbreken

Na afwachten

en kijken

hoe ’t gezaaide

groeide en gedijde

vertelde de geur

en warme kleur mij

dat het tijd werd het heft

in eigen handen te nemen

snelhandelend het verworvene

rijp binnen te halen

om loon naar werken

te krijgen

midden somberheid

bloeit hij

bloedrood uit

staat warm

te leven

omgeven door vogels

die zich

weten te plezieren

in ’t herfstig zicht

weet dat

wanneer de wind

gaat liggen

nevel over mistige

intimiteit spreekt

dan nog zal ik

de vage rondingen

der lijnen

als verpakte

romantiek zien

toen ik in mijn streven

je eindelijk eigen kleuren

had gegeven

bleef ik jou vasthouden

bang om bij de minste wind

je te verliezen

in plaats van los te laten

en de grootte van geluk

te ervaren

pas toen ik

het gebroken

transparante glas

in eigen trilling

ging zien

ontdekte dat

uit verwonding

opnieuw schoonheid

kon geboren worden

groeide mijn creativiteit

ging ik tevreden

over mezelf

mijn waardigheid

en trots

beetje bij beetje terugvinden

waarom toch

bleef de einder gisteren

apathisch klaarkijken

toen gebroken werkelijkheid

in verwarring

om hem heen waaide