Het weer op zondag.

Veel wolken met vaak regen. Nevelig.

Vandaag bleef het overwegend zwaar bewolkt met vooral in de Ardennen kans op nevel of plaatselijke mist. In meerdere streken (vooral het centrale deel van het land) regende het vanochtend nog of viel er buiige neerslag. In de loop van de dag werd het overal droger, maar wat lichte regen of motregen bleef bij tussenpozen mogelijk.

Het was gevoelig frisser met maxima van 8 graden nabij de Nederlandse grens en 12 graden in Belgisch Lotharingen.

Er waaide een matige en aan zee geleidelijk een vrij krachtige noordnoordoostenwind. Over het zuiden van het land was de wind geruime tijd nog zwak en veranderlijk.

Actueel.

VERKEER

Jongen van 17 kritiek na aanrijding op e-step.

In het West-Vlaamse Kortemark is een 17-jarige jongen uit Koekelare zwaargewond geraakt bij een ongeval met een elektrische step. De tiener werd aangereden door een auto aan de uitrit van een bedrijf, waar hij deeltijds aan de slag zou zijn. De chauffeur van de wagen had de e-step niet opgemerkt en de jongeman kwam heel zwaar ten val. De hulpdiensten kwamen ter plaatse en de mug-arts was lange tijd bezig om het slachtoffer ter plaatse de eerste zorgen toe te dienen. Uiteindelijk werd de jongen in kritieke toestand overgebracht naar het ziekenhuis. De politie kwam ter plaatse om de precieze omstandigheden van de aanrijding in kaart te brengen.

Terug in de tijd: dinsdag 16 november 2010.

10 km gelopen (16 rondjes Finse piste. Chrono 0:47:10. Gestart om 17.45 uur. Temperatuur 8°. Een goede temporun. Het was toch al van 24 oktober geleden dat ik nog eens sneller liep. Het was wat mistig maar voor het overige prima loopweer. Dus zeer tevreden over deze run.

De run vandaag.

Wedstrijd: acrho –  zondag 16 november 2025 – La Rumoise – Rumes - 9km100 – 755 deelnemers.

-   Het dorp.

Rumes is een plaats en gemeente in de Belgische provincie Henegouwen. De gemeente telt ruim 5000 inwoners. Rumes ligt in het westen van de provincie, tegen de grens met Frankrijk, langs de weg van de stad Doornik naar de Franse steden Orchies en Douai.

-   Vooraf.

Ik sukkelde de laatste week wat met allerlei kwaaltjes. Wat spierpijn hier en daar. Niks alarmerend maar helemaal gerust was ik er toch ook niet in. Het kon immers van ‘een beetje kwaad’ naar erger gaan.

Dus weinig gelopen. Het rustig gehouden. Wel wat korte versnellingen gedaan die mij moesten aantonen hoe het gevoel was als ik het tempo iets hoger legde. En dat viel al bij al nogal mee dus konden we uitkijken naar deze wedstrijd op zondagvoormiddag.

Op de dag van de wedstrijd zelf lukt het mij meestal wel om, al was het maar even, het dorp waar we te gast zijn te bezoeken. Deze keer evenwel niet. Vóór de run kon het niet. En nadien was er eigenlijk ook geen tijd meer. Het wat miezerige weer nodigde ook niet direct uit voor een rustige dorpswandeling.

-   De opwarming.

Enkele kilometers ingelopen. Iets meer dan bij een wedstrijd over een grotere afstand maar wel vrij rustig. Gewoon wat loslopen en enkele korte versnellingen.  In deze wedstrijd over een afstand van maar goed negen kilometer zou het immers belangrijk zijn om niet te traag te starten.

Net voor de run ook nog een interessant gesprek gehad over conditie en zo. Ook Tadej Pogacar (voor een goed begrip, de wielrenner) kwam ter sprake en het ging onder meer over het volgende: ‘na een versnelling zet hij zich neer, maar blijft hij alsnog een tempo ver boven zijn VO2max (maximale zuurstofopnamecapaciteit) ontwikkelen; hij kan zo’n vijftal minuten ver ‘in het rood’ gaan om dan terug te zakken tot net boven zijn FTP (Functional Threshold Power) of het maximaal vol te houden vermogen gedurende een uur; die waarden liggen bij hem zo hoog dat dit in een wielerwedstrijd tegen renners van dezelfde gewichtscategorie bijna 20 Watt scheelt en op een klim al gauw een minuut’.

