Het weer.

Vandaag was het vaak bewolkt. In de namiddag bereikte een neerslagzone ons land vanuit het noorden en kon er wat regen vallen.

Het kwik schommelde van 7 graden vlak aan zee tot 0 graden op de hoogste toppen.

Actueel.

GEZONDHEID

Depressie.

In vijf jaar tijd zijn er 120.000 (!) nieuwe patiënten bijgekomen die antidepressiva slikken. Het gebruik van antidepressiva zit niet per se in de lift omdat méér Belgen een depressie hebben. Artsen schrijven ze gewoon veel te snel voor, als lapmiddel.

Een depressie is een psychische aandoening waarbij je een of beide kernsymptomen hebt: je voelt je somber; je hebt geen interesse of plezier meer in alles wat je normaal graag doet.

Naast de kernsymptomen kunnen er nog andere klachten zijn, zoals: ongewilde gewichtstoename of onbedoeld gewichtsverlies; minder zin in seks; bijna dagelijkse slapeloosheid of slaperigheid; uitgesproken rusteloosheid of geremdheid; dagelijkse vermoeidheid of verlies van energie; gevoelens van waardeloosheid of schuldgevoel; dagelijks verminderd concentratievermogen of besluiteloosheid; terugkerende doodsgedachten.

De symptomen: 1° merk je (bijna) dagelijks; 2° zijn er tijdens het grootste deel van de dag; 3° duren minstens twee weken.

De klachten verstoren je dagelijks leven ernstig en zorgen ervoor dat je minder goed functioneert.

Terug in de tijd: vrijdag 31 december 2010.

Gelopen 20km800. Chrono 1:35:00. Temperatuur 4°. Gestart om 12 uur. Somber weer. Het regende niet maar daarmee is ook alles gezegd. De Finse piste was nog niet beloopbaar. Dus terug de baan op met Jonas en Jeroen. Jonas liep 5km200 in 0:27:00. Jeroen liep 15km600. Na de tweede ronde kwamen we door in 0:50:00. Jeroen wou in de derde ronde het tempo nog iets verhogen en slaagde daar ook wel in. Hij eindigde zijn run in 1:12:00. Het laatste rondje liep ik alleen.

Het jaaroverzicht 2010.

Belangrijkste vaststelling: veel te veel gelopen. Het doel was de 3000 km niet te overschrijden. Maar dit is deerlijk mislukt. Ondanks de toch vele voetbalactiviteiten. Hoe komt het zo? Als ik het jaar zo eens volledig overzie merk ik dat er toch heel wat oorzaken kunnen gevonden worden. Ik noem voor de vuist weg en in willekeurige volgorde: het beginnen van deze blog, het marathongebeuren dat van start ging aan de Gentse watersportbaan, het Oostends loopcriterium, de gelopen wedstrijdmarathons, de loopverslaving.

Oorzaak 1: de blog.

Een weblog, ook wel blog genoemd, is een website waarop regelmatig, en bij sommigen soms meermaals per dag, nieuwe bijdragen verschijnen en waarop de geboden informatie in omgekeerd chronologische volgorde (het nieuwste bericht verschijnt dus eerst) wordt weergegeven.

Je begint zowaar aan iets waarvan je niet direct de impact kunt inschatten. Ik had direct de beslissing genomen om op vrij regelmatige basis iets neer te pennen. Indien mogelijk, dagelijks. Je weet natuurlijk niet op voorhand of dit een haalbaar streven is. Maar je begint en tracht dus dagelijks iets weer te geven. En omdat het toch voornamelijk over running zou gaan, begon ik dus kort mijn dagelijkse prestatie te vermelden. En om iets te kunnen schrijven diende er natuurlijk te worden gelopen. Anders werd het een ‘runloze’ dag. En dat vond ik niet zo fijn.

Oorzaak 2: marathonman.

2010 begon niet zoals andere jaren. Zowat een tiental jaren terug begon ik met mijn loopactiviteiten. Eerst heel bescheiden. Ja, het beperkte zich in den beginne echt tot enkele honderden meters. Ik was in mijn jongere jaren wel sportief geweest. Zo had ik wel wat competitievoetbal gespeeld. Maar dat was toch al even geleden. Daarna had ik ook wel wat getennist. Maar de inspanningen die je daarbij levert kan je moeilijk vergelijken met het hardlopen (met alle respect natuurlijk voor het tennissen dat toch vooral een heel technische sport is).

