herbergzaam

wat mezelf het meest eigen is

geef ik uit handen

wanneer jouw tederheid

de boventoon voert

een aanzetting tot ontbolstering

zelfs bij deze

schoorvoetende omwenteling

ontpopt hij zich tot vlinder

dartel speels

met snelle vleugels

in afwachtende houvast

tot zij gaat openbloeien

welgevallig

de zoete nectar drinkt

om vol van haar

zich voor te spoeden

zomer in zicht

gesterkt door groeiende inzichten

bouwt ze vol ijver aan een brug

die haar wegleidt uit impasse

om midden een bloeiende omsingeling

zich als zinderend knooppunt van wat

te genieten valt manifesteert

een vonkende volleerdheid die

woelend en hunkerend

passionele levensgezindheid

stuwend tentoonspreidt

zo helemaal volmaakt

zo helemaal zij

in zijn en worden

in het voor mezelf zorgen

ben ik gaan dromen

over een leven

waar wezenlijke vlinders

in een zee van tijd

het zoete verlangen dragen

lentegevoel

en een vleugje zomer

me steeds nabij blijft

midden een mistig verzwijgen
donker kijken van de bomen
diepe tonen van stilte
zweeft er iets vredigs
als één adem in cirkels om me heen

doen me anders dan andere dagen
naar binnen kijken 
verlangen naar
zachte kleuren
met veel sprankjes hoop

geluk is

wakker te worden gekust

door je ventje

licht

je naakte lichaam

streelt

terug bij jou

in bed kruipt

op zoek naar warmte

zelfs met koude voeten

weet je mijn lief

je mag van iedereen houden

maar wees enkel

verliefd op mij

laat me speels weten

telkens weer

dat ik bij je thuishoor

voor elkaar geschapen zijn

geef je over aan mijn passie

wees één met mij

totaal uitbundig

van moment tot moment

helemaal van mij

vrij

omdat het niet

in hun werkelijkheid past

het meegemaakte

zoeken ze met

levendige verwachting

dat ene bergpad

waar zij hun eigen spoor

kunnen nalaten

stenen verleggen

een weg die leidt

naar inzicht

fouten maken is mogelijk

onontkoombaar

maar het betekent je einde niet

als ‘t je wordt vergeven

schade van crisis achterlaat

samen op zoek gaat

naar wat toekomst biedt

of ik het wil

om op deze manier

in niks opgeven verder

te gaan met mijn leven

wie ik ben

in het moment

van die aarzeling

Een grote schat
zwijgend, droomverloren
in een wereld van gedachten
door niemand ooit gekend
blauwt zacht doezelig
naar de oppervlakte
in stille hunkering

de pijn vergeten

angst verdreven

rust en vrede

een stille beweging

ademhaalt je

nog even

dan de wolken voorbij

zo eigen

zo zonder einde

om in nabije stilte

oorsprong

terug te vinden

als emotie

zodanig het raken vertaalt

de kamer alleen maar

het zuchten

van twee mensen draagt

schaduwen

zelfs de maan verleiden

wanneer ze samen neigen

dan zal het eeuwenoude spelen

’s morgens liefde weten

ziet ze de sterren

vol uitdaging

in beweging

tussen de takken

van haar berk

drukt ze zich

tegen de bast

voelt zijn diepe stilte

in haar te gast wijl

ze richting hemel kiest

in gedachten verder

steeds verder

der hart vol van hem

beseft dat op

het einde van een leven

enkel liefde overblijft

vindt rusteloosheid

zijn eigen droom zo dichtbij

het is des duivels

het morgenlicht

legt een gebied

vol nieuwe uitdagingen

voor me open

die me gretig maken

ze te ervaren

en toch ben ik ook bang

om onderweg herinneringen

kwijt te raken

heimwee te krijgen naar de tijd

die me gevormd heeft

tot wie ik ben

zelfs al heb ik

er een gebroken hart

aan overgehouden

hoe moet ik verder

wetende dat ik het anders

had moeten doen

is spijt genoeg

een verontschuldiging

om verdriet

ongedaan te maken

of zal het

ons leven

blijven beheersen

Zelfs wijl ik midden een invasie

verdonkerde schaduwen op kale takken

op bosbodem verterende stronken

met zacht klagende vleugels

van een vermoeide vlinder

een gebied in de kering moet achterlaten

waag ik het bij de overgang

van licht en donker

deemstering luchtig te houden