Voor alle duidelijkheid: we zullen ons best doen vandaag, zoals meestal wel het geval is, maar zo ver in het rood gaan zie ik mij toch niet doen. Ik zou ook echt niet weten hoe dat kan. En of het dan echt gezond is, is ook nog maar de vraag. De profsporters hebben evenwel nog wel wat meer aan hun hoofd dan hun gezondheid!

-   De wedstrijd.

Alhoewel ik mij al volledig aan het voorbereiden was op een snellere start dan gewoonlijk viel dat toch even tegen. Ik liet mij volledig verrassen toen ik eerst zag dat er nog niet zo heel veel atleten klaar stonden om de wedstrijd aan te vangen. En er waren maar enkele minuten meer tot de start zou worden gegeven. Maar toen dat sein werd gegeven kwamen er plots een paar honderd lopers uit de tent gelopen die vooraf de kille herfsttemperaturen wat hadden ontweken binnenin. Op die manier was er eigenlijk tijdens de eerste honderd(en) meters nauwelijks sprake van tempolopen.

Nog tijdens de eerste kilometer, en ook nog in de kilometers die volgden, liep ik dan ook voortdurend te denken in welk tempo ik die zou afleggen. Het viel al bij al nog redelijk mee (4.22 en 4.23) maar het zouden toch mijn traagste kilometers in de wedstrijd blijken.

Maar veel scheelde het allemaal niet. Het parcours was vrij effen. Geen echte hellingen. Hier en daar ging het een klein beetje in stijgende lijn. Maar daar kan je in het acrho-criterium weinig misbaar over maken. We zijn daar andere dingen gewoon wat dat betreft.

Kilometers drie en vier gingen toch wel een stuk vlugger in 4.12 en 4.15. Tien seconden verschil is op zo’n parcours echt niet weinig.

Daarna zakte het terug naar rond de 4.20 (4.20 – 4.19 – 4.18 – 4.19). Dus echt wel een heel gelijkmatig tempo. Ik had ondertussen ook even wat beschutting gezocht in een groepje van enkele atleten. Maar na een tijdje liet ik dat ook achter mij omdat ik het gevoel had dat het tempo iets naar beneden ging.

De laatste kilometer dan nog eens alles gegeven. Het werd mijn snelste met 4.07. En dit ondanks het feit dat we de laatste honderden meters nog eens door een dreef moesten (die we ook in het begin van de wedstrijd al eens hadden aangedaan) en dat die toch wat gladde modderstroken bevatte en bedekt was met veel afgevallen herfstbladeren zodat het toch wel opletten was om net voor de eindstreep geen uitschuiver meer te maken.

Mijn drieëntwintigste zege in de categorie V4 dit jaar. Als ‘jonge snuiter’ loop ik hier natuurlijk ook tegen atleten die meestal enkele jaren ouder zijn dan mij. Dus alles is wel te relativeren. Maar desalniettemin ben ik zeker tevreden over dit atletiekjaar. Eigenlijk nog nooit zoveel wedstrijden gelopen. Er zouden er in principe nog een drietal moeten bijkomen om het volledig af te maken. Maar die volgen elkaar nu wel wekelijks op. Het kan dus wel zijn dat ik het gaspedaal even wat minder ver indruk. We zien wel! Eerst maken dat we gezond blijven, ziekte- en blessurevrij, want dat is in deze verraderlijke herfstperiode niet altijd evident. En al zeker niet voor een ouwe rakker!  

-   Enkele details.

TR3333 – wedstrijd – afstand 9km100 – chrono 0:39:11 – km-tijd 4.17 - calorieën 546 – temperatuur 8,9° - gewicht 62,0 kg – hartslag 125-142 – pasfrequentie 178 – weersomstandigheden: prima – het was fris maar het bleef nagenoeg droog (en toch ook opnieuw blij dat ik met een shirt zonder mouwen heb gelopen)

-   Situatieschets criterium.

Dit moet de tweeëndertigste wedstrijd van het acrho-criterium geweest zijn. De eenendertigste dus die meetelt voor de algemene rangschikking. Mijn drieëntwintigste van dat criterium. Maar dus mijn tweeëntwintigste die uiteindelijk mee in rekening gehouden wordt voor het eindklassement (de eerste wedstrijd die de organisatoren van het acrho-criterium georganiseerd hebben in Amougies valt daarbuiten).