Dus heel bescheiden begonnen. En langzaam aan werd het wat meer. Tot ik na een aantal jaren gekomen was op het punt dat ik duizend kilometer had afgelegd in één jaar. Wat een prestatie dacht ik toen. Ongelooflijk. En zo ging dat geleidelijk verder en werd het ook geleidelijk aan steeds iets meer. En ook steeds iets beter. Maar nooit echt spectaculair. Zelfs niet toen ik in april 2007 een eerste wedstrijd liep in Oosterzele (Oost-Vlaanderen). Men had het mij vaak moeten vragen want ik was helemaal niet zinnens om nog wedstrijden te gaan lopen. Daaraan zou ik toch niet meer beginnen. Maar het gebeurde toch…

Maar 2010 begon dus anders. Iemand had het in zijn hoofd gestoken om elke dag van het jaar een marathon te lopen. Die iemand was Stefan Engels. Het was een hot item die periode. Er werd heel wat over gesproken. Het kwam in het nieuws. En er werd gediscussieerd. Zou iemand daartoe in staat zijn? Of was dit gekkenwerk?

Op 1 januari begon de man aan zijn opdracht en ik ging kijken. Ik trok naar de Watersportbaan in Gent waar de start werd gegeven voor deze (waanzinnige) opdracht. En ik ging er nog enkele keren terug. Maar dit keer om mee te lopen. Er werd steeds een mooi groepje gevormd die Engels vergezelde en aanmoedigde. Sommigen liepen één rondje van vijf kilometer, anderen twee, en enkelen nog meer. Je kon ook op elk moment invoegen. Je moest dus niet aanwezig zijn bij het begin van de run. En ik liep dus ook een paar keer mee, steeds voor een paar rondjes. Tot ik op een keer de ganse marathon meeliep. Weliswaar in een heel bescheiden tempo van boven de vier uur. Maar zo gebeurde het dat ik in januari meer kilometers liep dan ooit. De eerste maand van het jaar was de voorbije jaren niet echt mijn topmaand. Je kent dat wel, een feestje hier, een drankje daar. En jawel hoor, ook af en toe eens lopen. Maar dit jaar begon het dus feller. Dit had ik nooit eerder gedaan.

Oorzaak 3: het Oostends loopcriterium.

Dit criterium wordt reeds heel wat jaren georganiseerd. Ik had de voorbije jaren reeds enkele malen deelgenomen aan één van de wedstrijden die deel uitmaakten van dit criterium. Maar dit was dan niet als klassementsloper. Neen, eerder toevallig werd er al eens een wedstrijd uitgepikt. Omdat we toch aan zee waren of in de buurt ervan. Ik wist dus dat het prima georganiseerde wedstrijden waren. En dat het ganse loopcriterium goed in elkaar stak.

Maar dit jaar wou ik eens deelnemen met de bedoeling in het klassement te worden opgenomen. Nu moet je weten dat dit criterium gaat over vijftien wedstrijden, steeds op een andere plaats, in een andere wijk van de stad Oostende. Het was dus van belang om steeds goed voorbereid aan de start van zo’n wedstrijd te komen. En goed voorbereiden wil dus zeggen, wat mij betreft althans, regelmatig lopen, regelmatig trainen. Met liefst af en toe er nog een intervaltraining bovenop.

Oorzaak 4: de (wedstrijd)marathons.

Mijn eerste marathon liep ik reeds eind november 2007 (mijn eerste wedstrijd had ik in het voorjaar van datzelfde jaar gelopen). Ik besloot toen de marathon van Kasterlee te lopen, een natuurmarathon. Het volgend jaar nam ik deel aan de marathon in Antwerpen. Vorig jaar, in 2009 dus, liep ik bij gebrek aan tijd geen enkele marathon. Maar dit jaar wou ik er toch zeker terug één lopen. En indien mogelijk zelfs twee.

