Het weer.

Vandaag was het vooral over het westen en het noordwesten eerst grijs. Daarna werd het tijdelijk overwegend zonnig.

Met maxima van 14 tot 18 graden of lokaal zelfs 19 graden in het centrum bleef het zacht voor de tijd van het jaar.

De wind was zwak tot soms matig uit veranderlijke richtingen, of over het zuiden van het land uit zuidzuidoost tot zuidzuidwest.

Terug in de tijd: woensdag 9 maart 2011.

14km700 gelopen. Chrono 1:15:00. Woensdagavond, dus clubtraining. Gestart om 18u15. Temperatuur 8°. Het had net wat geregend dus geen last van stof. Tijdens de run bleef het droog. Dus ideale omstandigheden. 7 rondjes gelopen van 2km100 telkens met een korte maar nijdige helling waarop de buikspieren even konden getest worden.

Actueel.

SPORT

Eddy Vierendeels.

Er lopen in ons land heel wat straffe masters rond. Een van onze bekende 'atletiekveteranen' is Eddy Vierendeels. De Gooikenaar realiseerde supertijden op de halve marathon, op de 10.000m en op de 5000m.

Binnen Atletiek Vlaanderen vormen de masters qua aantal één van de grootste categorieën. Het is ook de snelst groeiende categorie. Mensen blijven steeds langer fit en gezond en besteden meer aandacht aan bewegen. Dat resulteert dus soms in straffe exploten. Eddy Vierendeels begon op z'n 50ste met atletiek en is nu de beste 70-plusser ter wereld op de lange afstand. In 2025 begon het met de halve marathon in Gentbrugge in maart. Hij was daar naartoe gegaan om ongeveer dezelfde tijd als vorig jaar te lopen. De speaker op de motor stimuleerde hem daar om voor het WR te gaan. Uiteindelijk bleef hij er 2 minuten onder. Maar zijn recordhonger was nog niet gestild. Dan heeft hij deelgenomen aan het BK 10.000m in Kessel-Lo begin mei. Daar vlotte het ook. Dankzij de aanmoedigingen van het publiek ging het vanzelf. Op het BK masters in Beveren heeft hij het record op de 5000m verbeterd. Het was daar warm (red. rond de 25 graden Celsius). Maar Vierendeels kan dus goed tegen de warmte.

Aan uitbollen denkt hij nog lang niet. De kans is groot dat er nog enkele records voor de bijl gaan. Hoe hij die straffe prestaties klaarspeelt? Door veel te lopen. Hij loopt zes à zeven dagen per week. In totaal zo'n 110km. Voor de rest heeft hij niet echt een verklaring.

Het loopplezier spat er nog altijd af bij Eddy. Hij doet het liefst de wedstrijden in België. Grote buitenlandse kampioenschappen hoeven voor hem niet per se.  

De run van gisteren.

Wedstrijd: Gentbrugge – Bashir’s run – Belgisch Kampioenschap.

Geen topdag!

Gelukkig kon ik hoegenaamd geen Belgisch kampioen worden. We zijn immers niet meer aangesloten bij een club van de Vlaamse Atletiekliga. In 2011, toen ik bij mijn weten mijn enige wedstrijd liep voor een BK, werd ik in Diksmuide tweede, na niemand minder dan de mij toen onbekende Eddy Vierendeels en net voor die andere topper Steven Deram (die trouwens dit jaar de door sommigen fel begeerde titel veroverde). Proficiat Steven! Dit jaar was ik dus ‘een lopende toeschouwer’ in de wedstrijd om het BK. Ik zou zeker niet op het podium staan indien ik weerom bij de top drie zou eindigen. Terloops gezegd: ik weet niet of ik zelf ooit een foto gezien heb van het podium van die wedstrijd in Diksmuide. Het waren nog andere tijden.

Vooraf.

Geen al te best gevoel. Een erg vervelende verkoudheid was er de voornaamste oorzaak van. Alles zat vast, de sinussen deden pijn. Gelukkig was de rest wel min of meer in orde. Geen spierpijnen en dergelijke. Toen toch niet. Dat zou tijdens de wedstrijd helaas wel veranderen.

Maar om het eenvoudig te zeggen: indien ik niet vooraf had ingeschreven, had ik de verplaatsing niet gemaakt. Die inschrijving had vooraf ook wel wat voor moeilijkheden gezorgd. Men had mij als senior genoteerd met als geboortedatum 1/1/2000.  Ik was van mening dat men mij daarmee toch iets te veel eer aandeed.

