midden in de zon
in plaats van
in een donkere kerker
te worden opgebaard
waar tijd haar beeld versteend
hoort ze op een heuvel thuis
midden in de zon
als brandpunt
van wat is geweest
midden in de zonin plaats van
in een donkere kerker
te worden opgebaard
waar tijd haar beeld versteend
hoort ze op een heuvel thuis
midden in de zon
als brandpunt
van wat is geweest
zielsveel van hen houtevergeefs trachtten wij
met woorden
het bloemstukje
bij jullie neer te zetten
goddank hebben tranen
het van ons overgenomen
als levende stiltegeef me je licht
om mezelf
terug te vinden
nog voor ik tussen
donkere samenhang
als levende stilte
klem kom te zitten
helemaal verwinterd
nauwelijks
nog ademhaal
magie
jouw handen uiten
in dwalend verlangen
onuitgesproken woorden
bewegen vleugellicht
tot koesterend beminnen
merken extase
met strelend begeren
zelfs stilliggend
schaduwen zij lijfzacht
mijn verhitte bast
snellend zonlicht
wanneer in de schaduw
van winterse nood
snellend zonlicht
het bergstroompje
tot op de bodem
doorzichtig maakt
zal ik de stenen
van een oud verleden
vol aarde en modder
weer naar boven halen
om ze dicht bij oorsprong
als vondeling neer te leggen
diepe ware liefde
zelfs wanneer een
adembenemende rode hemel
passie als hoofdtoon uitspeelt
is het zinneprikkelend geel
dat zich warm en teder
binnenin mijn stilte glipt
om als diepe ware liefde
geboren te worden
dauwglinsteringen
als een verstrekkende mist
je op de achtergrond dwingt
blind moet gaan zoeken
naar verband tussen de dagen
ontdek dan hoe waardevol
dauwglinsteringen
op het gras zijn
zonsopgangreisde je
langs restheuvels
jarenlang donker
dicht bij zee
wist het rijk der gave
je te verrassen
met zoveel meer
dan duister licht en
troebel water
even eeuwig

als midden een harde wind
donker grote bomen
in meedeinende gebaren mij hun
innerlijke onverzettelijkheid tonen
om sterven te voorkomen
ontkom ik aan eigen verstilling
en grote zeer
door met een pril lentelied
in mijn achterhoofd
volop met hen mee te zingen
even eeuwig
voorbij de dood
volkomen levend weer
midden lichtde moeite moe
ogen toe
onontkoombaar
aan de dood
zo hebben mijn vingers
na jaren zonder herinnering
haar vormelijkheid
uit een klomp klei weer
afbeeldbaar gemaakt
om midden licht
zozeer gezicht
zozeer ziel
nabij mij neer te zetten