In juni werd een geschikte datum gevonden en liep ik de marathon van Torhout. Ik liep hem zonder echt specifieke voorbereiding. En toch viel hij reuze mee. Toen stond ook reeds de marathon van Gent in mijn agenda genoteerd. Deze werd gelopen eind september. Ik liep er een PR van drie uur en drieëndertig seconden. Naar mijn normen dus uitermate goed. Maar achteraf was ik wel wat ontgoocheld omdat ik de ‘min 3 uur’ net niet had gehaald. Daarom wou ik nog een poging doen om mijn PR nog iets te verbeteren en liep ik eind oktober ook nog in Etten-Leur in Nederland. Mijn derde marathon van het jaar (mijn vierde zelfs als je deze met Stefaan Engels meetelt). Ik slaagde niet in mijn opzet. Ik liep in Brabant drie uur en zesenveertig seconden.

Oorzaak 5: de verslaving.

Geleidelijk werd ik verslaafd aan de loopmicrobe. Niet het lopen zelf, maar vooral het gevoel erna deed het hem. Dat sporten zowel goed is voor lichaam als geest is wel voor velen duidelijk. Als men aan lichaamsbeweging doet merkt men al direct dat men zich beter kan ontspannen en dat men minder last heeft van zorgen en stress, van muizenissen. Zoals zovelen voel ik mij dan ook een stuk opgeruimder en alerter na het sporten. Het leidt waarlijk tot een verbetering van de stemming. Een en ander zou te wijten zijn aan endorfines. Dit zijn een complexe groep van stoffen die vlakbij de hersenstam aangemaakt worden. Het woord endorfine is een samenstelling van ‘endo’ (inwendig) en ‘morfine’. Het is een kleine, eiwitachtige stof in de hersenen. Het wordt ook wel polypeptide of neurohormoon genoemd. Het is een pijnbestrijder. Het werkt pijnonderdrukkend en zorgt voor een gevoel van geluk en euforie. Het zorgt voor de roesachtige toestand die ontstaat na een fysieke inspanning. Het is de natuurlijke morfine van het lichaam. In chemisch opzicht lijkt het op morfine. Maar in tegenstelling tot morfine is endorfine prestatieverhogend terwijl morfine de prestatie verlaagt. Het is een lichaamseigen kalmerend middel. Het vermindert dus stress. Duursport in het bijzonder blijkt de beste manier te zijn om stress te verminderen. Sporten waarbij beurtelings gestopt en bewogen wordt zijn minder geschikt om stress te verminderen. Endorfine bestaat niet uit één enkele stof maar uit een groep van stoffen die een soortgelijke of samenhangende eigenschap hebben. Men noemt ze peptiden. Peptiden bestaan uit aminozuren. We kunnen dus inderdaad verslaafd raken aan endorfine. Gevolg: het is niet alleen zo dat men zich prettig voelt bij of na een training of wedstrijd, maar ook zo dat men, als er niet getraind kan worden, chagrijnig is en er altijd een drang is om zo snel mogelijk weer een inspanning te leveren.

DE VOORUITBLIK = kijken naar 2011.

Dit is heel wat moeilijker dan terugkijken. Wat ik vooral wens voor mezelf is gezond blijven. Dat wil dus natuurlijk in de eerste plaats zeggen niet ziek worden, maar natuurlijk ook gevrijwaard blijven van fysieke ongemakken die mij het lopen zouden belemmeren. Nu blijkt dit een vrij banaal gegeven, maar elkeen die al met het een en ander op de sukkel is geweest weet hoe belangrijk deze dingen toch maar zijn.

Twee voorvallen zijn mij dit jaar in dit verband toch wel bijzonder bijgebleven. In de eerste plaats het plotse overlijden van collega-loper Eric. Zomaar tijdens een training onwel geworden en gedaan. Het kan je natuurlijk ook overkomen als je in je zetel televisie zit te kijken, maar toch denk ik er regelmatig aan terug. Het was iemand van dezelfde leeftijd (op rungebied mogen we zelfs zeggen ‘ouderdom’), waar je nog wedstrijden tegen liep, en waar je soms wel een wedstrijd in de wedstrijd tegen liep.