Niet deelnemen aan de wedstrijd kon ik dus niet maken vond ik. We gingen er dus het beste van maken.

Thuiswedstrijd.

Eigenlijk wel. Toch zo goed als. Ik kon de verplaatsing met het openbaar vervoer maken. Dat is mij bij mijn weten nog niet zo vaak gelukt. Om niet te zeggen, nog niet gelukt.

Tijdens die verplaatsing zag ik trouwens Bashir Abdi voor het eerst passeren. Toen nog vergezeld van een paar andere atleten.

Accommodatie.

Veel beter kan je eigenlijk niet wensen. Dit is ok. Men heeft hier natuurlijk wel wat ervaring met het organiseren van mega-wedstrijden. Dus ja, de prijs om deel te nemen schrikt er blijkbaar weinigen af.

Wat wel tegenviel bij aankomst was het weer. Het regende niet, maar het was mistig en nevelig. Niet direct het weertje om opgewekt van te worden. En vooral, in schril contrast met wat we toch enkele dagen voorgeschoteld hadden gekregen. De zon liet het nu dus voorlopig afweten. Niks aan te doen!

Tijdens mijn opwarming, of wat daarvoor moest doorgaan, zag ik nog enkele oude bekenden. Het is altijd leuk om mensen die je al een hele tijd niet meer hebt gezien te ontmoeten en nog even terug te gaan naar vervlogen tijden.

De wedstrijd.

Een halve is vrij gemakkelijk in te delen in vier blokken. Zeker in mijn geval nu.

Het begon goed. Druk dat wel. Hier en daar wat gedrum en men liep kort bij elkaar. Dit gedurende enkele kilometers. Dit deed het tempo soms wat stokken. Maar dat is voor iedereen gelijk natuurlijk. Het gevoel was prima eigenlijk. Niet te veel last. Weinig moeite om adem te halen. En goed tempo: kilometer 1 tot 5 in 4.22 4.14 4.16 4.15 en 4.20.

Dat is wat we voor aanvang voor ogen hadden. Blok twee werd minder. De eerste pijnscheuten doemden reeds op. In zoverre dat ik mij afvroeg of verder lopen nog wel zinvol was en ik niet beter de afslag richting finish kon nemen. Maar dan werd het DNF. En daar werd ik wat verdrietig van. We gingen dus door. Wat voorzichtigheid inbouwen en het kwam misschien wel goed. Tempo’s van km 6 tot 10: 4.31 4.28 4.30 4.37 en 4.43. Je zag het dus zienderogen langzamer gaan. En het was nog ver!

Tweede ronde. Het aftellen kan beginnen. Hopelijk houdt alles stand. Maar het ging terug wat langzamer. De pijn werd erger. Vervelend lopen is dat. Km 11 tot 15: 4.36 4.38 4.36 4.37 en 4.46. Dat is dus al bijna een halve minuut trager dan mijn begintempo.

De laatste kilometers. Nog wat afzien. Echt genieten is er niet bij. Of toch: aan de aankomst. Dat we de finish gehaald hebben. De laatste kilometers in respectievelijk 4.40 4.42 4.42 4.51 4.48 4.54.

Dat ik uiteindelijk in deze omstandigheden nog tweede werd bij de Man70 is opmerkelijk en toch wel vooral te wijten aan de afwezigheid van een aantal goede masteratleten. Atleten die toch vrij gemakkelijk onder de 1:35 en misschien nog wel iets vlugger kunnen lopen. Minus 1:35 was in principe ook mijn bedoeling. Maar in de gegeven omstandigheden ben ik ook best tevreden met deze uitslag.

Technische gegevens: 21km100 - 1:36:28 - 4.35/km - 1286 c - 7,8° - 123/129 - 177 pasfrequentie.

Slotbemerking: ondanks niet altijd evidente gezinsomstandigheden en dus relatief weinig trainingskilometers in de benen (zeker voor een halve marathon) slaagde Jonas er wel in om een prima wedstrijd te lopen. Aflossing van de wacht. De oudjes worden wat trager en krijgen meer en meer af te rekenen met allerlei kleine en minder kleine kwaaltjes. De jongeren, waartoe ik hem toch nog reken (vanaf volgend jaar wel een reeks ‘hoger’ bij de plus 35), worden wat sterker. Zo is het leven. Zo is het goed!