zichtbare waarheid

wanneer stilte stiller lijkt dan
de herinnering die ik van haar heb
dan duik ik dieper weg in mezelf
om morgen te horen kloppen

Diepe woede kwam dromen
in mijn vaagheid
deed wijd geeuwende gevoelens stromen
midden ledigheid

ik lijk er niet aan te ontkomen
ze ebt, vloedt en leidt 
is niet meer in te tomen
mijn wrange onstuimigheid

ze wil voorkomen
dat ik klagend neer zeig
voor ik wraak heb genomen
op mijn eerdere roerloosheid 

Verbondenheid

ik eigen me je wereld toe

treed in je voetsporen

om te ontdekken

wat je boeit

tracht het vol passie

neer te schrijven

tot ik jouw dromen

ook de mijne noem

het is die droomval

in ochtendglans

vol flitsende adempauzes

waarrond

mijn leven draait

uitzonderlijkheden

waarin stilte

de hoofdrol speelt

wijl hij

vol verwachting

haastig op weg gaat

is zij stil blijven staan

zijn hand losgelaten

om wat zij samen

hebben geplant

te zien bloeien

een verkoestering

van herinneringen

hou me vast
in het gevoel
dat niet
tot bedaren komt

rek de tijd
van het blijvende
laat me
telkens weer genieten

zelfs wanneer we moe
naar elkaars handen tastend
de slaap 
voelen komen 

Als liefde is

voorbij

de grenzen van gemis

slaap ik me weg

uit dromerij

word ik wakker

gekust

door een realiteit

die mij zijn waarheid heet

Met open hart

hoe je ook

over mij denkt

trouw aan

mijn eigen verhaal

blijf ik dansen

op blote voeten

honger ik naar

een hoofdstuk verder

wild en hartstochtelijk

als het wit krimpt

mijn taal wordt afgebroken

door onzekerheid

zit ik naakt te kijken

hoe het zwart

mijn werkelijkheid bedreigt

wanneer wij samen
in dromen overnachten
en de wereld 
met elkaars toverkracht
zacht weten in te kleuren

wordt ook ons leven overdag
een steeds weer beleven
van een sprookje
waarin liefdevolle woorden
de hoofdrol spelen

Zekerheid

Harde woorden

leg ik naast me neer

wanneer de lach

van een kind

me laat inzien

dat ik wel degelijk

mezelf mag zijn

omdat de herinnering

erger is

dan het gebeuren

wiegt ze

de enige onschuldige

van dit verhaal

midden geborgenheid

in een diepe slaap

na verkenning
van ruimte 
en omgeving

tracht ik 
dat wat nog 
moet groeien

niet met woorden
maar met handen
vol overgave

tussen de expressie
van warm leven 
neer te zetten

hou op

met het luisteren

naar fluisteringen

leef leven mee

hoe kan eeuwigheid

je bij de hand nemen

als je de hemel niet weet

wat betekent bloeien

naar het licht toe groeien

als niemand haar

langs de weg ziet staan

laat ze dan maar

in beschutting

van schaduwen

eigen dromen bewaren

een wondere wereld

het leven

een bewegen dat

om vleugels vraagt

even tot de hemel

begerig weer

in mijn verbeelding

gingen ze groeien

om als uitvergrote droom

zichtbaar te worden

een speels wondere

werkelijkheid

die mijn verwondering

vandaag laat zijn

verlang naar

die er voor mij is

voor wie ik kan zijn

hecht

na het besef dat

het geen zin heeft

om midden rumoer

verder te leven

volgt een langdurige stilte

die rust verhoopt

net zo lang

tot onvermoede hartstocht

met oneindig veel verwachtingen

zich tracht door te zetten

om als tedere verwezenlijking

uitgepakt te worden

los van vergankelijkheid

handen vol liefde weet