En bijna tegelijkertijd was er dan collega blogger-runner Mario. Die kreeg zonder echt aanwijsbare reden opeens het nieuws dat het met zijn gezondheid toch niet zo best ging. En dat de ziekte waar we allemaal toch wel een beetje bang voor zijn denk ik, maar vaak niet durven of willen aan denken, had toegeslagen. En dit niettegenstaande een gezond leven qua voeding en beweging. Alhoewel ik hem niet persoonlijk ken heeft ook dit mij toch wel aangegrepen. Al spoedig blijkt dan ook dat dit geen alleenstaand geval is maar dat er toch nog een aantal mensen in die situatie verzeild geraken.

Logisch gevolg van gezond blijven is natuurlijk dat we kunnen en mogen lopen. Maar voor mij hoeft het echt niet MEER te zijn, maar liever wat MINDER. Dit in tegenstelling met wat ik soms aantref als ik andere loopblogs doorblader. Hier en daar lees ik zelfs doelstellingen van 5000 km per jaar. Niks mis mee natuurlijk, maar dit doel heb ik toch geenszins voor ogen. Graag zou ik 2011 beëindigen met een tellerstand die ligt tussen de 2000 en 4000 km. Het eerste cijfer zal zich waarschijnlijk maar voordoen als er hier en daar wat pech mee gemoeid is. Het tweede cijfer zou absoluut moeten volstaan om van een geslaagd jaar te kunnen spreken. Ik besef dat dit een streven is met een heel ruime marge maar mijn ervaring heeft mij geleerd voorzichtig te zijn met prognoses. Er verandert steeds zoveel op een jaar. Omstandigheden wijzigen vaak. En daar moet de hobby, die lopen toch is, aan aangepast worden. Bewijzen dat we nog iets kunnen hoeft nu eenmaal niet echt meer. Dat op zich is natuurlijk een geruststellende gedachte.

Toch misschien enkele concrete zaken die op dit moment beslist zijn of die toch een grote kans hebben zich voor te doen. Allereerst ga ik dit jaar het Oostends loopcriterium NIET lopen. Het kan wel dat ik er eens heen ga voor een wedstrijd maar ik geef mij in geen geval op als klassementsloper. Gevoelsmatig is dit een moeilijke beslissing want ik heb dit criterium met veel plezier gelopen. En misschien kom ik er wel nog terug de volgende jaren. Ik zal in elk geval de uitslagen blijven volgen en af en toe eens kijken hoe onder meer Jan en Alfons het er dit jaar vanaf brengen. Maar ook de jongere kerels zal ik toch wel met veel aandacht blijven volgen. Ik wens allen veel succes!

Voor mij in ieder geval ook GEEN ultralopen. Ook hier wil ik bewust de rem op het pedaal zetten. De marathonafstand en geen meter verder. Geen 50 km wedstrijden, geen 6 uren lopen, enz. Hieraan niet toegeven zal ook een inspanning vragen. De verleiding is er soms wel af geweest omdat het lopen bij momenten heel gemakkelijk ging. Maar dit hier bij aanvang van het nieuwe jaar vermelden moet mij tijdens het jaar helpen om er niet aan te beginnen. Een heel bewuste keuze dus van ‘tot hier en niet verder’.

Omstandigheden wijzigen vaak. Dat is dit jaar bijvoorbeeld ook nog maar eens bewezen met de aansluiting van Jeroen bij een atletiekclub. Niets liet dit enkele maanden terug uitschijnen. Natuurlijk liep hij al vrij regelmatig en had hij toch ook wel de microbe reeds een tijdje te pakken (gegeven waar ik eerlijk gezegd heel gelukkig mee was). Maar de vraag om te mogen aansluiten bij een atletiekclub kwam toch wel onverwacht. Ik merk nu al dat dit organisatorisch toch wel wat aanpassingen vraagt en dat er voor Jeroen een programma opgesteld wordt waar dit van mij zich wat zal moeten aan aanpassen. Maar dit doen we met veel plezier. Hoe groot die aanpassingen zullen zijn zal pas in de loop van het nieuwe jaar duidelijk worden.

