Archief

regen verleidt me tot gaan slapen

wanneer hij zonder windvlagen

met zilveren geruis me meer

speelruimte biedt voor dromen

midden serene bedding

wanneer handen

zacht strelend

schouderlast wegnemen

beiden tegenover elkaar

samen

stil staan

in warme wind

elkaars kramakkel hart

voor lief nemen

volgt een

opwaaiend avontuur

vol van liefde

waarin ze elkaar

een blijvende hoofdrol

toebedelen

als de klok met aftellen begint

in geen keuze

voor de dood klaar moet zijn

hoop ik op wit licht

dat me onderdak biedt

vredig blijkt

met niets anders meer

dan een wonderlijk

nieuw uitgangspunt

toen ik na oppervlakkig wieden

nog steeds geen bloemen

op zijn graf kon zaaien

ben ik diep gaan graven

tot last loslaat

het verlangen naar

waar zij elkaar leerden leven

verandert niet

dacht hij mistroostig

onder ‘t somber wintergewelf

van vanochtend

dagboek in de hand

bloemen op het graf

zo ontzettend echt

midden verontrusting

pluk ik de nacht

vol van kwade dromen

laat hem achter als

een zandvlakte in doodstrijd

net voor de dageraad

gesluierd opkomt

als ontzagwekkend

zwartgallig zicht

dat rouwend uithuilt

geef ons een jaar

met doodgewone dagen

waarin groei gaat bloeien

een rijke oogst kent

waarvan we kunnen

nemen en doorgeven

met liefde

aan onze medemens

zocht te leven in duisternis

met wakker blijven

bladzijden om te slaan

van wat ik had meegemaakt

tot die ene ster

bestaan zo warm oplichtte

dat ik toekomstgericht

mijn vleugels spreidde

Goddank

zelfs al ben ik me bewust

van zwaardragend erfgoed

nog reis ik met je mee

zal ik huis voor je zijn

wanneer je met flitsjes verleden

het heden overbrugt

zonder de minste twijfel

jij jezelf naar de overkant brengt

toen een hemel met heldere maan

sterren op stil water toverde

ontdekte ik met mij

je glimlachend