Om die reden kan ik dit jaar dan ook niet zeggen wat ik precies wil gaan doen. Wel heel graag een marathon lopen, het mogen er meerdere zijn ook. Het liefst zou ik er ook één lopen die ik nog niet heb gedaan. En eventueel Gent ook natuurlijk. Die neemt toch een bijzondere plaats in. Zo lekker dichtbij. Het zal heel moeilijk zijn om daaraan te weerstaan. Heel jammer eigenlijk dat er in diezelfde periode ook nog een aantal andere marathons geprogrammeerd staan: Oostende, Brussel, … We zien wel!

De run vandaag.

TR378 – weg – afstand 4km000 – chrono 0:33:31 – km-tijd 8.23 - calorieën 226 – temperatuur 1,1° - gewicht 64,1 kg – hartslag 108/150 – pasfrequentie 151 – de allerlaatste kilometers van het jaar zijn afgelegd; en morgen… beginnen we van voor af aan (maar eigenlijk doen we gewoon verder)

Het jaaroverzicht 2025.

Ook 15 jaar na datum blijft de belangrijkste vaststelling: te veel gelopen. Mijn doel is nog steeds om een tiental kilometer per dag te lopen. Gemiddeld. De 3000 km mogen dan wel overschreden worden maar toch met enige mate. Eigenlijk kom ik nu uit op een gemiddelde van ongeveer elf kilometer per dag. Een groot verschil met destijds is natuurlijk wel dat er nu geen voetbalactiviteiten meer zijn. Dus eigenlijk loop ik wel een stuk minder. Nog altijd veel, maar ik doe zeker mijn best om het enigszins te beperken.

Als oorzaak van de vele kilometers nu kan ik eigenlijk kort zijn: het komt doordat we alle dagen willen lopen, al was het dus maar een klein uurtje. Marathons zie ik mij niet direct meer lopen. Definitief is dat niet maar de kans is wel groot dat dit niet meer zal gebeuren. Maar je weet maar nooit natuurlijk. Vijftien jaar geleden was ik wat dat betreft nog duidelijker wat ultraruns betrof. Ik wou er toen absoluut de rem op zetten en die werden dus 100% zeker geschrapt. Ik wou mij destijds absoluut beperken tot de marathonafstand. Tot daar en niet verder. Geen meter.

In 2025 liep ik dus voor het eerst het acrho-criterium. Ik liep er 26 wedstrijden! Heel veel dus en waarschijnlijk een record. Dat dit voor veel extra loopkilometers zou gezorgd hebben durf ik te betwijfelen. Het is immers zo dat je zowel de dagen die zo’n wedstrijd voorafgaan, als diegene die er op volgen, toch wat minder loopt. Je beperkt je tot wat loslopen. Dus neen, is zeker niet dé oorzaak voor de 4000 km dit jaar.

Hetzelfde is eigenlijk het geval voor wat marathons betreft. Die liep ik dit jaar niet maar ook hier is het dus zo dat je de week die een marathon voorafgaat en zeker de weken die er op volgen toch minder loopt.

Verslaving?! Ach ja, dat zal wel zeker. Noem het misschien eerder ‘gewoonte’. Een dag zonder loop is een dag niet geleefd. Zoiets.

DE VOORUITBLIK = kijken naar 2026.

Dit blijft heel wat moeilijker dan terugkijken.De gezondheid komt nog wat meer naar voren dan vroeger. Als die er niet is mag je veel dingen vergeten natuurlijk. Als we gezond blijven kunnen we lopen en zullen we dat allicht ook doen. Iets anders kan ik mij niet voorstellen.

Waarschijnlijk zal ik wel iets minder wedstrijden lopen dan nu het geval was. 27 wedstrijden op een jaar (26 in het kader van acrho + Berlare) vind ik eigenlijk iets van het goede te veel. Maar we zien wel waar het ophoudt.

En voor het overige zal mijn persoonlijke uitdaging wel overeind blijven: 10 kilometer per dag, ongeveer 3500 in 2026. Zou toch mooi zijn.

Voor alle loopfanaten en alle anderen: loop of wandel ze. Beweeg. En als het kan met enige mate. Dat zal ik ook proberen!